White Fragility Why It's So Hard for White People to Talk About Racism

Het hele concept waar dit boek op is gebaseerd is een drogreden; een retorische truc die bedoeld is om discours te manipuleren en andersdenkenden* monddood te maken "White fragility" is een zogeheten "Kafka-trap": een beschuldiging waartegen je je onmogelijk kunt verdedigen, omdat elke verdediging of ontkenning te interpreteren valt als exact datgene waar je van beschuldigd wordt. Met andere woorden: als iemand je beschuldigt van white fragility en je laat weten het niet eens te zijn met die beschuldiging, is die weerstand/ontkenning zelf een geval van white fragility. De beschuldiging negeren of weglopen is white fragility. Rustig tegenargumenten geven is white fragility. Boos worden is white fragility. De enige acceptabele reactie is ja en amen te zeggen en te accepteren dat jij je als witte persoon moet aanpassen aan hun ideologie. Het lijkt me duidelijk waarom een idee als dit van geen kant deugt. * andersdenkenden zijn in dit geval ook alle mensen die er andere ideeën op nahouden van hoe we racisme het beste kunnen bestrijden. Ik ben van mening dat Diangelo's model van rasseninteracties als een klassenstrijd van "onderdrukten en onderdrukkers" enkel polariserend werkt en uiteindelijk de verhoudingen tussen de rassen alleen maar slechter zal maken. Dit bezwaar zelf kan echter óók gemakkelijk uitgelegd worden als "white fragility". Zie je het probleem?

DiAngelo heeft een woordsalade geschreven met een giftige dressing. Dit is newspeak, dit is 1984. Het geven van nieuwe definities aan bestaande termen zoals racisme (is niet meer een waardeoordeel op basis van iemands etniciteit, maar vooroordeel met macht). Als blank persoon ben je inherent racistisch en een ketter en alleen een verlosser als DiAngelo kan jou “educaten”. Überhaupt proberen te onderbouwen dat een persoon met een andere huidskleur dan blank niet racistisch kan zijn is zacht gezegd lachwekkend en eerlijk gezegd triest. Een lezer met het kritische denkvermogen van een beschimmelde appel is wellicht onder de indruk van dit boek maar ieder ander zal het zien voor wat het is; een lage poging tot morele zelfverheffing voor DiAngelo en haar lezers. Dit quasi-progressieve (zie: regressief) boek draagt bij aan alles waar het juist niet voor staat. Het draagt bij aan polarisatie in de samenleving en het kweken van onbetrouwbaarheid jegens inter-etnische relaties. Mijn tip: koop dit boek niet en zet je zo ver mogelijk af van dit soort anti-wetenschappelijke boeken.

Dit boek heeft me op een rustige maar confronterende manier aan het denken gezet. Het laat zien hoe defensieve reacties in gesprekken over racisme vaak ontstaan, juist bij mensen met goede bedoelingen, en hoe die reacties echte dialoog in de weg kunnen staan. Door herkenbare voorbeelden en heldere uitleg ben ik anders gaan kijken naar mijn eigen aannames en reacties in alledaagse situaties. Wat ik sterk vind, is de nuance: het boek veroordeelt niet, maar nodigt uit tot zelfreflectie. Het is soms ongemakkelijk, maar juist dat maakt het leerzaam. Opvallend is dat er veel negatieve reviews hieronder geplaatst zijn die inhoudelijk weinig zeggen en sterk op elkaar lijken (alsof het door 1 dezelfde persoon is geschreven), wat geen recht doet aan de gelaagdheid van het boek. Voor mij is dit een waardevol en inzichtelijk boek dat helpt om bewuster en opener naar onszelf en maatschappelijke dynamiek te kijken en het probleem van racisme beter te begrijpen. Het is geen dik boek dus het is vrij overzichtelijk. Echt een aanrader!!

Het fundament van het boek, scheidingslijnen creëeren obv van ras, is inherent racistisch.

Bedenk een nieuwe definitie voor racisme en schrijf daar een boek over vol met historische onjuistheden.

De titel is al een racistische opmerking. Arrogantie tot en met. De auteur omschrijft haarzelf als een verlicht persoon. Draait eromheen hoe dat zij weet wat er moet gebeuren.