Willi Lages Ceremoniemeester van de dood

In deze biografie wordt duidelijk hoe iemand geworden is tot wat hij is geworden. Lages was een notoire leugenaar, misleider en meedogenloze bureaumoordenaar vermomt als politieman. Dit boek geeft daar een goed beeld van. In tegenstelling tot veel boeken uit die periode is dit boek niet geschreven vanuit het perspectief van de slachtoffers maar van de daders. Van der Zee is erin geslaagd om dicht op de huid te komen van deze dader en zijn handlangers. De vertelwijze is een mengeling van journalistiek en historie, waarbij de journalist de overhand heeft. Het zal zonder twijfel de tand des tijds doorstaan.

prima geregeld.

Sietze van der Zee, Willi Lages. Ceremoniemeester van de dood, Amsterdam 2023, 472 p. Met nawoord, woord van dank, noten, SS-rangen, CABR-dossiers Nationaal Archief, NIOD, geraadpleegde literatuur, illustratieverantwoording en persoonsnamenregister. Geen lijst van afkortingen. Van der Zee is journalist en schrijver en dit werk is een journalistiek project, geen historisch werk. De structuur is duidelijk: acht hoofdstukken met een introductie. Desondanks leest het boek wat moeilijk door het onjuiste gebruik van vanaf in plaats van sinds; ze, hen en hun door elkaar; beide en beiden; algauw, aan lagerwal en de raad die mannelijk is (lesstof van vierde klas LO). De Duitse capitulatie of een capitulatie van het Duitse leger (Duitsland had meer legers) waren niet mogelijk, omdat de geallieerden de Duitse burgerregering van Karl Dönitz in Flensburg niet erkenden. Capituleren kon dus uitsluitend op gezag van of door het Oberkommando der Wehrmacht (OKW): de onvoorwaardelijke capitulatie van alle Duitse strijdkrachten op alle fronten, niet op 8 mei 1945, maar op 7 mei 1945 in Reims, in werking getreden op 8 mei 1945 en ’s nachts geratificeerd in Berlijn-Karlshorst. De auteur geeft een gedetailleerd beeld van de activiteiten van massamoordenaar en oorlogsmisdadiger Willi Lages. Onduidelijk blijft wel waarom vrijwel iedereen geloofde dat de Joden, ook ouderen, zieken, vrouwen en kinderen, via Westerbork naar werkkampen in het oosten van Duitsland werden gedeporteerd in plaats van naar vernietigingskampen. De ondertitel heeft kennelijk uitsluitend betrekking op het regelen van fusillades van zo’n 450 verzetsmensen onder meer in de duinen.