Wolfskinderen

Iemand tipte mij dit boek als zeer spannend.Waar ik wel van hou.Maar ik versta daaronder dat als ik aan het lezen ben en de bel zou gaan dat ik schrik.Maar zo spannend is dit boek niet.Wel absoluut de moeite waard om te lezen.Heel apart verhaal over een meisje dat gevonden word in het bos als baby.Man neemt haar mee en voedt haar samen met zijn vrouw op in zijn kelder.Ze komt niet buiten en het enigste wat ze kan is hele mooie tonen uitbrengen.Vond het een heel apart verhaal,luguber zou ik haast zeggen.En anders.Wel echt de moeite waard.Trouwens had een beetje schrik voor een scandinavische schrijver,maar is me 100 % mee gevallen.Ga zeker nog wel een ander boek van deze schrijver lezen

Na het eerste boekdeel wilde ik het wegleggen maar ik kon het verhaal toch niet loslaten. Hele aparte manier van schrijven, met recht een horrorthriller waarvan je even moet bijkomen als je het boek weglegt om het een tijdje later toch weer op te pakken.

Wat moet je zeggen over een boek dat zo gruwelijk, intrigerend, akelig, prachtig en onwaarschijnlijk maar toch geloofwaardig is? Wat moet je zeggen over een boek waarvan je zeker een half uur moet bijkomen elke keer als je het even weglegt (als je dat al lukt!)? Soms zit je minutenlang naar een en dezelfde zin te staren, omdat je gewoonweg niet kan geloven dat dat er echt staat; dat dat echt gebeurd is, want zo voelt het. Je wordt totaal meegesleept, vooral in het verhaal van Theres (wat minder met Theresa vond ik zelf). Er wordt zo mooi beschreven hoe alles wat je meemaakt je maakt tot wie je bent. Theres heeft niet alleen veel invloed op anderen in het boek, het is een meisje dat echt bij jou als lezer blijft hangen. Of een meisje... misschien toch meer een wolf, lieflijk en zacht tot ze haar tanden laat zien. Brrr! Van dit boek krijg je de kriebels. Lindqvist kruipt zo goed in de hoofden van de personages en weet Theres zo rete-goed neer te zetten. Dit verhaal blijft je bij, nog heel heel lang. Het enige minpuntje vond ik het einde; dat was voor mij een tegenvaller. Nu heb ik er toch aardig wat over gezegd, maar eigenlijk is dit alles nog te zwak uitgedrukt. Er is maar een woord dat dit verhaal kan beschrijven en dat is: WOW!!!

Wolfskinderen is een echte Signatuur Noir, een onverwachte wending op elke bladzijde. Het boek is in twee woorden te beschrijven; onvoorspelbaar en intrigerend. Sommige passages kon ik werkelijk waar niet geloven. Met Wolfskinderen heb je absoluut geen doorsnee thriller in handen, maar een boek waar je nog lang over na zult blijven denken. Hoe en wanneer is pöezie zo'n bloederige aangelegenheid geworden?

Een verhaal wat zich afspeelt in de Scandinavische popwereld . Je wordt meegezogen in de wereld van Theres en Theresa totdat het verhaal in een schitterende climax eindigt.

Het boek begint met dat er een hulpeloze baby wordt gevonden in het bos, de man neemt haar mee naar huis. Waar ze in de kelder wordt opgevoed. Het meisje groeit op zingt alles perfect na, maar heeft moeite met gewone dingen. Teresa het andere meisje is een iets wat dikker meisje, wat op zich wel goed is op school maar geen fantasie heeft en niet met andere kinderen speelt. En daardoor buiten de groep valt. Ze houdt van poëzie en wolven en zit op diverse forums. Als Teresa op een avond met haar gezin naar idools kijkt is ze erg onder de indruk van een meisje. Bij meisjes treffen elkaar op de beide forums, en worden vrienden. Theres laat Teresa de muziek van Jerry horen, die daar teksten op verzint. Wat een goede samenwerking blijkt te zijn. Wat er daarna allemaal gebeurt moet je zelf maar lezen!!!!! Maar dat je daarna nog denkt dat alle kleine meisjes onschuldig en lief zijn…………………….mmmmmmmmmmh.