Wolkenstad

Als je het licht niet kunt zien was geweldig, maar Wolkenstad overtreft het Pulitzer Prize-winnende boek in alles. Het is krankzinnig, geweldig, prachtig, ingenieus, ik heb er bijna geen woorden voor. Een reis door eeuwen voor iedereen die van bibliotheken en lezen houdt, die wil leren, wil dromen en wil dat verhalen steeds weer gedeeld worden. Dit verhaal is zo groots en toch zo klein en zo ongelofelijk persoonlijk. Vijf prachtige kinderen, die allemaal verschillend zijn: ontmoet Anna, die zo graag wil leren lezen, ontmoet Omeir, zo lief en moedig, geboren met een hazenlip, die zoveel om zijn ossen Tree en Moonlight geeft, ontmoet Zeno, die bang is voor zijn eigen identiteit, ontmoet Seymour, die meer van Trustyfriend houdt dan van wie of wat dan ook in de wereld, en ontmoet Konstance, die helemaal alleen in de ruimte lijkt te zijn. Vijf kinderen in drie verschillende tijden. En tussendoor fragmenten over Aethon die een vogel wil zijn omdat hij op zoek is naar de perfecte wereld: wolkenstad. Ik raakte vanaf de eerste pagina verslaafd aan dit boek, ondanks dat die vijf stemmen en drie verschillende tijden in het begin een beetje chaotisch voelden. Het leek alsof ik vijf verschillende verhalen las, inclusief flashbacks. Soms moest ik even stoppen om te bedenken wat er ook al weer was gebeurd maar dat duurde nooit lang; Anthony Doerr’s manier van schrijven is zo boeiend dat ik snel weer onder gedompeld werd in het verhaal. Ik wilde meer en meer en meer. Ik wilde bij Anna zijn, toen bij Omeir, ik wilde terug naar Anna maar ik wilde ook blijven lezen over Zeno en Seymour en wanhopig weer terug naar Omeir, ik wilde weten Konstance in de ruimte deed en toen verlangde ik weer terug naar Zeno of Seymour, of allebei, maar ook naar Anna en Omeir en ik wilde Konstance niet verlaten, dus ik bleef verwoed doorlezen, en … en … Het is duidelijk dat ik dol ben op dit verhaal, toch? Dat ik je wil aansporen om dit verhaal te lezen. Dat ik het uit wil schreeuwen omdat het zo goed is. En weet je wat? Ik heb deze review geschreven toen ik pas 100 bladzijden had gelezen. Dus zo vroeg in het verhaal (meer dan 600 pagina’s) wist ik al dat het een juweeltje was! Als je zo kunt schrijven, verdien je een tweede Pulitzer Prize!

Ik had Als je het licht niet kunt zien gelezen en vond dat een prachtig boek. Dus wilde ik graag een volgend boek van Anthony Doerr lezen. In het begin dacht ik: Wat moet ik hiermee? Vijf verschillende personen, in verschillende tijden, op verschillende plaatsen. Allemaal stukken en brokken. En toen ineens was ik gegrepen door het verhaal en zag ik hoe al die personen met elkaar verbonden waren door één en hetzelfde boek. Wat een mooie gedachte! Te bedenken dat als je een boek leest je verbonden bent met alle andere mensen die dit boek lezen of gelezen hebben. Prachtig. Inderdaad een Pulitzer Price waard.

Het boek bestaat uit drie verhaallijnen in drie verschillende tijden. Je hebt Anna en Omeir in het Constantinopel van 1453, Je hebt Seymour en Zeno uit het hedendaagse Idaho en Konstance uit de toekomst. Allen zijn het buitenbeentjes en allen kennen het verhaal van Wolkenkoekoeksstad. Dit vormt een rode draad in hun leven. Anna en Omeir raken in 1453 betrokken in een oorlog in Constantinopel en komen zo met elkaar in contact. Seymour is een idealist die een statement wil maken. Uitgerekend in de bibliotheek waar Zeno op dat moment aan het repeteren is voor een toneelvoorstelling van Wolkenkoekoeksstad met een aantal kinderen. Konstance zit in een ruimteschip op weg naar een exoplaneet, omdat de aarde niet meer leefbaar is. Allen hebben in de vreselijke tijd die ze doormaken houvast aan Wolkenkoekoeksstad. Dit verhaal wordt ook tussen de verschillende hoofdstukken door verteld. Als het eindigt gaat het weer door in de verhaallijn van een van de personages. Zo leer je het hele verhaal kennen. Dit is heel knap gedaan. Ook de hele opbouw van het verhaal zit heel goed en ingenieus in elkaar. Het lijken op zich staande verhalen met als overeenkomst Wolkenkoekoeksstad. Toch komt het op de een of andere manier samen. Dit is schitterend gedaan. Anthony Doerr kan ook verschrikkelijk goed beeldend schrijven. De barre tocht van Omeir beleef je mee. Ook de ontberingen van Anna voel je in je hart snijden. De spanning tijdens de repetitie van Wolkenstad is ook voelbaar. Doordat het boek zich in verschillende tijden afspeelt kun je het ook niet echt onder één genre onderbrengen. Daar hou ik wel van. Dit is een schitterend geschreven boek en het is jammer dat het uit is. Ik heb er met volle teugen van genoten.

Magistrale roman, prachtig geschreven. Diverse verhaallijnen die zich afspelen in verleden, heden en toekomst worden verbonden door een oud mythologisch manuscript. Genieten, het boek laat je tot het eind niet meer los en zelfs als het uit is, blijft het je vasthouden.

‘Wolkenstad’ van Anthony Doerr gaat over vijf mensen die op drie verschillende plaatsen en in drie verschillende perioden leven. Hoe anders hun levens ook zijn, ze worden verbonden door een eeuwenoud Grieks verhaal. Dat verhaal gaat over Aethon, een herder die een vogel wil worden zodat hij naar een paradijselijke stad kan vliegen. Doorheen het boek kom je niet alleen te weten wie de personages zijn en hoe ze met het verhaal over Aethon in aanraking komen, je leest gaandeweg ook het hele verhaal over Aethon. Doerr heeft een ingenieus web van verhalen gesponnen. Het brengt je naar Constantinopel in de 15de eeuw, naar de VS in de 21ste eeuw en zelfs naar een interstellair schip in de toekomst. Hoe het oude Griekse verhaal telkens terugkomt en hoe dat web van verhalen op het einde een mooi geheel vormt, is verbluffend en prachtig om te lezen. Anna, Omeir, Seymour, Zeno en Konstance zijn stuk voor stuk complexe, interessante personages. Vooral die lieve, zachte Omeir heeft een plekje in mijn hart veroverd. De personages leveren elk hun eigen strijd en geraken elk om hun eigen redenen in de ban van het verhaal over Aethon. ‘Wolkenstad’ is een wonderlijk boek. Het is een ode aan boeken, maar het gaat ook over durf, over leven en overleven, over verbondenheid, en over het magische gevoel van ‘nostos’, wat Grieks is voor ‘thuiskomen’. Hoewel dit boek 640 bladzijden telt, leest het vlot en verveelt het geen moment. Net wanneer je ernaar snakt om weer meer te weten te komen over het verhaal van een bepaald personage, verspringt het verhaal en gebeurt dat ook. Bovendien is het mooi geschreven, met veel begrip en warmte voor de personages. Ik geef het boek 4 sterren. Ik wil graag Perfecte Buren en Uitgeverij The House of Books nog eens bedanken voor het opsturen van dit boek en het organiseren van de leesclub! Ziehier de link naar het leesclubverslag van Perfecte Buren: https://perfecteburen.nl/2021/11/leesclubverslag-wolkenstad-anthony-doerr/

Ik ben het helemaal eens met de review voor mij. Wat een geweldig boek! Ik kan niet stoppen met lezen omdat ik wil weten hoe het verder gaat met iedereen. Tegelijkertijd wil ik ook niet doorlezen, want als het boek uit is is het gedaan.