Zonder handleiding in de wachtkamer

Judith schrijft helder, boeiend en open. Haar dilemma’s in het telkens keuzes maken rondom de behandeling van haar ziekte en ondertussen doorleven maken pijnlijk duidelijk hoe complex deze combinatie is. Zij verstaat de kunst om iedere millimeter van het leven te veroveren. Als lezer word je meegezogen in haar dagelijkse (medische) puzzels, successen en blije momenten. Judith is zoveel meer dan een patiënt. Een enorme dosis wilskracht duwt haar vooruit. Wat ze voor ogen heeft organiseert ze en krijgt ze voor elkaar. Mij raakt de liefde voor haar dochter. Zo gaan ze samen op reis en bezoeken concerten. Ze ondersteunt haar dochter bij het organiseren van een uitvaart. Dat vind ik groots. Het boek is ontroerend, inspirerend. Judith blijft in contact met haarzelf én met de mensen om haar heen.

Mooi geschreven, met name het gedicht "Vogelvrij" is prachtig. Naar mijn idee heeft Judith Mulder met dit boek een monument opgericht; voor haarzelf en alle mensen die door een ernstige ziekte gedwongen zijn hun leven langzaam los te laten.

In dit boek van gebundelde blog posts schrijft Judith wat haar echt bezighoudt nu ze weet dat ze niet meer kan genezen. Ze hoeft niet te doen alsof, maar er zijn veel dingen die ze wil doen en mensen die belangrijk voor haar zijn en blijven, en dus moet ze toch op de een of andere manier alles balanceren. In deze pagina's schrijft ze eerlijk hoe dat is. Het leest op het oog makkelijk weg. Judith is geen fan van zelfmedelijden, terwijl ze er ook niet voor terugdeinst haar eenzaamheid met de lezer te delen. Dat maakt dit boek rauwer dan de leesbaarheid doet vermoeden. Zoals anderen al hebben gezegd zou dit boek zou verplichte kost moeten zijn voor artsen en andere hulpverleners. Zeker waar, en ik vind zelf dat dit boek een veel groter publiek verdient.

bedankt dat je ons hebt meegenomen in je verhaal

Treffend geschreven dagboek over hoe uitgezaaide kanker een mens eenzaan maakt.

In haar blogs geeft Judith op een goudeerlijke manier aan wat er in haar omgaat nu ze niet meer beter wordt. Zonder met het vingertje te wijzen, geeft ze waardevolle informatie aan zorgverlener en lotgenoten over wat de ziekte met haar doet, haar angst, haar zure pijn. Je leest het in 1 avond uit, maar geeft stof tot nadenken voor langere tijd.