Zwaluw en Arend

Bij het zien van de schitterende cover van Zwaluw en Arend van J.D. Naaktgeboren krijg je al een vermoeden van wie het boek is. Je hebt alleen geen idee waar het boek over zal gaan. Bij het lezen van de titel vraag je je af of het over de twee vogels gaat of dat de namen van de vogels een pseudoniem zijn van twee personen of dat je het misschien wel in de hoek van de Indianen moet zoeken. Zwaluw en Arend van J.D. Naaktgeboren is geen boek dat je even tussendoor leest als je bijvoorbeeld moet wachten tot de aardappels gaar zijn, want je moet er echt je aandacht bij houden. Je kan er dan ook maar beter de tijd voor nemen. Als je even niet oplet, dan ben je de draad kwijt en begrijp je het niet meer. Soms moet je stukjes of een zin opnieuw lezen om te begrijpen wat er staat, wat de auteur bedoeld. Ook omdat de auteur heel veel hele lange zinnen gebruikt waarbij je goed op moet letten. Daarnaast springt de hoofdpersoon geregeld van de hak op de tak waardoor je het even niet meer snapt. De auteur is de huid gekropen van een oude man die tegen het eind van zijn leven graag nog wat kwijt wil aan zijn kleindochter die op moment van schrijven nog te jong is om het allemaal te begrijpen, maar de hoofdpersoon hoopt dat zij ooit zijn schriften vindt en ze gaat lezen en zal begrijpen wat hij heeft geschreven. De auteur heeft zich heel erg goed weten in te leven. Je gelooft dat het de auteur zelf de hoofdpersoon is. Soms richt de hoofdpersoon zich tot de lezer van dit boek zoals bijvoorbeeld als hij de lezer berispt dat die niet zo wijsneuzig moet doen. Je krijgt haast het gevoel dat hij op een excuus van de lezer zit te wachten. Ook richt hij zijn woord, vooral tegen het eind, geregeld op zijn kleindochter. De hoofdpersoon heeft veel fantasie. Hij mag graag met de tijd spelen en dingen die het verleden nog niet bestonden daar naar toe verplaatsen waarbij hij dan weer een opmerking maakt. Ondanks dat Zwaluw en Arend de hoofdpersonen zijn van de hoofdpersoon die zijn verhaal uit zijn jeugd vertelt, springt hij geregeld over op een ander onderwerp zoals bijvoorbeeld dat zijn dochter weer langs komt of vertelt hij iets uit zijn jeugd om vervolgens weer terug naar het verhaal te gaan wat hij eigenlijk wil vertellen om daarna een deel van een ander verhaal te gaan vertellen. Hij geeft geregeld zijn ongezouten mening over diverse onderwerpen zoals bijvoorbeeld over hardnekkige vertelsels, deelt zijn mening over hoe hij het ziet. Soms doet hij een bekentenis. Een stuk verhaal heeft hij op twee verschillende manieren geschreven. In het boek kan je lezen waarom hij dat heeft gedaan. Hij weet de zinnen goed te formuleren ondanks dat ze vaak heel erg lang zijn. Ook is het mooi dat hij met woorden durft te spelen, zijn eigen draai aan woorden geeft zoals bijvoorbeeld 'nakwamelingen'. Hij laat de lezer geregeld nadenken over diverse onderwerpen, laat je afvragen wat waar is en wat niet. Met zijn verhalen laat hij zien hoe tegenstrijdig veel karakters zijn en hoe lastig een bepaalde persoonlijke relatie is en wat voor effect dat heeft. Tussendoor vraag je je soms af wat het een met het ander te maken heeft en waar de hoofdpersoon naar toe wil met zijn verhalen. Geregeld moet je lachen om diverse stukjes zoals de opmerking die de hoofdpersoon maakt over de vraag waar Zwaluw en Arend vandaan komen. Kortom; Zwaluw en Arend van J. D. Naaktgeboren is een boek dat zich moeilijk in een hokje laat stoppen. Het is een boek boek waar je goed je aandacht bij moet houden, dat je zeker niet even tussendoor leest en waarbij je geregeld aan het denken wordt gezet door de hoofdpersoon.

Ook in zijn tweede roman laat J.D. Naaktgeboren zien dat hij een taalkunstenaar is. Het boek staat vol met mooi geformuleerde zinnen en vindingrijke neologismen. Het knappe is dat de taal nergens gekunsteld aandoet en dat de schrijver ook veel humor in zijn zinnen weet te verwerken. De verhalen van de oude man lezen als mythes over het ontstaan van ‘alles’ en doen de lezer nadenken over wat ‘waarheid’ is. Dat laatste vind ik geen eenvoudige opgave en dit boek was voor mij dan ook zeker geen lichte kost. Maar de lezer die graag uitgedaagd wordt en het geen probleem vindt om zijn hersens flink te laten werken, wordt door Zwaluw en Arend zeker beloond!

Verhalen waarin gebeurtenissen en gedachten, via verrassende woorden en prachtige zinnen, vorm en betekenis krijgen. Overpeinzingen die je raken en doorspekt zijn met humor. Ga er voor zitten en laat je verwonderen en verrassen

Zwaluw en Arend is een boek dat ik met heel veel aandacht heb gelezen. Door de soms lange zinnen, met tussenzinnen, herlas ik vaak de zin om de bedoeling helemaal helder te krijgen. Het is een verrassend "scheppingsverhaal" dat me in het eerste deel benauwde door de duisternis, maar toen het licht werd en Zwaluw en Arend hun, weliswaar tijdelijk, plekje vonden onder een bloeiende boom om hun gesprekken te voeren werd het wat lieflijker. Heel verrassend vond ik de verhalen over de rinkelende zee vol met ijzeren moeren en bouten en de schrootduinen en de 2 dwaallichtjes, die aanvankelijk opgesloten, eenmaal vrij ieder een andere kant opgingen. Het motto is dat zowel Zwaluw en Arend, Orde en Chaos en de oude vader en zijn dochter elkaar nodig hebben om te bestaan, ook al is de relatie niet altijd gemakkelijk en zijn de karakters vaak tegenstrijdig. De schrijver gebruikt prachtige woorden, zoals het hiernogmaals, het heelalles en de moesttuin en voegt daarbij "nieuwe" woorden toe.