Boek omdraaien
Uitgever: Pumbo.Nl B.V.
  • Nederlands
  • Paperback
  • 9789082955323
  • Druk: 1
  • mei 2019
  • 225 pagina's
Alle productspecificaties

Samenvatting

Als de kunstschilderes Lucille Claudel langs gaat bij haar moeder Maria, die steeds meer in het verleden leeft, valt haar blik op het zijraam met glas in lood. Daarachter ziet zij een kleine gestalte. Dit gefilterde beeld raakt rechtstreeks een herinnering, die zij ergens ver weg in haar geheugen verborgen had. In haar atelier begint zij met een serie schilderijen die haar oog in oog doen staan met het grootste verdriet uit haar leven. Beetje bij beetje ontvouwt zich het immense verdriet, dat de personages samenbrengt in de kloostertuin en het klooster, tijdens de tentoonstelling ‘Als het licht mijn raam vindt.’

Productspecificaties

Inhoud

Taal
Nederlands
Bindwijze
Paperback
Druk
1
Verschijningsdatum
mei 2019
Aantal pagina's
225 pagina's
Illustraties
Nee

Betrokkenen

Auteur
Dietske Geerlings
Uitgever
Pumbo.Nl B.V.

EAN

EAN
9789082955323

Overige kenmerken

Gewicht
326 g
Verpakking breedte
135 mm
Verpakking hoogte
24 mm
Verpakking lengte
208 mm

Je vindt dit artikel in

Categorieën
Boek, ebook of luisterboek?
Boek
Nieuw of tweedehands
Tweedehands
4.0
van de 5
Aantal reviews: 1
0
0
0
1
0
  • Schilderijen als verwerking…
    • Spannend
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn
    • prachtige opbouw van het plot
    • beeldend taalgebruik
    Toon alle punten Toon alleen de eerste 3 punten

    In het begin voel je je als lezer net zo ‘ontheemd’ als de dement wordende oma Maria. Zij staat op van de stoel bij het raam ( toch een typisch plekje voor ouder wordende mensen) en ziet haar moeder (?) aankomen. In haar wazige wereld verwart zij heden en verleden;
    “… ik zit er precies middenin… ik voel me losstaan van alles…”( blz 12)
    Het is zo beeldend beschreven dat je het leest en herleest
    Je vraagt je af… wie-is-wie? Is ‘mama’ ook de dochter Lucille?
    De dementie van oma Maria is zo treffend beschreven, dat – zelfs al heb je dementie in je naaste familie of omgeving niet meegemaakt – je heel goed kunt voorstellen in welke mistige, verwarrende wereld deze mensen moeten leven.
    “… zo voel ik me eigenlijk ook een beetje… hangend in het donker, alsof er allemaal hapjes uit mij gegeten zijn en er nog maar een klein stukje van over is…”(blz 99)
    Het wisselende vertelperspectief dwingt je tot grondig lezen, soms tot herlezen. Zelf heb ik in het begin een stamboom getekend om de familierelaties scherp te krijgen. Je begint met een raadsel, maar al lezend krijg je steeds meer stukjes van de puzzel aangereikt die in elkaar passen. Zo werden voor mij de personen van ‘mijn stamboom’ per hoofdstuk scherper getekend.
    Lucille Claudel heeft niet alleen de naam van haar oma Lucille Claudel, maar is zelf ook kunstschilder, net als haar oma! Beide vrouwen schilder(d)en erg goed. Lucille is op bezoek bij haar dement wordende moeder Maria. Zij ziet in het glas-in-lood raam een gestalte, gefilterd door de warme kleuren van het glas.. háár gestalte.. Jildou… mijn kleine meisje. Wie is Jildou, denk je dan..
    Na deze ervaring besluit Lucille een reeks van zeven doeken te gaan schilderen. Waarom ‘zeven’? Veel mensen zullen het direct herkennen als een heilig getal. Zeven staat symbool voor compleetheid. Het geeft aan dat iets af is: iets kan niet beter worden dan het is, of juist niet erger. In deze roman zal het leiden naar de catharsis. De catharsis.. want er is in het leven van deze vrouwen sprake van een groot onheil. Alleen is het de vraag wat Lucille hier mee doet:
    “… wil ik mijn geheim wel prijsgeven… ik kan geen vreemden toelaten…ik kijk terug, maar ik sluit mijn hart….”( blz 40)
    In de flashbacks worden veel gegevens duidelijk. Hoe zit het met Jildou, hoe zit het met Mara, het meisje? Wat is de rol van de kloostertuin?
    Lucille begint met de reeks schilderijen, de eerste 5 doeken lukken redelijk snel. Het zijn momentopnamen:
    “… van die ene middag in de zomer…”(blz 38)
    Lucille heeft het heel moeilijk met die laatste twee schilderijen. Je voelt als lezer dat zij door een diep dal moet. Ze belt haar vriend Joshua. “Neem me mee naar de kloostertuin.” Nu kan ze niet meer terug. De sfeer waarin dit plaats vindt is zo beeldend beschreven dat je het gevoel hebt bij deze ontmoeting aanwezig te zijn.
    Haar ogen spiegelen de wanhoop en het afgrijzen om het verleden te ‘ontmoeten’.
    In zeven (!) jaar heeft ze niet zo gehuild.. ze kan niet meer stoppen.
    Die kloostertuin, wat voor herinneringen liggen daar? Zowel Maria als Lucille ervaren dat als een ‘zware deur’ die niet of nauwelijks met heel veel moeite open moet gaan.
    Als oplettende lezer krijg je elke keer een vooruitwijzing naar het drama. Lucille vertelt aan Mara:
    “… ik heb mijn hele leven het gevoel gehad dat ik een heel groot offer moest brengen om omie Maria gelukkig te maken..”( blz 109)
    Het verhaal van Jildou wordt vnl in flashbacks helder, maar speelt heel duidelijk ook in het heden van deze sterke vrouwen. Een prachtige vorm om de lezer mee te nemen. Mara, de kleindochter voelt de onuitgesproken gevoelens van Lucille en omie Maria, emoties en verdriet haarfijn aan.
    As Lucille het laatste schilderij wil schilderen vraagt ze haar moeder Maria om erbij aanwezig te zijn. Lucille twijfelt wel.
    “… Ik weet niet wat ik over ons afroep, maar als er een hel is, moeten we er samen doorheen om het licht te bereiken…

    Vond je dit een nuttige review?
    1 0 Ongepaste review?
Bindwijze: Paperback
19 95
Op voorraad
Select
Voor 23:00 uur besteld, morgen in huis Tooltip
Verkoop door bol.com
In winkelwagen
Wat je kan verwachten:
  • Gratis verzending door bol.com vanaf 20 euro
  • Ophalen bij een bol.com afhaalpunt mogelijk
  • 30 dagen bedenktijd en gratis retourneren
  • Dag en nacht klantenservice
  • Cadeautje? Laat het voor je inpakken en bezorgen

Bezorgopties

  • Doordeweeks ook ’s avonds in huis
  • Kies zelf de bezorgdag
Bekijk alle bezorgopties