Gratis verzending vanaf 20 euro, gratis retourneren, bezorging waar en wanneer je wilt met   artikelen*

De blauwe diender

kroniek van een politieleven

Auteur:
Taal: Nederlands
5 reviews
5.0 van de 5 (5 reviews)
De blauwe diender
Afbeelding 1 van 2
Auteur: Jacques Smeets
Uitgever: Schrijverspunt
  • Nederlandstalig
  • 238 pagina's
  • 9789491361777
  • december 2013
Alle productspecificaties

Samenvatting

Jacques Smeets (1951) uit het Nederlandse Elsloo (Stein) beschrijft in dit boek zijn persoonlijke ontwikkeling en beleving van het politieberoep dat hij van 1 oktober 1969 tot 1 november 2012 uitoefende. Op 17 jarige leeftijd wordt Jacques aangetrokken tot het politieberoep door een wervingscampagne voor jonge politiemensen en hij solliciteert. Er volgt een psychologische strijd met zijn vader, die niet veel ophad met gezag en autoriteit. De loopbaan start bij de gemeentepolitie in Maastricht. Als jong politieman krijgt Jacques te maken met dood en ellende, agressie en geweld. Door de jaren heen moet hij veel indrukwekkende gebeurtenissen verwerken. Hij stelt zich kwetsbaar op als hij over de macho politiecultuur schrijft. Een geboorte op straat, een bindingsdag met een groep rechercheurs en de teksten bij de foto's die het boek illustreren, laten de lezer glimlachen. Na drie decennia lang als vanzelfsprekend zijn werk te hebben gedaan, wordt Jacques in 1998 plotseling ziek. Hij verliest de zin in zijn werk en raakt min of meer burn-out. Na een lange en lichamelijke psychische worsteling geneest hij en krijgt weer zin in het werk. Hij gaat erover schrijven en in 2007 komt zijn eerste boek uit: De bezieling van een politieman. Intussen verandert hij, als mens en als politieman, net zoals de samenleving en het politievak continu verandert. Op 61 jarige leeftijd gaat de diender Jacques met pensioen. Na ruim drieënveertig dienstjaren breekt de tijd aan om het politieleven achter zich te laten. Echter, hij sluit de deur niet helemaal achter zich. Hij engageert zich als ambassadeur van het politieberoep en zet zich in voor het welzijn van de dienders die zijn werk voortzetten onder snel en sterk veranderende omstandigheden. Het boek is niet uitsluitend bestemd voor politiemensen maar tevens geschikt voor brandweerlui, ambulancepersoneel, artsen en geestelijken. De Blauwe Diender is een weerslag van ervaringen, geen thriller of politieroman, het is honderd procent autobiografisch. Af en toe lijkt het een soort spiegel die mensen wordt voorgehouden, niet om te beleren maar om een handreiking naar bewustwording te doen. RECENSIES: Zojuist de laatste pagina's gelezen van "de blauwe diender" van collega en mede schrijver Jacques Smeets. Ik ben diep onder de indruk van de vertelkunst en creativiteit van de schrijver. Regelmatig zie ik in het boek prachtig poëtische zinnen, maar hij maakt er geen trucje van. Dat siert hem. Jacques raakte mij met zijn openheid en kwetsbaarheid. Het getuigt van heel veel lef om jezelf zo bloot te geven over emoties, verlangens en twijfels. Zeker voor een man en al helemaal binnen de politieorganisatie is dat niet gebruikelijk. Wat dat betreft zal Jacques een voorbeeld zijn voor velen. Ik heb ook vaak moeten lachen, bijvoorbeeld bij het hoofdstuk over allochtonen. Wie kent ze niet? Mensen die zeggen: "ik heb niets tegen buitenlanders" gevolgd door het woordje "maar." Heel herkenbaar. Mijn complimenten aan Jacques. Ik ben heel dankbaar dat ik jou, op de valreep van jouw pensioen, nog heb mogen leren kennen. Verena Germeraad, schrijfster een bittere pil www.eenbitterepil.nl Tijdens het lezen van De Blauwe diender moest ik er steeds aan denken dat deze schrijver een mooi voorbeeld is voor de maatschappij. Ik vind het heel knap en moedig dat deze diender zijn gevoelens en emoties, en vooral zijn hele hebben en houden hier beschrijft. Hij is een voorbeeld voor veel mensen, rijk, arm, jong of oud. De schrijver stelt zich kwetsbaar op maar toont ook zijn sterkte. Ik ben zelf geen politievrouw, maar heb veel vrienden die bij de politie werken. Ik bewonder mensen die van een roeping hun beroep maken. Ik zou het erg mooi vinden wanneer dit boek onder de aandacht zou komen van jongelui die eveneens voor dit vak kiezen. Een politieman of - vrouw is ook maar een mens, al of niet met een gezin op de achtergrond. Dat mag vooral niet vergeten worden. Jacques, ik wens je veel succes. Tonny

Reviews De blauwe diender

  • Meeslepend verhaal (5)
  • Goede verhaallijn (3)
  • onthullend
  • interessant
  • menselijk
  • Spannend
Toon alle punten Toon alleen de eerste 3 punten
Schrijf een review
  • Van politieman naar politiemens
    • Goede verhaallijn
    • Meeslepend verhaal
    • oprecht
    • een eye-opener
    Toon alle punten Toon alleen de eerste 3 punten

    Oud politieman Jacques Smeets spreekt zijn lezers direct aan in een zeer persoonlijk relaas over zijn werkzaam leven in dienst van de Hermandad. Als jongeman op kamers weet hij zich te bevrijden van de confrontaties met zijn ouders, vooral die met zijn vader, die vol kritiek zit op zijn levenswandel. Voor mij als generatiegenoot (we schelen net twee jaar) is dat een herkenbaar verhaal. Het was de tijd van het generatieconflict, jongeren die een eigen zelfstandig en vooral ook ruimdenkender leven opeisten. Over de politie werd bij Jacques thuis negatief gedacht en gesproken, toch waren ze uiteindelijk trots op hem. "Vreemd hè," lezen we, "dat het zo kan lopen. Eerst werd ik genegeerd, afgezeikt als het ware omdát ik bij de politie ging en toen ik er eenmaal bij was werd ik zowat de hemel in geprezen."
    Wat Smeets zich dan wel al vaag realiseert is dat hij door de keuze voor deze loopbaan andere, artistieke ambities verdringt. Het leven is voor hem overleven. En het uniform helpt hem daarbij. Hij wordt in alle opzichten de politieman zoals men zich die voorstelt: gezagsgetrouw, ferm in zijn optreden, loyaal tegenover zijn meerderen. Een man die zich conformeert. Als hij na tien jaar in burger bij de Afdeling Bijzondere Wetten terugkeert in het blauw op straat, staat er: "Ik had het gezag gemist dat het uniform uitstraalt." Maar ook: "Als ik dan toch een keertje misbruik maakte van die macht, bijvoorbeeld door iemand een draai om de oren te geven of een paar keer extra met de gummiknuppel te slaan, voelde ik mij niet echt prettig."
    In die eerste, zij het nog voorzichtige zelfkritiek, ligt de kiem voor Jacques' latere belangstelling in zijn eigen psychologie. Maar het zal dertig jaar duren voor het uniform zijn beschermende en tegelijkertijd beperkende werking niet alleen tegenover de samenleving buiten maar juist ook op de persoon die hij innerlijk is, verliest. Tot zijn eigen verbazing begint hij er ineens naar te verlangen het voorgoed aan de kapstok te mogen hangen. Er is een burn-out voor nodig waar hij moeizaam van herstelt om te begrijpen wat er met hem aan de hand is. "Er broeide iets in mij dat eruit wilde en uiteindelijk bleek dit een grote dosis creativiteit te zijn."
    Die creativiteit zet hij sindsdien in voor het delen van zijn inzichten over het politieberoep. Hij houdt het handelen van hemzelf en zijn collega's tegen het licht van het feit dat een politieman ook als hij in functie is nog steeds een gewoon mens is. Dat hij bij het uitoefenen van zijn vak voor het grote publiek voortdurend zichtbaar is en door het filmen met mobiele telefoons ook meer en meer in een glazen huisje werkt, mag niet verhinderen dat hij zich als mens blijft gedragen, onder alle omstandigheden. In een krachtig slotpleidooi haalt Smeets de blanke pit uit de ruwe bolster en laat hij zien welke de ontwikkeling is waar hij uiteindelijk echt voor staat en die hij tegenwoordig op alle manieren uitdraagt: die van politieman naar politiemens.
    Een buitengewoon boeiend en integer verhaal dat het prachtige vak van diender dicht bij mijn hart bracht.

    Vond je dit een nuttige review?
    2 0 Ongepaste review?
  • Herkenning
    • Goede verhaallijn
    • Meeslepend verhaal

    De Blauwe Diender.

    Ik heb dit overzichtelijke en prettig leesbaar ingedeelde boek met veel plezier gelezen. Een aantal aha-momenten meebeleefd. Het ligt nu voor me terwijl ik aan het schrijven ben. De kleur blauw met de foto van het standbeeld prijken trots. De kaft is flinterdun. De kaft staat geopend als de deksel van een klepkooi. Een warm nest waaruit 27 jonge vogels (verhalen) elk moment zouden kunnen uitvliegen. Enkele verhalen zouden ook zo uit mijn eigen politieleven gegrepen kunnen zijn. Zo zal iedere lezer op zijn beurt eigen herinneringen oproepen uit dit boek. De verbindende factor voor de politie is het omgaan met mensen, bruggen proberen te bouwen, opkomen en uitdragen van het recht, structuur aanbrengen in chaos. Normen en waarden verbeteren. Alles in ondergeschiktheid aan het bevoegde gezag. Waarbij de misdaad en veel geweld op elke hoek en altijd op de loer liggen.
    Ik vond dat het boek lekker in de hand lag tijdens het lezen. Het verveelt geen moment. Er zijn leuke en gruwelijke verhalen in te zien. De auteur die zelf aan het hoofd stond van zijn eigen belevenissen geeft veel prijs, ook zijn privé situatie. Dat siert hem, daar is lef voor nodig. Het boek zou een mooie blauwdruk kunnen zijn voor de communicatie tussen mensen.

    De 27 verhalen omsluiten een heel werkbaar politieleven. De auteur had er ook voor hetzelfde gevoel 100 kunnen verhalen. Hij heeft “zijn” deelbare hoofdzaken opgetekend. Vaak is minder meer. Zo ook hier. Tussen de regels en de verhalen door kun je begrijpen dat er nog veel meer datamateriaal voorhanden is. Dan is het ook nog maar eens een keer zo dat je niet elk verhaal wilt of kunt vertellen uit piëteit met nabestaanden of betrokkenen. Soms kan een verhaal niet naar buiten gebracht worden en is gedoemd om in eenzaamheid bij de desbetreffende auteur te blijven.
    Eén zinsnede uit De Blauwe Diender moet mij nog van het hart:
    “Het leveren van prestaties kreeg voor mij een bijzondere betekenis omdat ik deze niet meer mat aan cijfers en statistieken, maar aan mijn motivering en overtuiging”.

    Mooi geschreven. Over de politieorganisatie ben ik erg bezorgd. Vooral als we cijfers en statistieken de boventoon laten voeren ten koste van de intrinsieke motivering en overtuiging.
    Jacques, bedankt dat je me deelgenoot hebt gemaakt van jouw politieleven.

    Plis Han – Sittard
    Han Tummers

    Vond je dit een nuttige review?
    2 0 Ongepaste review?
  • Openhartig verhaal over politiewerk
    • Meeslepend verhaal
    • Spannend
    • ontroerend

    Niet vaak lees je zo openhartig over hoe een politieman zijn werk ervaart. Jacques Smeets geeft in dit boek een nauwkeurig beeld van zijn professionele loopbaan bij de politie, en de manier waarop hij dit als mens meemaakte. Als lezer krijg je een kijkje in de psyche en het gevoelsleven van de politieman, iets wat doorgaans achter zijn 'professionele schild' verborgen blijft. Via verhalen uit de praktijk laat Smeets zien dat hij uit het juiste hout gesneden was om dit vak uit te kunnen oefenen, maar dat hij toch ook bleef nadenken over wat dit voor hem als persoon inhield. Kennelijk is dat broodnodig, om dit zware werk met zijn vele dilemma's goed uit te kunnen blijven oefenen. Het boek is ook prima geschreven, wat nog eens bijdraagt aan het leesplezier. Hopelijk hebben zijn collega's een voorbeeld genomen aan hoe Smeets decennia lang functioneerde als 'blauwe diender'.

    Vond je dit een nuttige review?
    2 0 Ongepaste review?
  • beleving!
    • Goede verhaallijn
    • Meeslepend verhaal

    Het eerste review beschrijft het precies, niets aan toe te voegen, behalve dit:
    Dank je wel is te klein, dank je uit de grond van mijn hart is ook te klein, maar komt in de buurt, mijn hele grote dank voor je boek, de blik in je ziel, je belevingswereld, je wijze raad, het aanzetten tot nadenken. Ik voel me bevoorrecht dat ik het mocht lezen en op die wijze een dapper mens volgen in zijn beroep en op zijn stappen in het leven. Precies op goede vrijdag had ik de laatste bladzijde onder ogen, extraatje. Expres gebruik ik het woord " uit" niet, ik weet dat ik dit ga herlezen, nog een zin of stuk herhalen. Helemaal warm geworden, je bent een geboren schrijver! Bedankt blauwe diender, dat ik mocht delen in je herinneringen.

    Vond je dit een nuttige review?
    0 0 Ongepaste review?
  • Striptease van een systeem
    • Meeslepend verhaal
    • onthullend
    • interessant
    • menselijk
    Toon alle punten Toon alleen de eerste 3 punten

    "De Blauwe diender" is geen roman, maar de autobiografie van Jacques Smeets. Ook al betitelt de auteur zijn boek als een "Kroniek van een politieleven", staat hijzelf centraal. Deze ex-politieman schreef echter geen heldenepos, ook geen ode aan de politie, maar een nuchtere analyse van zijn eigen loopbaan bij een genootschap dat hij gedurende veertig jaar heeft zien evolueren. In zevenentwintig thematische hoofdstukken vertelt hij over zijn motivatie, zijn groei als politieman, zijn angsten en zijn frustraties.
    Na elk hoofdstuk krijgt de lezer een alsmaar duidelijker wordend beeld over de werking van “de politie” en de heersende mentaliteit. De auteur durft het aan over corruptie te schrijven, over geweld en “burn-out”. De lezer leeft met hem mee, en hij voert ons mee naar zijn eerste confrontatie met een lijk. Hij gunt ons een blik in zijn intiemste gevoelens. Hij stelt ons voor aan onderbetaalde collega’s van een oudere generatie, welke deze lacune op hun manier het hoofd bieden. We houden hem gezelschap bij zijn nachtdiensten en begeleiden hem naar gewelddadige demonstraties.

    Langzaam wordt het ons duidelijk dat de “politieman van het terrein” aan het uitsterven is, dat de technologie zijn intrede doet en dat het budget voor de politie niet meer in functie van de misdaad wordt toegekend, maar in functie van de economische crisis.
    De auteur heeft het ook over zijn jeugd, over de mensen die werkelijk iets voor hem hebben betekend en vooral over zijn echtgenote. Zijn bewoordingen over haar zijn een discreet gecamoufleerd eerbetoon aan de enige persoon die hem in goede en slechte momenten heeft gesteund. De aandachtige lezer zal snel ontdekken dat zij zijn “biechtmoeder” en uitlaatklep was aan wie hij over zijn werk kon praten. Toch is het duidelijk dat deze eenzijdige ontboezemingen niet volstonden. Ieder mens heeft iemand nodig tegenover wie hij zich zonder schroom kan uitkleden. Iemand met begrip, maar ook met raad.
    In “De Blauwe Diender” stelt de auteur zichzelf heel wat vragen, maar vindt niet altijd het antwoord. Hij zoekt naar de waarheid, naar de zin van wat hij gedurende zijn hele loopbaan heeft gedaan, en soms voelt men zijn twijfels, hoewel hij telkens weer probeert zichzelf te overtuigen dat hij altijd de juiste weg heeft gevolgd.
    Maar met verloop van jaren, stelt hij vast dat zijn motivatie om “het recht” te dienen en “de misdaad” te bestrijden, niet helemaal meer overeenstemt met wat hij dagelijks op het terrein meemaakt. Deze voortdurende innerlijke tweestrijd wordt hem uiteindelijk fataal. Zo wordt hij het slachtoffer van “Burn-out”
    Toch vind hij zijn weg terug, maar verandert van dienst. Wil voortaan zijn collega’s helpen, een hulp die hijzelf beschrijft als "het aanreiken van zelf verworven inzichten ten behoeve van hun eigen zoektocht in de complexe wereld van het politieberoep."

    “De Blauwe diender” is een prachtig en zeer interessant relaas over het politiekorps. Zelf heb ik 35 jaar het uniform gedragen en ik kon heel wat parallellen trekken tussen zijn ervaringen en de mijne. Maar “De Blauwe diender” is niet alleen een spontane striptease, maar een diep menselijk verhaal dat door een groot publiek zou moeten gelezen worden; door jong en oud. Iedere ouder zou dit boek moeten bezitten, terwijl elke gelovige het een plaats naast de Bijbel zou moeten geven, maar het vooral zou moeten lezen. Het is ook een handleiding voor de jongere generatie die opnieuw moet leren respect te tonen voor de “mannen in het blauw” welke hun leven inzetten om haar veiligheid te verzekeren.
    Dit bijzonder werk, een uitgave op glanzend papier, is met zekerheid niet alleen bestemd voor collega’s die er hun daden in vermoeden, maar voor elke burger omdat iedereen daarin ook wel een stukje van zichzelf kan terugvinden.
    Een aanrader voor iedereen.
    Henri Patrik.
    Ik was zelf vijfendertig jaar drager van een uniform als officier bij het leger. Actief als officier "Burgerlijke & militaire samenwerking" in de Balkan

    Vond je dit een nuttige review?
    5 0 Ongepaste review?

Productspecificaties

Auteur
Jacques Smeets
Taal
Nederlands
Afmetingen
22x210x148 mm
Gewicht
378,00 gram
Verschijningsdatum
december 2013
Druk
Heruitgave
ISBN10
9491361775
ISBN13
9789491361777

Je vindt dit boek in

Categorieën
Uitvoering
Boek
Verschijningsjaar
2013
Aanraders
Bestbeoordeeld
Type boek
Biografieën
22, 95
1 - 2 dagen Tooltip
Verkoop door bol.com
  • Gratis verzending
  • 30 dagen bedenktijd en gratis retourneren
  • Ophalen bij een bol.com afhaalpunt mogelijk
  • Dag en nacht klantenservice
  • Cadeautje? Laat het voor je inpakken en bezorgen
Andere verkopers (1)

Vaak samen gekocht

Vragen en antwoorden

Over dit artikel zijn nog geen vragen gesteld.