Gratis verzending vanaf 20 euro, gratis retourneren, bezorging waar en wanneer je wilt met   artikelen*

De laatste getuige

De man die drie concentratiekampen en een scheepsramp overleefde

De laatste getuige
Afbeelding 1 van 2
Auteur: Frank Krake
  • Nederlandstalig
  • 312 pagina's
  • 9789082476415
  • april 2018
Alle productspecificaties

Samenvatting

Wim Alosery (1923) zwerft als kleine jongen door de straten van Kattenburg in Amsterdam om uit de handen van zijn drinkende stiefvader te blijven. Daar leert hij te overleven en ontwikkelt hij eigenschappen die tien jaar later zijn leven zullen redden.

Liggend op het dak van een rijdende trein ontvlucht hij de verplichte Arbeitseinsatz in Duitsland. Hij duikt onder bij een boer in West-Friesland en schuilt maandenlang in een kist onder de grond, tot hij bij een razzia wordt opgepakt. Na een verblijf in het beruchte Gestapo-hoofdkwartier in de Euterpestraat en het Huis van Bewaring aan de Weteringschans, wordt hij opgesloten in Kamp Amersfoort. Na enkele weken gaat hij op transport naar een relatief onbekend concentratiekamp in Duitsland: Neuengamme, bij Hamburg. Hij weet te overleven door zijn inventiviteit, levenskracht en wat hij op Kattenburg leerde.

Neuengamme is het kamp waar de meeste niet-Joodse Nederlanders worden vermoord. Maar niet door het gebruik van gaskamers. In het hoofdkamp en de Aussenlager, de buitenkampen, is het motto: Vernichtung durch Arbeit - vernietiging door arbeid. Wim wordt tewerkgesteld in Husum, bij het onmenselijk zware graafcommando voor antitankgrachten in Noord-Duitsland.

Enkele dagen voor de bevrijding komt hij na een gruwelijke tocht met zevenduizend medegevangenen op de luxe oceaanstomer Cap Arcona terecht, in de baai van Lübeck en op twee kilometer van de kust. De bevrijding is nabij. Terwijl de geallieerden het Duitse leger op de wal tot overgave dwingen voeren jachtvliegtuigen van de RAF bombardementen uit op de schepen die in de baai voor anker liggen. Drie daarvan, waaronder de Cap Arcona, worden vol getroffen. De gevangenen zitten benedendeks als ratten in de val.

Op wonderbaarlijke wijze weet Wim het inferno te ontvluchten. Totaal uitgeput bereikt hij de wal, aan de goede kant van de baai. Waldemar Nods, de vader van Sonny Boy, zit op hetzelfde schip. Ook hij weet te ontkomen, maar wordt op het strand alsnog door jongens van de Hitlerjugend vermoord. Wim heeft meer geluk. Met niet meer dan vierhonderd andere gevangenen overleeft hij één van de grootste scheepsrampen aller tijden.

Op 94-jarige leeftijd is Wim de laatste overlevende die dit nog kan navertellen. Daarvoor moet hij na de oorlog eerst afrekenen met zijn kampsyndroom. Dat lukt hem mede met de hulp van zijn vrouw.Hij wordt niet zuur, cynisch en haatdragend, maar omarmt tot op de dag van vandaag vol positivisme het leven, de liefde voor de mens en de vrijheid.

Nu vertelt hij ons eindelijk zijn hele verhaal, als laatste overlevende van drie kampen en een scheepsramp met vier keer zoveel slachtoffers als bij de Titanic. Als DE LAATSTE GETUIGE!

Reviews De laatste getuige

  • Mooi vormgegeven (26)
  • Toegankelijk (21)
  • Compleet (20)
  • Inspirerend (18)
  • indrukwekkend (6)
  • Verrassend (5)
  • geen (1)
Toon alle punten Toon alleen de eerste 3 punten
Schrijf een review
  • Een pareltje dat je zeker gelezen moet hebben
    • Toegankelijk
    • Mooi vormgegeven
    • Compleet
    • Inspirerend
    • Verrassend
    Toon alle punten Toon alleen de eerste 3 punten

    Wow wat een boek, de laatste getuige is het verslag van het leven van Wim Aloserij (94jaar) die 3 concentratiekampen en het bombarderen van de Cap Arcona overleefd.
    Het boek is chronologisch geschreven en de vele foto’s gidsen je doorheen zijn verhaal, dit is een zeer mooie toevoeging aan het verhaal van Wim.
    Het boek begint met de jeugdjaren van Wim, zijn stiefvader met een kwade dronk. De liefde voor zijn moeder en zus. Wim ontkomt niet aan de oproep van de Duitsers in 1943 voor de Arbeitseinsatz (verplichte tewerkstelling). Hij vlucht uit het werkkamp, duikt onder maar word uiteindelijk gepakt en overgebracht naar een van de drie concentratiekampen waarin hij zal verblijven.
    De oorlog is bijna ten einde wanneer de geallieerden een dodelijke vergissing begaan en het schip Cap Arcona bombarderen, het schip waar Wim en duizenden andere gevangenen verblijven nadat ze daarna toe zijn getransporteerd vanaf Neuengamme.
    Wat mij het meeste is opgevallen in dit boek is namelijk de wil van Wim Aloserij om voor het leven te vechten en er zoveel mogelijk uit te halen. Hij is inventief heeft verschillende beroepen uitgeoefend die er onrechtstreeks hebben voor gezorgd dat hij kon overleven in barre situaties waarin hij terecht kwam. Alhoewel je als lezer weet dat Wim de kampen overleeft blijft het boek spannend ( hoe zal hij zich uit deze situatie redden). Uit het verhaal blijkt dat Wim een ongelooflijke veerkracht en sterke innerlijke kracht bezit.
    Het is een heel mooi boek, met verschrikkelijke gebeurtenissen maar ook deze dienen beschreven te worden, zoiets mag gewoon nooit meer gebeuren.
    Mijn bewondering gaat uit naar Wim dank je wel dat ik getuige mocht zijn van jouw verhaal.

    Ook petje af voor Frank Krake hij heeft Wim zijn verhaal prachtig op papier gezet, je wist me als lezer te boeien tot de laatste minuut.

    Vond je dit een nuttige review?
    1 0 Ongepaste review?
  • De laatste getuige

    Recensie over "De laatste getuige"

    In dit fascinerende boek "De laatste getuige" neemt auteur Frank Krake je mee over de golven van de 94-jarige Wim Aloserij die als laatste getuige van drie concentratiekampen, en daarnaast een scheepsramp heeft overleeft.

    Wim groeit op in een arm gezin in Amsterdam met een moeder, zus, twee halfbroertjes en een stiefvader die zijn weekloon vaak verdronk aan drank in de kroeg, waarna Wim het dan moest ontgelden wanneer zijn stiefvader dronken thuis kwam.

    Gelukkig word Wim er heel creatief en handig in om de rake klappen die zijn stiefvader gaf in dronkenschap uit pure frustratie te ontwijken en leert hier heel slim mee om te gaan en voortaan op allerlei manieren dit geweld te omzeilen door zich bijvorbeeld te gaan verstoppen.

    Wim ontkomt niet aan de oproep van de Duitsers in 1943 voor de Arbeitseinsatz (verplichte tewerkstelling). Hij gaat zich melden maar duikt onder bij een boer en een aantal maanden later wordt hij toch opgepakt en via de gevangenis komt hij in Kamp Amersfoort terecht. Na een tijdje gaat Wim op transport met de trein naar de concentratie kampen Husum en Neuengamme waar hij omstandigheden meemaakt die echt erbarmelijk en gruwelijk zijn en voor altijd op zijn netvlies gegrieft blijven.

    Omdat Wim goed nadacht, op sommige momenten de juiste beslissing maakt, komt hij er redelijk doorheen en verteld echt praktijken daarover in het boek waar je mond zo van openvalt en een gevoel krijgt van hoe mensen zoals SS'rs een ander terwijl die er niks aan kan doen sommige dingen kunnen aandoen met pijn, emotie, verdriet.

    De oorlog is bijna ten einde wanneer de geallieerden een dodelijke vergissing begaan en het schip Cap Arcona bombarderen, het schip waar Wim en duizenden andere gevangenen verblijven nadat ze daarna toe zijn gestransporteerd vanaf Neuengamme.

    Ook hier heeft Wim een spreekwoordelijke beschermengel op zijn schouder, zoals ook valt te lezen dat ook écht heeft gehad en overleeft hij ook nog es een scheepsramp terwijl er 7000 andere medegevangenen verongelukken, want ook op dit schip valt je mond open hoe het er aan toe ging.

    Ik heb al vele boeken gelezen over de oorlog, maar dit is toch wel één die echt zijn sporen nalaat met alle gebeurtenissen in deze vernietigingskampen. Voor Wim en alle anderen die deze gruwelijkheden hebben overleeft heb ik echt diepe respect en dat deze omstandigheden nooit meer mogen gebeuren.

    Met dank aan uitgeverij Achtbaan die me dit boek toestuurde, dat ik hem mocht lezen en een recensie over mocht geven.

    Vond je dit een nuttige review?
    0 0 Ongepaste review?
  • Licht en helder geschreven, indrukwekkend verhaal
    • Toegankelijk
    • Mooi vormgegeven
    • Compleet
    • Inspirerend
    Toon alle punten Toon alleen de eerste 3 punten

    “Doordat hij vaker een pan schoon moest maken spaarde hij een boterham uit, die hij dan weer kon ruilen.” Vindingrijk zijn, terwijl de dood je uit alle hoeken in de ogen kijkt. Wim Aloserij leer ik in het begin van het boek kennen als een bijdehand Amsterdams jochie uit Kattenburg die moet oppassen voor zijn stiefvader met losse handjes. Hij raakt verzeild in het ondenkbare: de Tweede Wereldoorlog. Wat mij vooral treft is om te lezen hoe Wim echt overleeft, nooit opgeeft en in alle omstandigheden zijn lot in eigen handen weet te nemen. Licht en helder beschreven, neemt De laatste getuige mij bij de hand en leest het bijna als een avonturenroman. Een gruwelijk avontuur althans, waarvan de belevenissen mij diep raken. Ongelooflijk krachtig en indrukwekkend dat Wim Aloserij dit heeft overleefd. Prachtig dat het op deze manier is opgeschreven. De mooie foto’s en plaatjes brengen het verhaal heel dichtbij, waardoor het nog meer binnenkomt.

    Vond je dit een nuttige review?
    0 0 Ongepaste review?
  • Aangrijpend verhaal
    • Toegankelijk
    • Mooi vormgegeven
    • Inspirerend
    • Verrassend
    • geen
    Toon alle punten Toon alleen de eerste 3 punten

    Het is een aangrijpend verhaal wat je , na het lezen, nog lang nablijft.
    Daarnaast is het ook heel spannend, je blijft lezen. Mede dankzij dw vele foto's en afbeeldingen werd het nog realistischer.
    Door het verhaal van Wim Aloserij. krijg je het idee dat je, om een concentratiekamp te overleven, je vooral veel geluk moest hebben, gecombineerd met de juiste slimheid op het juiste moment (het niet in het water staan bij de loopgraven, weinig doen als er geen kapo's in de buurt waren). Het blijft toch bijzonder dat hij drie concentratiekampen heeft overleefd, plus aansluitend het bombarderen van het vlaggenschip de Cap Arcona.
    Ook fijn om te lezen is wat hij meemaakte na de bevrijding. In tegenstelling tot de meeste boeken die daar dan ophouden.
    Zelf ben ik van na de 2e wo dus ik zal nooit weten, hoe het werkelijk is geweest. Dit boek laat je invoelen hoe het moet zijn geweest.

    Vond je dit een nuttige review?
    0 0 Ongepaste review?
  • Aangrijpend en indrukwekkend verslag
    • Toegankelijk
    • Mooi vormgegeven
    • Compleet

    De laatste getuige van Frank Krake vertelt de levensgeschiedenis van de nu 94-jarige Wim Aloserij. Wim groeit op in Amsterdam waar hij heel handig de uitbarstingen van zijn drinkende stiefvader probeert te ontlopen. Dat lukt vaak wel, maar niet altijd. Waarschijnlijk is zijn jeugd met de mogelijkheid dat er gevaar dreigt van de kant van zijn stiefvader de reden dat hij zo alert kan reageren op gevaar en zich beschermen tegen aanvallen van buitenaf. Het is een tweede natuur voor hem geworden. En dat heeft hem gered tijdens zijn verblijf in de kampen, waar altijd gevaar op de loer lag en hij altijd beducht moest zijn voor zijn leven. Bij het lezen blijkt dan ook hoe gewiekst hij naar oplossingen zocht en die vaak ook vond. Het lukte niet altijd, maar ook in die onmenselijke gruwelijke situaties blijkt wat een sterke geest Wim Aloserij moet hebben om dit te kunnen doorstaan.
    De laatste getuige is een boek dat iedereen in dit vrije Westen gelezen zou moeten hebben om nooit te vergeten hoe mensonterend en ingrijpend de gruwelijkheden in WO II geweest zijn. Dit mag nooit meer plaatsvinden! Het boek houdt je aandacht gevangen tijdens het lezen, maar ook daarna laat het je niet los, het kruipt onder je huid en houdt je in een wurggreep. En dat alleen nog maar door het te lezen. Wat moeten de echte gebeurtenissen dan met iemand doen. Het is onbegrijpelijk hoe mensen als Wim Aloserij dit hebben kunnen doorstaan. We kunnen dankbaar zijn dat Wim Aloserij dit met ons gedeeld heeft. Deze verhalen mogen nooit vergeten worden!
    En verder ook alle lof voor de auteur Frank Krake, die op prachtige wijze dit verslag heeft opgetekend met zoveel achtergrondinformatie door diepgaand onderzoek te verrichten.
    Het boek ziet er ook prima uit, aangevuld met foto's uit het leven van Wim en de verschillende plaatsen waar hij geweest is.
    Maar als laatste een diepe buiging voor Wim Aloserij die in staat is geweest drie concentratiekampen en een scheepsramp te overleven en nu zijn verhaal met ons lezers wil delen.

    Vond je dit een nuttige review?
    0 0 Ongepaste review?
  • Aangrijpend en indrukwekkend.
    • Toegankelijk
    • Mooi vormgegeven
    • indrukwekkend

    Wanneer je het over geschiedenis hebt, is het zo makkelijk om in blokken te denken. ’40-’45. Vastomlijnd. ‘De oorlog.’ Als een geheel dat min of meer steeds hetzelfde is. Een abstracte grootheid die daardoor makkelijker op afstand te houden is. Het gaat niet meer over jou of mij maar over ‘vroeger’. Het moffelt weg dat oorlog gaat over gewone mensen, over een dagelijks leven dat beetje bij beetje wordt verbogen tot een andere werkelijkheid. De Laatste Getuige heeft impact, juist omdat het laat zien hoe dichtbij die oorlog is. Het is een boek dat je grijpt en niet meer loslaat. Het verhaal van een gewone Amsterdamse jongen die steeds extremere omstandigheden op zijn pad vindt. En steeds weer zich aanpast en weet te overleven. Maar bovenal een verhaal over menselijke veerkracht. Aangrijpend en indrukwekkend, en absoluut een boek dat het verdient om gelezen te worden. Dit is te belangrijk om te vergeten.

    Vond je dit een nuttige review?
    0 0 Ongepaste review?
  • Indrukwekkend, confronterend pareltje
    • Mooi vormgegeven
    • mooie schrijfstijl
    • indrukwekkend

    Met dank aan de groep Samenlezenisleuker en uitgeverij Achtbaan voor het recensie-exemplaar.

    In dit indrukwekkende boek De laatste getuige opgetekend door de auteur Frank Krake, vertelt de 94-jarige Wim Aloserij zijn verhaal als de laatste getuige van het overleven van drie concentratiekampen en een scheepsramp.
    Opgroeiend in een arm gezin in Amsterdam met een moeder, zus, twee halfbroertjes en een stiefvader die het weekloon verbraste in de kroeg.
    En meestal moest Wim het dan ontgelden wanneer zijn dronken stiefvader thuis kwam.
    Wim wordt er heel handig in om zich te verstoppen voor de losse handjes van zijn stiefvader.
    Deze vindingrijkheid en zijn innemende en vrolijke aard zal hem later nog goed van pas komen.
    Want ook Wim ontkomt niet aan de oproep van de Duitsers in 1943 voor de verplichte Arbeitseinsatz.
    Hij moet zich melden maar duikt onder bij een boer.
    Maanden later wordt hij toch opgepakt en via de gevangenis belandt hij in het tussenkamp, Kamp Amersfoort.
    Later gaat hij op transport naar de concentratie kampen, Husum en Neuengamme.
    De omstandigheden zijn erbarmelijk en gruwelijk maar Wim komt er doorheen.
    De oorlog is bijna ten einde wanneer de geallieerden een dodelijke vergissing begaan en het schip
    Cap Arcona bombarderen, het schip waar Wim en duizenden gevangenen verblijven.
    Ook hier heeft Wim een beschermengeltje op zijn schouder en overleeft hij deze scheepsramp terwijl er 7000 gevangenen verongelukken.

    Veel boeken over de oorlog gaan over vernietigingskampen maar slechts weinige over de werkkampen.
    De beetje vergeten groep vind ik en als dochter van een vader die ook twee jaar tewerkgesteld werd in een werkkamp en ongeveer dezelfde leeftijd had als Wim Aloserij was ik nieuwsgierig naar en blij dat ik dit boek mocht lezen.
    Doordat mijn vader nooit iets verteld had over de oorlog en zijn jaren in een werkkamp, had ik geen idee hoe het moest zijn. Wel dat het hem zijn gezondheid heeft gekost waardoor hij een aantal jaren na de oorlog zelfs een long moest laten verwijderen. Nu ik ouder word en laatst in Berlijn ben geweest kwamen mijn vragen, die ik niet meer kan stellen, aangezien mijn vader al enige tijd is overleden.
    Door dit boek dat voor mij dus heel confronterend en aangrijpend was, heb ik een goed beeld gekregen van de omstandigheden in werkkampen.
    Een boek dat ook nog eens vlot en goed is geschreven door de auteur Frank Krake. Met mooie foto's is het een schitterend mooi boek geworden.
    Ik las het in één adem uit.
    Bedankt Frank Krake en Wim Aloserij voor dit pareltje.
    En diep respect heb ik voor deze laatste getuige.

    Vond je dit een nuttige review?
    1 0 Ongepaste review?
  • Ultieme overlevingsdrang
    • Mooi vormgegeven
    • Compleet
    • Inspirerend

    Ik wist zodra ik hoorde over het verhaal van Wim Aloserij, wat door Frank Krake in dit werk uitgeschreven is, dat ik het moest lezen. Al is het maar om een beter idee te krijgen van wat mijn eigen opa voor leed heeft moeten ondergaan in de tweede wereld oorlog. Daarnaast vind ik het persoonlijk enorm belangrijk dat mensen en de gehele wereld bevolking zich bewust is, wordt en blijft dat oorlog afschuwelijk is. Oorlog kan nooit een goed doel dienen en kan nooit de oplossing zijn. Toch is het nog altijd veel te veel gaande in de wereld en een constant aanwezige dreiging. Ik heb met eigen ogen gezien wat voor schade het bij mijn opa heeft aangericht, hoe hij zijn hele leven de loodzware last op zijn schouders droeg en hoe hij nauwelijks kon praten over wat er allemaal gebeurd is. Ook andere ouderen die ik dankzij mijn werk tegenkom dragen nog altijd de littekens van de tweede wereld oorlog.
    Zodra je het verhaal van Wim gaat lezen dringt van begin tot eind tot diep in je ziel door. Dat iemand, een mens van vlees en bloed, zulke gruwelijkheden heeft kunnen ondergaan en dat heeft overleeft is een wonder. Het toont absoluut de onmetelijke kracht van de innerlijke mens. Daarentegen laat het boek ook zien hoe beestachtig mensen kunnen zijn, hoe zij alles kunnen doen als zij denken dat het gerechtigd is. Bepaalde elementen in het verhaal zijn letterlijk misselijkmakend en dan te bedenken dat het geen verhaal is, maar realiteit is geweest voor Wim. Toch is in alles de strijd om te overleven te voelen, de constante hoop dat het beter wordt. Zijn vechtlust wordt op een prachtige manier beschreven door Frank, die zijn bewoording zo heeft gekozen dat het een mengeling is van het daadwerkelijk verhaal van Wim maar ook de geschiedkundige feiten ruim aanbod komen. Het geheel wordt ondersteund door foto’s en documentatie afbeelding die nu na zoveel jaren nog de verschrikkingen laten zien van de oorlog.
    Het boek laat je niet meer los als je eenmaal begonnen bent met lezen. Ik heb het naderhand echt moeten laten bezinken eer ik deze recensie kon schrijven. Het raakte mij zo ontzettend en de kleine stukjes die mijn opa mij verteld heeft tijdens zijn leven kan ik nu beter plaatsten. Het breekt nog altijd mijn hart dat dit gebeurd is en nog steeds op grote schaal over de gehele wereld gebeurd. Ik kan en wil niet begrijpen hoe de zucht naar oorlog ontstaat. Uiteraard is het Utopia om te wensen dat mensen alleen maar vredelievend met elkaar omgaan maar laten we het alsjeblieft met zijn alle proberen? Elke dag en nacht opnieuw. Zoals Lenny Kravitz ooit zong; ‘Let love rule’!

    Vond je dit een nuttige review?
    0 0 Ongepaste review?
  • Aloserijs nalatenschap voor altijd vastgelegd
    • Toegankelijk
    • Mooi vormgegeven
    • Inspirerend

    De laatste getuige is het intrigerende, zeer boeiende relaas van Wim Aloserij, 94 jaar oud, maar getuige zijn foto op de omslag van het boek, jong van geest. Met een energieke uitstraling en felle, twinkelende ogen zwaait hij, als een laatste groet, naar de lezer. Opdat wij niet vergeten…
    De cover van het boek liegt er niet om: ‘de man die drie concentratiekampen en een grote scheepsramp overleefde’, zo luidt de ondertitel van dit prachtig vormgegeven boek van uitgeverij Achtbaan. Schrijver Frank Krake heeft in dit boek het levensverhaal opgetekend van Wim. Met oog voor detail en diepgang in het verhaal weet Krake de lezer vast te houden en te boeien tot de laatste minuut.
    Een voorwoord van niemand minder dan Sybrand van Haersma Buma (fractievoorzitter van het CDA), ook al even ingrijpend als ingetogen neergeschreven, vormt het begin van een aangrijpende reis: ‘Het is een monument voor Wim Aloserij zelf, die de hel overleefde, en die het moedige besluit nam om meer dan zeventig jaar later zijn verhaal te vertellen.’
    Het verhaal begint in 1932, de kennismaking met de vader van Wim. Wim groeit op in Amsterdam, op Kattenburg. Een dronken vader is zijn identificatiefiguur. In die persoonlijke hel ontwikkelt hij zich tot een jonge man die later juist door de confrontaties met zijn vader de andere hel weet te overleven. De verschillende tactieken die hij in zijn jeugd had aangeleerd om zijn vader het hoofd te kunnen bieden, zorgen er mede voor dat hij de hel van de oorlog weet te overleven. Ontsnappingen, onderduikperikelen en gevaarlijke situaties en omstandigheden wisselen elkaar af.
    De laatste getuige heeft een bijzonder mooie vormgeving, schitterende en persoonlijke foto’s en ligt fijn in de hand, een duidelijk lettertype is ook heel prettig. Goed dat hier aandacht aan besteed is. De laatste getuige is een verhaal dat verteld moést worden, een verhaal dat niet vergeten mag worden, een verhaal dat nooit meer beleefd mag worden.

    Vond je dit een nuttige review?
    0 0 Ongepaste review?
  • Verhaal dat vertelt moest worden
    • Toegankelijk
    • Compleet
    • Inspirerend

    Het verhaal van meneer Alosery dat je van de ene in de andere verbazing doet vallen. Het is heel levendig en beeldend geschreven. Hierdoor word je meegenomen in een verhaal dat je vertelt over de overlevingsstrategie in een zeer barre periode uit iemand zijn leven. Het geeft maar eens te meer prijs dat we niet mogen vergeten hoe erg een oorlog is en wie daar ongewild slachtoffer van zijn. Maar ook hoe sterk je moet zijn om zoiets te kunnen overleven. Een oorlogsverhaal dat prachtig aan het papier is toevertrouwd.

    Vond je dit een nuttige review?
    0 0 Ongepaste review?
  • De man die houdt van het leven
    • Toegankelijk
    • Mooi vormgegeven
    • Compleet
    • Inspirerend
    • Verrassend
    Toon alle punten Toon alleen de eerste 3 punten

    "De laatste getuige" is een boek van Frank Krake. Daarin vertelt hij het verhaal over de 94-jarige Wim Aloserij. Wim overleefde drie concentratiekampen en een scheepsramp. Jaren zweeg hij over wat hij meegemaakt had in de oorlog, maar nu is hij klaar om met zijn verhaal naar buiten te komen en hij laat niets achterwege. Dit is een boek dat je naar adem doet happen. Een boek dat je niet loslaat. Het is een boek dat niet alleen het verhaal van Wim Aloserij vertelt, maar ook zijn wil om te blijven leven.

    In het boek staan veel foto's. Die zorgen er voor dat je je een beter beeld kan vormen hoe het er aan toeging en hoe dat voor Wim was. De foto's zorgen er ook voor dat het verhaal een afgerond boek is.

    Het verhaal wordt chronologisch verteld. Je komt eerst wat meer te weten over de jeugdjaren van Wim, alvorens de oorlogstijden. Dat zorgt er voor dat je een beter beeld krijgt over het hoofdpersonage. Het zorgt er ook voor dat je meteen wordt meegezogen in het verhaal. Je voelt wat Wim op dat moment voelt, hoe hij denkt...
    Wat ook een sterkte is van het boek, is dat er geen enkel detail uit de weg gegaan wordt. Wim heeft al die jaren gezwegen. Nu hij met zijn verhaal naar buiten komt, heeft hij ook de gruwelijke details weer. Doordat het zo sterk opgebouwd is, zorgt het hier ook dat je meevoelt met hem, mee gruwelt met wat de mensen moeten ondergaan en hoopt dat hij niet in de klappen deelt. Zijn vechtlust en de zin in het leven houden hem op de been.

    Het is een aangrijpend boek dat je vanaf de eerste minuut niet meer loslaat. De foto's zorgen soms niet enkel voor adempauzes, maar het zorgt er ook voor dat je je een beeld kan vormen van de gruwel.
    De vlotte schrijfstijl zorgt ervoor dat het aangenaam is om te lezen. Nu Wim Aloserij met zijn verhaal naar buiten komt, zou iedereen dit boek moeten lezen. Het is een verhaal dat onder je huid kruipt.

    Vond je dit een nuttige review?
    1 0 Ongepaste review?
  • Wim Aloserij uitzonderlijke en indrukwekkende levensverhaal!
    • Mooi vormgegeven
    • Compleet
    • Inspirerend
    • indrukwekkend
    • respectvol
    Toon alle punten Toon alleen de eerste 3 punten

    Over de auteur

    Frank Krake (1968) studeerde Marketing Strategy aan de RUG en werkte geruime tijd in het bedrijfsleven.
    Hij publiceerde in de Verenigde Staten en schreef de autobiografie De rampondernemer (2013) en Menthol (2016) over de eerste gekleurde man in Twente. Naast zijn schrijfwerk is Krake een veelgevraagde spreker.

    De Laatste getuige

    In ‘De Laatste Getuige’ verteld Frank Krake het levensverhaal van de nu 94-jarige Wim Alosery (1923) in woorden zoals door de hoofdpersoon zelf verteld.

    Dit is het levensverhaal van Wim, die als kind een moeilijke jeugd heeft en daarom over de straten van het vooroorlogse Kattenburg van Amsterdam zwerft.
    Hierdoor leert hij te overleven en eigenschappen te krijgen die hem later in de concetratiekampen van pas zijn gekomen.
    Hij wordt net zoals heel veel andere jongens te werk gesteld in Duitsland, maar ontsnapt aan de verplichte Arbeitseinsatz.
    Hij vlucht en duikt onder bij een boer in West-Friesland. Maar dan wordt Wim toch gevonden en gearresteerd en dat verandert alles.
    Want zo komt hij via Kamp Amersfoort in het concentratiekamp Neuengamme in Duitsland.

    Wim weet elk kamp te overleven en als laatst als hij op de De Cap Arcona zit, die zwaar onder vuur genomen door jachtvliegtuigen van de RAF, mag het een echt wonder zijn dat hij het er levend afbrengt.
    Heel veel gevangenen zitten benedendeks als ratten in de val en overleven deze aanval niet.
    Slechts vierhonderd van de zevenduizend gevangenen overleeft de vernietiging.

    Nu vertelt Wim ons eindelijk zijn hele verhaal, als laatste overlevende van drie kampen en een scheepbombardement, waarbij er 7000 slachtoffers zijn gevallen.

    Frank Krake heeft met zijn beeldende schrijfstijl de ontberingen die Wim Aloserij heeft moeten doorstaan zeer duidelijk weergegeven in dit boek.
    Wanhoop, doorzettingsvermogen, durf en lef zijn de ingrediënten van dit indrukwekkende en uitzonderlijke verhaal.

    Je wordt meegetrokken in het lot van de hoofdpersoon en je hoopt maar dat het goed afloopt, want als je dit boek hebt gelezen kàn je niet begrijpen dat Wim dit allemaal heeft overleefd.
    Als DE LAATSTE GETUIGE!

    Vond je dit een nuttige review?
    1 0 Ongepaste review?
  • De Laatste getuige
    • Toegankelijk
    • Compleet
    • Inspirerend

    Het zijn de jaren dertig, je hebt een gewoon leven met je familie, met uitzicht op een baan bij de slager om de hoek. Het volgende moment word je uit deze werkelijkheid gerukt en moet je werken in Duitsland. Dit en nog meer overkwam Wim Aloserij, een gewone jongen uit de Kattenburg, Amsterdam. De laatste getuige vertelt zijn verhaal, hoe hij opgroeide vlak voor de oorlog tot de verschrikkingen die hij meemaakte tijdens de oorlog en hoe hij zijn leven daarna weer oppakt.

    Wim Aloserij groeit op in Amsterdam samen met zijn moeder, zus Jo en broertje Henk. De oorlog is in aantocht en langzamerhand begint Wim de impact van de oorlog om zich heen te zien. Hij wordt opgeroepen om te gaan werken in Duitsland, in eerste instantie is hij nog redelijk tevreden met de situatie, dit veranderd en Wim gaat terug naar huis en duikt onder. Uiteindelijk wordt hij ontdekt en moet hij naar het concentratiekamp Neuengamme in de buurt van Hamburg. Vanuit Neuengamme wordt Wim doorgestuurd naar één van de buitenkampen om te werken aan een nieuwe verdedigingslinie. Binnen de kampen maakt hij de verschrikkingen van dichtbij. Hoe mensen beesten worden en Wim de juiste manier vindt om te overleven en daarbij niet alleen aan zichzelf denkt. Aan het einde van de oorlog wordt hij weggevoerd uit het kamp en komt terecht op een schip, dit schip gaat een regelrechte ramp tegemoet. Wim weet wederom te ontkomen en keert terug naar Nederland waar hij na de oorlog zijn leven weer opbouwt.

    De schrijver vertelt in de derde persoon en de zinnen zijn niet nodeloos ingewikkeld. De schrijver heeft ook vertellende delen toegevoegd om het verhaal te verlevendigen. “ “Bij de volgende springen we erop” zei Klaas. “Goed, jij eerst, ik kom direct achter je aan”.” Het boek is opgedeeld in relatief kleine hoofdstukken, hierdoor is het makkelijk te lezen. De tekst wordt geregeld afgewisseld met foto’s waardoor een mooi beeld ontstaat van de omgeving en de tijdsgeest. Door de levendige vertelwijze van de schrijver voelt het alsof je er zelf bij bent.

    Een verhaal waarvan je niet zou kunnen vermoeden dat het daadwerkelijk heeft plaatsgevonden, bijna onwerkelijk hoe een man dit allemaal kan meemaken en overleven. En dat hij dit dan op vierennegentig jarige leeftijd na kan vertellen en dat zonder haatdragend te zijn tegenover de mensen die hem dit allemaal hebben aangedaan. Op sommige momenten kan dit verhaal zorgen voor de koude rillingen op je rug en op andere momenten heb je de tranen in de ogen staan. Een ingrijpend verhaal waar je nog regelmatig aan terug zult denken.

    Frank Krake, van oorsprong ondernemer, kwam Wim Aloserij tegen tijdens een lezing. De mannen kwamen aan de praat en Wim vertelde delen van zijn levensverhaal. Frank Krake is verder in het verhaal gedoken en heeft na de eerste ontmoeting nog verschillende ontmoetingen gehad met Wim Aloserij, tevens heeft hij gebruik gemaakt van andere bronnen om het verhaal van feitelijke details te voorzien.

    Vond je dit een nuttige review?
    1 0 Ongepaste review?
  • De laatste getuige; een ingrijpend en ontroerend verhaal.
    • Toegankelijk
    • Mooi vormgegeven
    • Compleet
    • ingrijpend
    • ontroerend
    Toon alle punten Toon alleen de eerste 3 punten

    In dit boek verteld de 94- jarige Wim Aloserij met hulp van Frank Krake na jarenlang stilzwijgen zijn vreselijke verhaal.
    Wat begon bij zijn jeugdige jaren in Amsterdam.
    De goede band met zijn moeder en zus, en zijn slechte band met zijn alcoholistische stiefvader die Wim altijd moest hebben.
    Menig scheldwoord en slaag kreeg hij om zijn oren.
    Hij wist zich altijd goed te verstoppen voor de tirades van zijn stiefvader.
    Niet wetende dat deze vaardigheden hem nog van pas zouden komen in de toekomst.
    Wanneer Wim zijn stiefvader overlijd moet Wim gaan werken om brood op de plank te krijgen.
    Uiteindelijk komt hij in de slagerij Adolfs te werken.
    Dit beviel zo goed dat hij steeds meer verantwoordelijkheden kreeg.
    Wim had de droom een eigen slagerij te beginnen.
    Niet wetende dat die droom op een ruwe manier verstoord zou worden.

    Alle mannen tussen de 18 en de 35 jaar moesten zich melden bij het Arbeidsbureau.
    Op 20 jarige leeftijd kon Wim hier dus niet meer onderuit.
    Op 21 Februari 1943 pakt Wim de trein naar Duitsland en daarmee zou zijn leven voorgoed veranderen.

    Wim weet 1 keer te ontsnappen en thuis te komen in Amsterdam.
    Dit is echter van korte duur voor hij weer opgepakt word in de boerderij waar hij zich schuil hield met zijn maat je Cor.
    Cor werd ontdekt en dus dacht Wim er ook bij te zijn.
    Achteraf gezien hadden ze Wim nog niet eens gevonden tussen de hooibalen maar toch kwam hij er tussenuit in de veronderstelling gezien te zijn.

    Zonder in al te veel verdere details te treden kan ik je vertellen dat Wim vanaf hier de meest vreselijke dingen ziet en moet doorstaan.
    Uiteindelijk worden hij en Cor van elkaar gescheiden.
    Onder onmenselijke omstandigheden moeten Wim en zijn medegevangenen zich staande zien te houden.
    Dat Wim ongelofelijk veel wilskracht bezit om hoe dan ook te overleven is wel duidelijk.
    Na 3 concentratiekampen en een scheepsramp staat Wim nog steeds overeind.

    Als het einde van de oorlog nabij is moeten de gevangenen zelf alle kampen opruimen, schoonmaken en over schilderen zodat er geen sporen achter blijven van wat de duitsers hebben aangericht.
    Wat de gevangenen hebben moeten doorstaan.
    Dan worden alle gevangenen op cruiseschepen geladen en dan word er gezegd dat er duitse soldaten in de schepen zitten.
    Waardoor de geallieerden deze schepen bombarderen en zo zonder het te weten duizenden slachtoffers maakten om de gruwelijkheden voor altijd in een doofpot te stoppen.

    Ik heb een aantal keer het boek weg moeten leggen omdat het zo ontzettend aangrijpend was.
    Zo vreselijk wat er allemaal gebeurde.
    De manier waarop alles beschreven werd was zo intens.
    Mijn maag draaide om.
    Met een brok in mijn keel heb ik bepaalde stukken gelezen.
    Met de kaken op elkaar geklemd van pure woede, met tranen in de ogen.
    Onbegrip, haat, woede, verdriet, verbazing komen allemaal voorbij.
    Het is gewoon niet te bevatten.
    Enerzijds wil je ook doorlezen.
    Je wilt weten wat er allemaal is gebeurd.
    En hoe ze hieruit gekomen zijn.

    Er is duidelijk veel liefde en aandacht in dit boek gestoken.
    Beginnende bij de ontzettend mooie cover.
    Je ziet Wim en zijn ogen zeggen meer dan duizend woorden.
    Het verdriet is eruit te lezen maar toch zie je ook dat dit ,ondanks alles wat hij heeft meegemaakt, een ontzettend liefdevolle man is.
    Ik krijg sterk de neiging hem beet te pakken en een stevige knuffel te geven.
    Onder Wim zie je het enorme schip wat ten onder gaat.
    In het boek zelf zitten prachtige foto's ook al maken die het soms alleen maar gruwelijker.
    Je hebt een gezicht bij de SS'ers, kapo's etc.
    Dit maakt dat je je nog veel meer in kunt leven in dit ingrijpende maar toch ook mooie verhaal.

    Wat een verhaal.. Wat een mooie, lieve man.. Ontzettend sterk en vol liefde.. Na alles wat hij heeft meegemaakt nog kunnen zeggen "Je bent hier op aarde om elkaar lief te hebben en voort te helpen. Niet om elkaar te haten "..

    Vond je dit een nuttige review?
    1 0 Ongepaste review?
  • Adembenemend
    • Toegankelijk
    • Mooi vormgegeven

    Het boek “de laatste getuige” is geschreven door Frank Krake.
    De laatste getuige is de titel en gaat over Wim Aloserij. Een man die opgroeide in Amsterdam en in de oorlogsjaren in concentratiekampen is geplaatst. Wim heeft dit overleefd en is op dit moment 94 jaar.
    Het boek telt 391 pagina’s en naast de tekst is het boek ook voorzien van foto’s. Het boek heeft op mij als lezer een enorme indruk gemaakt. De cover laat de ogen zien van een man die ongelooflijk veel heeft meegemaakt in de oorlog. Angst en wilskracht zijn belangrijke noemers. Wat een overlevingsdrang heeft deze man gehad in een bizarre mensontberende tijd.
    Het boek begint in de jeugdjaren van Wim en beschrijft daarna de oorlogstijd die hij doorbrengt, grotendeels in Duitsland. Het verhaal gaat van uur tot uur en van dag tot dag. Het is een verhaal wat zo duidelijk beschreven is dat het net lijkt alsof je meekijkt. Vele momenten waarop je je adem inhoudt als lezer waarin angst om niet te overleven of angst om ontdekt te worden een belangrijke rol spelen en ook de twijfel na het maken van keuzes en de gevolgen die hier weer aan vastzitten, gezien vanuit het gezichtspunt van Wim.
    De termen gerelateerd aan de tijd waarin Wim moest te zien overleven zijn: mensonwaardig, beestachtig, vernederend. Een wonder; de ijzeren wilskracht die deze man heeft zowel fysiek als mentaal. De plannen die hij heel berekenend maakt om elke keer weer te kunnen overleven zijn bijzonder gezien de erbarmelijke omstandigheden waarin hij zat. Het ontroerende moment waarop iemand viool speelt tijdens kerst, je ziet de mannen voor je, denkend aan het thuisfront, tranen schieten in je ogen. En de zorg die hij ondanks alles nog heeft voor anderen, zeer bijzonder gezien de omstandigheden die worden beschreven in het boek.
    Een boek wat tijd kost om te lezen, niet vanwege de zinsopbouw maar vanwege de belevingen die een impact hebben op de lezer en tijd kosten om te kunnen verwerken.

    Vond je dit een nuttige review?
    1 0 Ongepaste review?
  • Bijzondere jongen die Wim!
    • Toegankelijk
    • Mooi vormgegeven

    Een bijzonder verslag over de ontberingen die de jonge Wim Aloserij moest meemaken. In zijn jeugd moest hij al regelmatig op de vlucht voor zijn stiefvader; om uit zijn handen te blijven moest hij soms behoorlijk inventief zijn, een eigenschap die hem later goed van pas zou komen. Als de stiefvader overlijdt moet Wim van school om te gaan werken en tijdens het werken in een slagerij wordt hij opgemerkt door NSB-ers en moet hij zich melden voor de verplichte Arbeidseinsatz: alle mannen tussen de 18 en 35 moesten zich melden voor het verrichten van werkzaamheden voor het Groot-Duitse rijk. En zo kwam het dat Wim in 1943 op de trein richting Duitsland ging.

    Ondanks dat het werk in eerste instantie meeviel lukt het Wim om samen met een andere Nederlander te vluchten naar Amsterdam maar daar kan hij niet blijven en hij moet onderduiken op een boerderij in Friesland. Daar helpt hij de overdag de boer op het land en krijgt hij kost en inwoning. maar wordt hij samen met een andere onderduiker door de Landwachters opgepakt. Schrijnend aan dit verhaal is dat Wim hier een grote vergissing begaat: Wim denkt dat de Landwachters hem ook gezien hadden en als zijn maatje Cor wordt afgevoerd komt hij ook tevoorschijn, dit tot verbazing van de Landwachters!

    Vanaf hier begint de ellende pas goed en komt Wim in 3 verschillende concentratiekampen terecht. Wat hij daar allemaal meemaakt en ziet is niet te bevatten. Al gauw wordt duidelijk dat je goed voor jezelf moet zorgen en zo min mogelijk moet opvallen om te overleven. Ze moeten hard werken onder erbarmelijke omstandigheden en voedsel is er maar heel weinig. Door inventief te zijn weet Wim een enkele keer een extra stuk brood te ritselen, maar niet zonder hiervan ook een stuk met een ander te delen. Ondanks alles probeert Wim positief te blijven te denken en ook anderen hiertoe aan te zetten. Hij moet en zal terug naar zijn moeder en zus in Amsterdam.

    Als het einde van de oorlog nabij is wordt Wim samen met duizenden andere gevangen op grote (cruise)schepen gezet. De Duitsers zeggen dat hier soldaten opzitten en zo komt het dat de geallieerden deze schepen bombarderen en daarmee het bewijs van wat er in de concentratiekampen gebeurde; precies zoals de Duitsers hadden gehoopt.
    Zoals bekend overleeft Wim ook deze ramp. Het is bijna niet te bevatten dat iemand zoveel ellende kan overleven en toch niet verbitterd in het leven staat. Door zijn positieve instelling en met de hulp van zijn lieve vrouw heeft Wim alsnog een mooi leven weten op te bouwen en vertelt hij nu op zijn vierennegentigste aan ons zijn verhaal.

    De vele foto’s in het boek geven het een gezicht. Het is een verslag van verschrikkelijke gebeurtenissen maar ondanks de losse schrijfstijl is het met respect geschreven en een bijzonder levensverhaal geworden.

    Vond je dit een nuttige review?
    1 0 Ongepaste review?
  • diep, diep respect voor de auteur en zijn getuige
    • Toegankelijk
    • Mooi vormgegeven
    • Compleet
    • Inspirerend
    • met foto's
    Toon alle punten Toon alleen de eerste 3 punten

    Wat begint als een boek over de jeugd van Wim Aloserij in de volksbuurt in Amsterdam waarin hij droomt over een toekomst als slager en meer eigenlijk niet. Hij krijgt weinig mee van alle toestanden in Duitsland en leeft zijn leven met zijn moeder, zus en broertjes. Dit deel van het boek was leuk om te lezen maar omdat je van de achterflap weet wat er zal gaan gebeuren voel je toch een spanning die wordt opgebouwd. Dan zit Wim ineens midden in de oorlog, niet als soldaat maar als arbeider in de Duitse fabrieken. Hij is een slimme jongeman en ziet het niet zitten om te blijven, Hij ontsnapt en duikt onder, wordt gesnapt tijdens een razzia en komt weer midden in het land van de vijand terecht. Nu als krijgsgevangene. Hij weet nog ieder detail lijkt het wel, de situaties die Frank Krake beschrijft blijven op jouw netvlies geplakt zitten. Hoe moet het zijn geweest voor die duizenden gevangenen die er middenin zaten, hoe moeilijk moet het geweest zijn om dit verhaal stuk voor stuk te vertellen, jaren later aan een auteur die je hebt ontmoet. Omdat we het nooit maar dan ook nooit mogen vergeten hoe het was, wat er allemaal gebeurd is. Hoe we vol verbijstering lezen over de martelpraktijken en wat mensen elkaar in doodsnood aandoen.
    Wim is een slimme jongen en kan ondanks alle ellende de situaties overzien, kijkt wat voor hem het beste zal zijn om te overleven en hij redt hiermee meerdere keren zijn eigen leven. Dat blijkt ook als hij probeert om alles te eten, hoe goor ook, om op gewicht te blijven. En zijn schrik als hij zichzelf na 8 maanden voor het eerst in een spiegel ziet.
    De foto’s maken het verhaal compleet. Net als de documenten in het boek.
    De beschrijvingen van de kampen zijn nog duidelijker dan de foto’s. Wim is als persoon neergezet, niet als een held maar als een gewone jongen. Alles is vanuit zijn verhaal is beschreven, ook het ongeloof en de verbazing ontbreken niet. Bv als hij ziet dat de Duitse soldaten rode kruis pakketten achterhouden voor eigen gewin of het begrip dat hij heeft voor de piloten die de schepen bombarderen, ze wisten echt niet dat er naast Nazi’s ook gevangenen in het ruim zaten. De getallen van de slachtoffers zijn enorm. En de problemen die hij tegenkomt als hij na de oorlog naar huis wil. Bureaucratie. Hij blijft rustig wachten. Wat zou jij doen?
    Dat Frank Krake kan schrijven weet ik na het lezen over “Menthol” een bekende plaatsgenoot. Dat hij zichzelf deze keer nog meer overtroffen heeft, daar kwam ik achter toen ik na een emotioneel leesweekend het boek dichtsloeg na het lezen.
    Voor Wim Aloserij kan ik alleen maar een buiging maken, diep respect tonen dat hij alles heeft verteld en opnieuw heeft beleefd zodat wij ervan kunnen leren.

    Vond je dit een nuttige review?
    1 0 Ongepaste review?
  • Een boek dat iedereen gelezen zou moeten hebben
    • Toegankelijk
    • Mooi vormgegeven
    • Compleet
    • Inspirerend
    Toon alle punten Toon alleen de eerste 3 punten

    ‘De laatste getuige’ is het verhaal van de vierennegentigjarige Wim Aloserij, opgetekend door Frank Krake. Wim is twintig als hij in 1943, liggend op het dak van een trein, de verplichte Arbeitseinsatz in Duitsland ontvlucht. Het lukt hem om onder te duiken, maar als hij uiteindelijk toch wordt opgepakt, wordt hij naar Kamp Amersfoort en vervolgens naar de Duitse concentratiekampen Husum en Neuengamme gestuurd. Hier wordt hij met onmenselijke wreedheden op de proef gesteld en meer dan eens lijkt zijn einde nabij. Als de oorlog dan eindelijk bijna op haar eind lijkt, belandt Wim op een cruiseschip, dat door een fout van de RAF wordt gebombardeerd. Als één van de weinigen overleeft Wim ook deze ramp.

    Frank Krake brengt dit zeer indrukwekkende en aangrijpende verhaal op zo’n manier, dat het bijna is alsof het een fictieve vertelling betreft. Meerdere keren moest ik mezelf tijdens het lezen er aan herinneren dat dit waargebeurd is. Dat mensen echt zo wreed tegen elkaar waren – en nog steeds kunnen zijn. Ondanks het feit dat je als lezer weet hoe de oorlog eindigt en dat Wim Aloserij het overleeft, weet Krake de details zo levendig te schetsen, dat je soms vreest voor het leven van de hoofdpersoon en alle mensen die hij tijdens zijn beproevingen ontmoet.

    De tekst wordt veelvuldig afgewisseld met foto’s, tekeningen en kopieën van documenten, zodat dit boek meer is dan alleen een verhaal. Het is een naslagwerk, een museum aan informatie. Mensen krijgen een gezicht en gebouwen een beeld. De vele afbeeldingen maken het verhaal nóg realistischer en brengt de waarheid dichter bij dan ooit voor iedereen die er niet bij was.
    Het geheel is ontzettend helder en overzichtelijk geschreven en er wordt niet teveel afgedwaald naar bijzaken. De extra informatie die wordt verteld is precies genoeg om het verhaal in perspectief te plaatsen.

    Direct in het begin wordt duidelijk dat Wim een ‘goede jongen’ is, pienter en met het hart op de juiste plaats. We maken kennis met Wim als hij – nog voor de oorlog – opgroeit bij zijn moeder, stiefvader en halfbroertje. De ervaringen met zijn dronken stiefvader leggen de basis voor zijn inzicht in wanneer hij zich beter op de achtergrond kan houden en dat hij altijd alert moet zijn, wat hem later tijdens de oorlog meerdere malen goed van pas komt.

    Persoonlijk houd ik niet van non-fictie en al helemaal niet van oorlogsboeken, maar toen ik dit boek voorbij zag komen, wist ik dat deze anders zou zijn. ‘De laatste getuige’ laat je ademloos achter en laat je beseffen hoe blij wij mogen zijn met onze vrijheid.
    Na het lezen van dit boek kan ik niet anders dan diep, diep respect hebben voor Wim Aloserij voor alles wat hij heeft doorstaan en voor Frank Krake voor het zo respectvol en beeldend opschrijven van deze overleveringen.
    Of je nu van non-fictie houdt of niet, of je nu geïnteresseerd bent in de gebeurtenissen tijdens de Tweede Wereldoorlog of niet… ‘De laatste getuige’ is zo’n boek dat iedereen gelezen zou moeten hebben.

    Voor het recensie-exemplaar dank ik van harte Uitgeverij Achtbaan en Samelezenisleuker voor het ter beschikking stellen.
    Frank Krake en Wim Aloserij dank ik uit de grond van mijn hart voor het vertellen van dit verhaal en het signeren van het boek.

    Vond je dit een nuttige review?
    1 0 Ongepaste review?
  • Een bijzondere getuige
    • Toegankelijk
    • Mooi vormgegeven
    • Compleet
    • Inspirerend
    Toon alle punten Toon alleen de eerste 3 punten

    Het indringende verhaal over het leven van Wim Aloserij, dat begint met de mishandelingen door zijn stiefvader en eindigt met het verhaal over zijn leven tijdens de Tweede Wereldoorlog dat hij eindelijk, nu hij 94 jaar oud is, vertelt. Het verhaal wordt afgewisseld met foto’s en tussendoor waarheidsgetrouwe informatie, die het alleen maar waardevoller maken om dit boek te lezen. Over een oorlog die we nooit mogen vergeten en over een jongeman die weet te overleven.

    Het is bijzonder om te lezen hoe Wim weet te overleven. Het lijkt alsof hij door zijn mishandelende stiefvader geleerd heeft om niet op te vallen en om scherp te observeren en de juiste keuzes te maken. Het boek blijft boeien tot het eind en bij de epiloog wordt duidelijk hoe bijzonder Wim is.

    Wim groeit op in een hechte gemeenschap in Amsterdam, waar hij veel rondzwerft met zijn vriendje en met zijn oudere zus Jo. Als de oorlog begint werkt hij bij een slagerij en weet hij lange tijd uit handen van de Duitsers te blijven. Uiteindelijk wordt hij toch tewerkgesteld in Duitsland waar hij in het metaal van de tramwereld terecht komt. Als de sfeer grimmiger wordt, ontsnapt hij terug naar Nederland en duikt onder. Hij helpt op de boerderij bij zijn onderduikadres, maar wordt gesnapt met zijn mede-onderduiker Cor en wordt opgesloten in een Gestapo-gevangenis. Hij komt in Kamp Amersfoort en later naar Noord-Duitsland in de concentratiekampen Neuengamme en Husum. Daar verricht hij dwangarbeid en ziet hij dagelijks hoe medegevangenen worden afgeranseld, afgebeuld, dood neervallen en hoe Duitsers, maar ook ex-gevangenen martelen voor vermaak en voor hun eigen positie. Wim wil overleven en uit deze hel komen en weet soms op slinkse wijze voor een extra boterham of een andere tewerkstelling of slaapplaats te zorgen. Het leven in de kampen is onvoorstelbaar gruwelijk. Tegen de tijd dat de Duitsers bang zijn voor de geallieerden, worden de gevangenen in schepen, w.o. het cruiseschip Cap Arcona gescheept. Het is de bedoeling van de Duitsers dat niemand nog kan getuigen over de misstanden in de concentratiekampen. Ook dit weet Wim te overleven.

    Vond je dit een nuttige review?
    1 0 Ongepaste review?
  • Indrukwekkend en krachtig
    • Mooi vormgegeven
    • Compleet
    • indrukwekkend
    • krachtig
    • boeiend
    Toon alle punten Toon alleen de eerste 3 punten

    De laatste bladzijden ebben weg en ik sla dit boek met een zucht dicht. Bijna 400 bladzijden lang was ik in de ban van het boek de laatste getuige van Frank Krake waarin hij verslag doet van de overlevingstocht van Wim Aloserij tijdens de tweede Wereldoorlog.

    We leren Wim kennen in zijn jonge jaren in Amsterdam waar hij woont met zijn moeder, zijn zus Jo, halfbroer Henk en zijn stiefvader. Later wordt er nog een halfbroertje geboren. Wim raakt deze jaren gehard want veel geld was er niet, als dit er al eens was verzoop zijn stiefvader dit weekgeld. Wim moet zich vaak verstoppen omdat zijn stiefvader een kwade dronk over zich had. Aan klappen ontkwam Wim niet. Onzichtbaar maken en alert zijn worden een tweede natuur en misschien hebben deze eigenschappen naast een sterke geest Wim door de vreselijke oorlogstijd geholpen.

    Wim ontkomt niet aan de Arbeitseinsatz en moet zoals zovelen werken in Duitsland. Hij weet te ontkomen met een vriend en duikt onder. De Duitsers komen achter de schuilplaats en Wim wordt op transport gezet naar Kamp Amersfoort. Al spoedig wordt hij afgevoerd naar kamp Neuengamme, een plaats in Noord-Duitsland. Hier geldt 'Vernichtung durch Arbeit' en daar is geen woord te veel van gezegd. Onder erbarmelijke omstandigheden moeten de mannen aan het werk. Ze worden gehesen in dunne streeppakken en dragen dit dag en nacht, weer of geen weer. Ze krijgen enkel koolraapsoep en een homp beschimmeld brood. Het werk in het nabijgelegen Husum is nog zwaarder, hier wordt gewerkt aan een anti-tankgracht.

    Het leven is niet te bevatten zwaar en er vallen veel slachtoffers door ziekten, ontberingen en de immens slechte behandeling van de Duitsers. Wim weet zich meestal onopvallend door het kamp te bewegen en krijgt af en toe werkzaamheden in het kamp te doen waarbij hij een klein beetje op kracht kan komen of geen nat pak oploopt.

    Als de bevrijding nabij is raken de Duitsers in paniek en wissen hun sporen zoveel als kan uit en de kampgevangenen worden overgebracht naar grote schepen in de Lübecker bocht. Wim zit ook op zo'n boot, de Cap Arcona.
    Door miscommunicatie en misleiding van de Duitsers worden de Duitse boten gebombardeerd om te voorkomen dat de Duisters kunnen vertrekken naar Zweden om vanuit daar de oorlog voort te zetten. Drie schepen worden geraakt. Er komen 7000 gevangenen om.

    Als een wonder weet Wim een roeibootje te bemachtigen en aan land te komen. Hij is één van de weinige overlevenden van de bootramp. Na vele formaliteiten kan hij na enkele weken zijn familie in de armen sluiten.
    Het duurt wel even voor Wim lichamelijk hersteld, geestelijk is een ander verhaal. Hij wordt vaak wakker door nachtmerries. Zijn geest is sterk en hij kan vergeven. Nu zo veel jaren later doet hij zijn verhaal, als laatste getuige van het overleven van drie concentratiekampen en een scheepsramp.

    Het boek heeft een bijzonder mooie vormgeving. Lettertype, papiersoort en het prachtige beeldmateriaal, een lust om te lezen maar zeker ook om te zien.

    Het was een voorrecht om als één van de eersten dit boek te mogen lezen, Frank Krake heeft dit verhaal op een zeer levendige manier opgetekend. Het is een aangrijpend verhaal, vol gruwelijkheden maar ook een verhaal vol wilskracht, moed en kracht. Een verhaal van een overlever!

    Bedankt uitgeverij achtbaan, samenlezen is leuker, Frank Krake en lest best Wim Aloserij. Dit verhaal heeft mij vanaf het begin tot aan het eind geboeid, een verhaal wat verteld moest worden. Het is één van die zeldzame pareltjes die voorbijkomen.

    Vond je dit een nuttige review?
    1 0 Ongepaste review?
  • Indrukwekkend levensverhaal met respect geschreven
    • Toegankelijk
    • Mooi vormgegeven
    • Compleet

    Het boek ziet er prachtig uit met veel foto’s. Dit maakt het boek tot een mooie, leesbare biografie. Het is altijd fijn om een beeld te hebben van de omgeving of gebouw waar een verhaal zich afspeelt. Het is een overzichtelijk geheel geworden dat vooral heel aangenaam leest. Het is echt een compleet levensverhaal met alle ups en downs. Frank Krake heeft met heel veel respect het verhaal van Wim Aloserij geschreven. Het boek is in redelijk korte hoofdstukken verdeeld met een eigen thema. Dit zorgt voor een heel overzichtelijk beeld van het leven van Wim Aloserij. Zijn leven is niet gemakkelijk geweest en hij heeft gruwelijke dingen meegemaakt. Toch wordt dit op zo’n manier geschreven en beschreven dat het niet te heftig wordt. Het is heel interessant om meer te weten te komen over het kamp Neuengamme en zijn vooruitgeschoven kampen. Hierover is niet zoveel beschreven. Dit mag ook nooit vergeten worden. Ik heb dit boek met heel veel interesse gelezen.

    Vond je dit een nuttige review?
    1 0 Ongepaste review?
  • Dappere getuige

    Dit is het waargebeurde verhaal van de nu 93 jarige Wim Aloserij opgetekend door de auteur Frank Krake.
    Tijdens zijn jeugd in Amsterdam met een gewelddadige stiefvader leert Wim al jong zich onzichtbaar te maken en te incasseren wat hem in zijn latere leven goed van pas komt.
    Als de tweede wereldoorlog uitbreekt is Wim nog redelijk veilig maar dan moet hij zich toch melden om in Duitsland te gaan werken.
    Hij komt achtereenvolgens in drie concentratie kampen terecht.
    Het is daar bikkelhard werken onder onmenselijke omstandigheden.
    Wim ziet medegevangenen sterven, de wreedheden van de bewakers en het gevecht voor een beetje eten.
    Wim probeert steeds zijn waardigheid te behouden en er het beste van te maken. Zelfs tijdens de zwaarste ontberingen houd hij oog voor zijn medegevangenen en helpt ze waar hij kan.
    Als dan de oorlog bijna ten einde is worden duizenden gevangen op een cruiseschip geplaatst, waar ze door de Engelsen gebombardeerd worden.
    Wat moet een mens geestelijk en lichamelijk sterk zijn om dit te overleven. Wat een dappere getuige om dit allemaal weer opnieuw te vertellen.
    Door de prettige schrijfstijl ben je in staat al deze verschrikkingen te lezen. Het raakt je diep maar geeft ook moed om door te lezen.
    De cover maakt indruk op je en de foto,s in het boek maken het nog levensechter. Wat mensen elkaar aan kunnen doen. Dat macht het slechtste in mensen naar boven kan halen.
    Dit verhaal straalt een enorme kracht uit en je voelt je als lezer zo klein. Wat een nobel mens is Wim Aloserij, lees de epiloog en je weet het zeker.
    Oorlog houdt niet op als de wapens zwijgen.
    Ik geef er graag vijf sterren voor.

    Vond je dit een nuttige review?
    2 0 Ongepaste review?
  • Indrukwekkend
    • Mooi vormgegeven
    • Compleet
    • indrukwekkend

    Ik hou niet van biografieën en oorlogsboeken. Waarom ik dan toch uitgerekend ‘De laatste Getuige wilde recenseren, kan ik niet anders verklaren dan dat ik werd aangetrokken door de kaft en de omschrijving van dit boek.
    De vervolging van Joden in de oorlog en de gruwelijkheden die ze, onder andere in de concentratiekampen moesten ondergaan, is ook mij bekend. En ondanks mijn onwil oorlogsverhalen te lezen, weet ik ook wel het een en ander over de gevechten die plaatsvonden en het over het verzet.
    Maar dit ging niet over een Joods persoon. Niet over een soldaat die in de oorlog vocht en niet over iemand in het verzet.
    Dit boek ging over een Amsterdammer, die niet voor de Duitsers wilde werken en die daarvoor een onmenselijke prijs betaalde.
    Dat het gewone mensen zo kon vergaan…. dat was iets dat ik nog niet wist. Iets waar je eigenlijk zelden iets over hoort.
    Experimenten als dat van Milgram lieten al zien dat gewone mensen tot ongewone, wrede acties in staat zijn als gevolg van orders door een autoriteiten. Maar ook manipulatie door meerderen, dehumanisatie van slachtoffers/gevangen, stress en grof gebruik van alcohol en drugs creëert marionettes voor bevelhebbers en dat wordt pijnlijk duidelijk als je het relaas van Wim leest. Hoe kon iemand in hemelsnaam dat overleven wat Wim Aloserij heeft doorstaan?
    De confrontatie met dat wat werkelijk in deze concentratiekampen voor gewone mannen gebeurde, is rauw, pijnlijk en laat een diep gevoel van ongeloof achter.
    En konden we nu maar zeggen dat we ervan hebben geleerd….
    Maar zoals Sybrand van Haersma Buma al in het voorwoord aangeeft, worden ook op vandaag de dag gruwelijke wreedheden begaan, overal in de wereld. Vaak gevoed door onvrede en haat.
    Hoe anders zou de wereld eruit zien als we eindelijk dat deden waarvan Wim vindt dat het ons doel is: Elkaar liefhebben en voort te helpen, in plaats van elkaar te haten.
    Een stelling die bij mij veel respect oproept voor Wim. Juist omdat hij zoveel ellende heeft doorstaan.
    Wim, die juist door een moeilijke jeugd het gereedschap aangereikt kreeg -handigheid, slimheid, het vermogen laag profiel te houden, lef en een tikje brutaliteit- om te overleven, in de meest extreme situaties. Wim die nog steeds leeft en die nog zoveel levenslust uitstraalde toen ik hem in een interview zag...
    Ik begrijp nu waarom het lang heeft geduurd voordat Wim zijn verhaal deed, maar nu hij dat heeft gedaan, is dat door Frank Krake tot een goed geschreven, boeiend boek -met foto’s die de beleving versterken- verwerkt, dat afschuw opwekt, maar ook een zeer diepe indruk achter laat. Een boek dat mij voorlopig niet meer los laat. Ik heb er beslist geen spijt van dat ik dit boek mocht lezen.

    Vond je dit een nuttige review?
    2 0 Ongepaste review?
  • Ongelooflijk spannend, prachtig verteld door een held
    • Toegankelijk
    • Mooi vormgegeven
    • Compleet
    • Inspirerend
    • geloofwaardig
    • integer
    Toon alle punten Toon alleen de eerste 3 punten

    Voor mij ligt een schitterend uitgevoerd boek met talloze foto's ter illustratie van het getuigenverslag van Wim Aloserij, opgetekend door Frank Krake. Na het lezen kun je niet anders dan even stil te zijn van alles wat één persoon meegemaakt heeft tijdens WOII. Nog indrukwekkender is zijn reactie hierop. Dat maakt deze man zo bijzonder. In de eerste plaats omdat hij alles kan navertellen na zoveel jaar, maar vooral hoe hij elke keer weer de juiste keuze wist te maken. 
    Wim Aloserij is 94 jaar wanneer hij zijn verhaal vertelt over de verschrikkingen die hij meemaakte in de Gestapo-gevangenis in de Euterpestraat Amsterdam, Kamp Amersfoort en de twee concentratiekampen Husum en Neuengamme, waar hij als dwangarbeider werkte.
    Behalve alle wreedheden die de bezetters toebrachten aan de gevangenen, viel gedurende het verhaal één ding voortdurend op. Naast de woede die je als lezer krijgt, was daar steeds de reactie van Wim op iedere nieuwe situatie. Net wanneer je denkt dit is de laatste keer, nu is er geen uitweg meer, bedenkt hij een manier om het gevaar net af te buigen waardoor er weer wat tijd gewonnen is. De lezer weet dat Wim overleeft, maar toch blijft het spannend hoe hij het gaat redden. Wat een diepe indruk gemaakt heeft zijn de uitgebreide beschrijvingen over de zieken in de concentratiekampen. Ten eerste dat ziekten zo makkelijk kunnen uitbreken door de abominabele hygiënische omstandigheden en ten tweede dat er voor de patiënten geen behandeling mogelijk was omdat er geen middelen waren. Eén dokter voor het hele kamp, geen verbandmiddelen, geen medicijnen en een heel regiment aan de meest verschrikkelijke aandoeningen. Onder deze erbarmelijke omstandigheden heeft Wim zich staande gehouden. Door gebrek aan eten kelderde zijn gewicht en toch heeft hij altijd elke kans gegrepen om iets eetbaars te krijgen. Regelmatig moest hij de verleiding weerstaan wanneer er besmettingsgevaar dreigde, dus niet eten van besmette etenswaren en oppassen met drinken. Schrijnend en gedetailleerd zijn de verhalen over de dwangarbeid die de gevangenen moesten uitvoeren. Alles was zwaar. Ze moesten zonder een gevulde maag, goede warme kleding en schoeisel op pad. Allen leden onder een algemene slechte lichamelijke conditie, slechte weersomstandigheden, slecht materiaal en zeer zware arbeid. Veel mannen hielden het niet uit. Ze stierven bij bosjes en moesten dan vervoerd worden naar het lijkenhuis. Aan het eind van de oorlog, net voor de bevrijding wordt de spanning enorm opgevoerd. Bloedstollende taferelen en gedetailleerde beschrijvingen van verrichtingen van de geallieerden zorgen ervoor dat je als lezer op het puntje van de stoel zit en door wilt lezen, je voelt dat het einde nadert, maar hoe? Wanneer is het gevaar echt geweken? De combinatie van de luxe boot waarop duizenden gevangen en hooggeplaatste Duitsers zaten is bizar: hoogpolig tapijt en doodzieke, berooide gevangenen. Dit boek zou gelezen kunnen worden als een spannende avonturenroman, maar dat kan natuurlijk niet, want de lezer weet dat het waargebeurd is. De zorgvuldigheid waarmee de auteur de gebeurtenissen heeft opgeschreven in een vlotte schrijfstijl en het fenomenale geheugen van Wim Aloserij maken dat het boek, ondanks de verschrikkingen, toch plezierig te lezen is. De vele gesprekken die de auteur en de getuige hadden, brachten zoveel mogelijk details naar boven, waardoor het verhaal zo duidelijk uit de verf kon komen. Ook technische en andere aanvullende informatie maken het boek tot een afgerond geheel zonder losse eindjes, waardoor het boek ook echt dichtgeslagen kan worden. Hulde aan Wim Aloserij, Frank Krake en alle andere medewerkers.

    Vond je dit een nuttige review?
    3 0 Ongepaste review?
  • de laatste getuige

    “De Laatste Getuige” is een boek dat je in een keer door uit wilt lezen. Het is een historisch en meeslepend verhaal. Spannend van het begin tot het eind en heel makkelijk te lezen.
    Het verhaal begint in het jaar 1932 met een geschiedkundige uiteenzetting van het reilen en zeilen in die tijd en wat in eerste instantie voor mij en met mij vast ook voor meerdere mensen een soort thuiskomen is in de tijd, alhoewel ik net na de oorlog geboren ben. Daarna volgt een stuk historie, dat zeer boeiend en ingrijpend is. Meedogenloos en bijna onverteerbaar.
    Het sleept je mee naar een tijd waar je veel van gehoord hebt, maar in je stoutste dromen niet kon bevatten dat mensen dit soort gebeurtenissen hebben moeten doorstaan. Het geeft een duidelijk beeld van de tijd waarin een mens niets meer waard is en alle pogingen in het werk moet stellen om te overleven. Het mooie is dat de hoofdpersoon van dit verhaal op een zeer fascinerende wijze door dit boek heen wordt geloodst. Ondanks de onbarmhartige en mensonterende, geschiedkundige verhalen blijft het boek makkelijk leesbare, zeer waardevolle lectuur. Interessant van het begin tot het einde. Wat het boek helemaal af maakt, zijn de geweldige foto’s. Het maakt dat je het gevoel hebt er in te zitten.
    Ik ben er in begonnen en niet meer gestopt tot het uit was. Het is boeiend, interessant en leerzaam. Kortom ….. ik heb er van genoten.

    Jeanne v S

    Vond je dit een nuttige review?
    2 0 Ongepaste review?
  • Een oorlog die nooit stopt
    • Toegankelijk
    • Mooi vormgegeven
    • aangrijpend

    Tot 1943 gaat alles goed. In de eerste veertig pagina’s (we beginnen in 1932) zien we Wim Aloserij opgroeien tot een slagersknecht in Amsterdam. Goed, in 1940 worden bonnen geïntroduceerd en Duitse soldaten vorderen soms wat vlees zonder te betalen, maar dat geeft ook de mogelijkheid om te sjoemelen met de administratie. Verkering en fietstochtjes zijn net zo belangrijk. Dan wordt Wim opgeroepen voor de Arbeitseinsatz.

    Wim gaat werken bij een Duits trambedrijf, woont bij een vriendelijke hospita in Braunschweig (mooie gevels, gezellige stad) en wordt ook met Duitsers goede vrienden. Begin 1944 intensiveren de geallieerden hun bombardementen, Wim moet verhuizen naar een barak en besluit uiteindelijk terug te vluchten naar Nederland. Dat lukt. Hij duikt onder op het platteland en heeft moeite te begrijpen dat álle Duitsers hier vervloekt worden. NSB'ers die op landgenoten schieten, maken de verwarring compleet.

    Pas in augustus 1944 gaat het ook voor Wim echt fout. Terwijl al gedroomd wordt van de bevrijding, ontdekken Landwachters zijn onderduikadres. Wim belandt in de Gestapo gevangenis en daarna achtereenvolgens in Kamp Amersfoort en in de concentratiekampen Husum en Neuengamme.

    De paar honderd pagina's die volgen, schetsen een nuchter, persoonlijk en indringend beeld van een oorlog die voor altijd zijn sporen zal nalaten. Droge feiten, anekdotes, korte dialogen en zwartwit foto’s tonen Nederlanders én Duitsers die in een ondenkbare situatie belanden en onmenselijke keuzes maken. Soms gedwongen, soms overtuigd, soms per ongeluk. Op 3 mei 1945 wordt Wim door de Engelsen gebombardeerd. 7000 gevangenen komen om, 350 overleefden. Ook Wim.

    Het voorwoord van Sybrand van Haersma Buma zegt niets te veel: Dit is niet het verhaal van een oorlog die voorbij is. Dit is het verhaal van een oorlog die nog altijd doorgaat.

    Vond je dit een nuttige review?
    4 0 Ongepaste review?
  • Simpelweg indrukwekkend
    • Mooi vormgegeven
    • Compleet
    • Inspirerend

    Vaak als een boek gehypet wordt, als je er veel over leest op internet, regelmatig iets over ziet op TV, dan valt het in de praktijk toch wat tegen. De verwachtingen zijn dan te hoog. Zeker als je in al die berichten de afloop van het boek al terugvindt: de hoofdpersoon leeft nog, en overleeft dus duidelijk alle ontberingen die hij in het boek meemaakt!

    Frank Krake krijgt het voor elkaar dat je toch gespannen doorleest, ondanks dat je de afloop al weet. Het gaat er nu niet zozeer om wat er gebeurt, maar hoe het gebeurt! Iemand omschreef het als: "als een jongensboek", maar dat doet het verhaal, de hoofdpersoon en de auteur geen eer aan.

    Het is een meeslepende roman geworden, waarin perfect tot uiting komt hoe bij sommige mensen in geval van oorlog het beste naar boven komt, maar bij velen het slechtste. De beestachtige gedragingen van zowel bewakers als ook gevangenen gaat door merg en been. Op een rauwe en pure manier beschreven, niks geromantiseerd, gewoon zoals het was. Dat maakt van dit boek een intrigerend en schokkend relaas van een gewone Amsterdamse jongen, die in de hel belandt omdat hij niet wil werken voor de Duitse bezetters.

    Al met al een boek dat je niet in je koude kleren gaat zitten. Een absolute aanrader!

    Vond je dit een nuttige review?
    2 1 Ongepaste review?
  • Een bijzonder aangrijpend verhaal over een oorlogsoverlevende.
    • Mooi vormgegeven
    • Compleet
    • Inspirerend

    De laatste getuige.
    Dit aangrijpend boek bevat het verhaal van Wim Aloserij, die de Tweede Wereldoorlog overleefde onder gruwelijk erbarmelijke omstandigheden. Met zijn moed, doortastendheid, uithoudingsvermogen, daadkracht en wilskracht heeft hij drie concentratiekampen en een scheepsramp overleefd onder beestachtige omstandigheden, waarvan je al lezende koude rillingen krijgt. Dit boek overtreft andere oorlogsboeken. Ik ben dan ook helemaal onder de indruk en raad het boek voor iedereen aan.

    Vond je dit een nuttige review?
    3 1 Ongepaste review?
  • Aangrijpend en meeslepend
    • Toegankelijk
    • Mooi vormgegeven
    • Compleet
    • Inspirerend
    • Verrassend
    Toon alle punten Toon alleen de eerste 3 punten

    Wat mij betreft echt een aanrader. De laatste getuige is het bijzondere verhaal van Wim Aloserij over hoe zijn jeugd hem gevormd heeft en hoe dat ervoor heeft gezorgd dat hij drie concentratiekampen en een scheepsramp overleefde. Zelden heb ik een waargebeurd verhaal gelezen dat zo raakt als dit boek.
    Nietsontziend, rauw, puur en oprecht. Door de beeldende schrijfstijl voel, proef en ruik je wat Wim Aloserij heeft meegemaakt. Met zijn innemende persoonlijk sleept hij je mee. Van de meest gruwelijke gebeurtenissen tot menselijke interacties. Van zijn angst en wanhoop tot zijn immense overlevingsinstinct en vindingrijkheid.

    We kunnen ons allemaal een voorstelling maken van wat er gebeurde in de oorlog, maar toch gaat Wim zijn verhaal alle voorstellingsvermogen te boven. Je sluit Wim als lezer dan ook in je hart en ik vind het bijzonder dat je als lezer op deze manier zijn verhaal mag beleven, hoe gruwelijk en afschuwelijk het ook is wat hij heeft meegemaakt. Voor Wim heeft het lang geduurd voordat hij überhaupt iets over deze tijd kon vertellen. Zijn verhaal mag dan ook niet ongelezen blijven.

    Vond je dit een nuttige review?
    6 1 Ongepaste review?
  • Indrukwekkend verhaal van oorlogsoverlevende
    • Toegankelijk
    • Mooi vormgegeven
    • Inspirerend

    Een lijvig, mooi verzorgd boek ligt voor me als ik begin in De laatste getuige van Frank Krake. Al vele persoonlijke verslagen van kampoverlevenden verslond ik, maar deze nieuwste aanwinst trekt bijna extra mijn aandacht. De hoofdpersoon, Wim Aloserij, heeft namelijk niet alleen o.a. werk- en vernietigingskamp Neuengamme overleefd, maar ook een grote scheepsramp aan het einde van de oorlog. Van die scheepsramp had ik wel eens gehoord, maar ik las niet eerder het verhaal van een overlevende.
    Het boek bevat veel foto’s, in alle hoofdstukken. Dat maakt het boek anders dan vele andere in dit genre. Het is een mengvorm van woord en beeld. Ik moet daar aan wennen en het verhaal lijkt de eerste hoofdstukken op gang te moeten komen. Vrij snel raak ik echter geboeid. Het leest als een spannend jongensboek, waarvan de sfeer en de omstandigheden geleidelijk aan grimmiger worden. Het verblijf van Wim in kamp Neuengamme luidt vervolgens een nieuwe dimensie in van mensonterende, levensbedreigende, niet zelden sadistische taferelen. Details als een onheilspellende weeïge geur bij aankomst, kleurrijke bloemperkjes rondom de barakken en de beschrijving van kerst 1944 grijpen me als lezer bij de strot. Wim overleeft en alsof dit alles nog niet genoeg was, komt hij tenslotte terecht op een van de schepen op de Oostzee. Volgepakt met concentratiekampgevangenen worden deze, op onfortuinlijke wijze, gebombardeerd door de geallieerden. Een inferno dat elk voorstellingsvermogen tart.
    Er wordt wel eens gezegd dat de waarheid vreemder is dan fictie. Factoren als inventiviteit, vastberadenheid en overlevingsdrang blijken in deze context noodzakelijk om het levend na te kunnen vertellen. Een flinke portie geluk is dat ook. De persoon van Wim laat een onuitwisbare indruk achter. Bravo voor schrijver Frank Krake.

    Vond je dit een nuttige review?
    3 0 Ongepaste review?
  • Een echte aanrader
    • Toegankelijk
    • Mooi vormgegeven
    • Compleet
    • Inspirerend
    • Verrassend
    • indrukwekkend
    • makkelijk leesbaar
    Toon alle punten Toon alleen de eerste 3 punten

    Ik mocht het boek De Laatste Getuige van Frank Krake lezen.

    Vanaf het moment dat ik dit boek op mijn deurmat vond kon ik hem niet wegleggen.
    De schrijver Frank Krake heeft dit verhaal zo mooi, eerlijk en boeiend geschreven dat het boek je van af het eerste moment dat je het in handen hebt grijp en niet weer los laat.

    Indrukwekkend hoe Wim Alosery de oorlog heeft overleeft en in staat was dit verhaal te vertellen zodat dit niet verloren ging voor de lezer.
    Door de veerkracht en inventiviteit van Wim Alosery heeft hij de gruwelijkheden overleeft, zonder dat hij zijn menselijkheid en levenslust heeft verloren.
    Ik heb alle bewondering en respect voor Wim Alosery

    Het is een boek dat je het liefst in een keer uitleest en zonder afleidingen om je heen.
    Geen woorden kunnen eigenlijk beschrijven hoe je dit boek moet omschrijven.
    Als ik het zou moeten omschrijven dan komt het neer op
    Een getuigenverslag van over de 2e wereldoorlog door de ogen van een overlevende. Met foto’s die je meenemen naar die tijd.

    Zou ik dit boek aanraden?
    Daar kan ik alleen maar volmondig JA op zeggen.

    Vond je dit een nuttige review?
    3 0 Ongepaste review?

Productspecificaties

Auteur
Frank Krake
Redactie
Enno de Witt Enno de Witt
Soort
Met illustraties
Taal
Nederlands
Afmetingen
32x236x149 mm
Gewicht
651,00 gram
Verschijningsdatum
april 2018
Druk
1
ISBN10
908247641X
ISBN13
9789082476415

Je vindt dit boek in

Categorieën
Aanraders
Nieuw verschenen, Gezien in de media
Nieuw of tweedehands
Nieuw
Onderwerp
Oorlog & Vrede, Tweede Wereldoorlog
Type boek
Biografieën

Uit ons lees Magazine

Frank Krake: "ik ontkwam er niet aan dat het verhaal van Wim onder mijn huid ging kruipen."

Janneke sprak met Frank Krake, schrijver van het boek 'De laatste getuige', een verhaal over het leven van Wim

Lees volledig artikel
Bindwijze: Paperback
19, 99

Bestsellers, altijd gratis verzonden

Bestseller gratis verzonden

Op voorraad. Voor 23:59 uur besteld, morgen in huis Tooltip

+ bezorgopties

Verkoop door bol.com

bezorgopties

  • Avond- en zondagbezorging
  • Van ma t/m vrij voor 12:00 uur besteld, dezelfde dag in huis of bij
  • Word lid van Select en maak gratis gebruik van alle bezorgopties
Bekijk alle Select bezorgopties
  • Gratis verzending vanaf 20 euro
  • 30 dagen bedenktijd en gratis retourneren
  • Ophalen bij een bol.com afhaalpunt mogelijk
Andere verkopers (7)
Tweedehands
vanaf € 16,00
Tweedehands

Vaak samen gekocht

Vragen en antwoorden (2)

  • Komt er een Engelse vertaling?

    Ik woon in het buitenland en zou het boek graag aanbevelen bij mijn man en vrienden.

    Login om deze vraag te beantwoorden
  • Wanneer komt de e reader uitvoering?
    Login om deze vraag te beantwoorden