De regen van Ionah

Boek omdraaien

Uitgever: Atlas Contact, Uitgeverij

  • Nederlands
  • 1e druk
  • 9789025448530
  • mei 2018
  • Paperback
  • 240 pagina's
Alle productspecificaties

Santiago Pajares

Santiago Pajares (1979, Madrid) combineerde jarenlang zijn werk als computerdeskundige met schrijven en het maken van korte films, waarvan de scripts ook op papier zijn uitgegeven. De regen van Ionah is zijn vierde roman. Op bol.com vind je alle boeken van Santiago Pajares, waaronder het nieuwste boek van Santiago Pajares.

Samenvatting

In "De regen van Ionah" van Santiago Pajares kent hoofdpersoon Ionah niets anders dan de eindeloze woestijn waarin hij al zijn hele leven leeft met zijn moeder. Zij heeft de wereld gekend zoals wij hem kennen, voordat het misging. Ze is zich er terdege van bewust dat Ionah, om te overleven als zij er niet meer is, alles zal moeten kunnen wat zij zich eigen heeft gemaakt. Erger dan hitte, honger of dorst is echter de stilte die Jonas omringt wanneer zijn moeder sterft als hij twaalf jaar is en hij alleen haar verhalen en haar stem nog in zijn hoofd heeft. Zo groeit hij op. Alles wordt anders als hij op een dag Shui vindt en hem het leven redt.
Pajares schetst in deze moderne fabel de volwassenwording van een naïeve, wijze hoofdpersoon, die zijn barre maar veilige thuisbasis op zeker moment toch moet verlaten om te overleven.

Recensie(s)

Ionah woont alleen met zijn moeder in een keet in de woestijn. Zijn moeder vertelt over de tijd dat het mis ging en over de dingen die Ionah nooit heeft gezien, zoals regen. Zijn moeder leert hem te overleven in de woestijn. Als moeder overlijdt, besluit Ionah te vertrekken. Onderweg vindt hij de Chinese Shui meer dood dan levend en neemt hem mee terug naar de keet, waar deze weer opknapt. Shui is een koerier en heeft een aantal vellen papier bij zich. Ionah schrijft op de achterkant de woorden van zijn moeder om deze nooit te vergeten. Hij voert nog steeds gesprekken met zijn moeder. Het verhaal leest gemakkelijk weg, met de hoofdstukaanduidingen in Chinese karakters. Een korte roman, die ons een verhaal vertelt over groei en overwinning, over eenzaamheid, de kracht van het individu en het vermogen van de mens om de wereld te veranderen. De Spaanse schrijver (1979) heeft met zijn vierde roman een mooie roman afgeleverd. Het boek is volgens de uitgever 'een hommage aan Le Petit Prince van Saint-Exupéry en De Weg van Cormac McCarthy'.

W.H.A. Bulnes-Coenders

Lees de eerste pagina's

4.1
van de 5
12 reviews
0
0
2
7
3
31
  • Goede verhaallijn
    10
  • Meeslepend verhaal
    10
  • Spannend
    5
  • Fantasierijk
    4
  • zet je aan het denken
    1
  • mooie sfeertekening
    1
3
  • Geen diepgang
    2
  • Voorspelbaar
    1
Toon meer punten Toon alleen de eerste 3 punten
  • Een zandkorrel gepolijst door woorden tot een parel.
    • Goede verhaallijn
    • eenvoudig mooi
    • reflecteert

    “Zand. Zand zover het oog reikt. Zand in alle richtingen. En midden in die leegte van allemaal zand een kleine put, twee palmbomen, een schamele moestuin en een keet. En op het dak ik, die probeer me de regen voor te stellen.”
    Dit mogen de eerste zinnen zijn van een parel van een verhaal, boek; 'De regen van Ionah', geschreven door Santiago Pajares.

    / /

    “ Ik heb altijd van de woestijn gehouden. Men gaat op een duin zitten. Men ziet niets en hoort niets. En toch straalt er iets in de stilte …
    ‘De woestijn is zo mooi doordat er ergens een put verborgen is,’zei de kleine prins.” Dit zijn woorden van Antoine de Saint-Exépury.

    / /

    Antoine de Saint-Exépury. Kwam met zijn vliegtuig in de woestijn terecht in de oorlog. De moeder van Ionah ook, gelijk zijn vriend Shui. Beiden gered door de aanwezigheid van een put, de weg naar een bron: water.

    / /

    Santiago Pajares heeft op een zeer mooie en integere wijze het verhaal van 'De kleine prins' geplaatst in zijn verhaal. Santiago's verhaal volgt zo weer zijn eigen weg. De weg in het boek sluit direct aan op het leven van je als mens. Hij toont al onze gedachten, gevoelens, die zich zullen openbaren in verscheidene situaties, die wij als mens ervaren. Hij kent de levensdrift van de mens, de twijfels, de vragen. Deze heeft hij in een verhaal neergelegd. Geen sprookje, maar een helder verhaal, welke leunt tegen de werkelijkheid van het leven van de mens. Hoe te leven en/of overleven. En zijn/haar/x toekomst.

    / /

    Je bent alleen en je bent niet alleen in het leven. Je praat met de mens naast je. Je praat met de mens in je. Je hebt herinneringen, die je mee neemt, die je vergeet, die je opschrijft, die je deelt, die je vormen, die je aansturen, die je -

    / /

    'De regen van Ionah' is een parel. De mens met zijn gedachten, emoties is door letters, woorden, zinnen gevormd tot een verhaal, welke je eenvoudig raakt als mens. Eenvoudig serieus. Door de ogen van Ionah, ga je mee reizen. Je kijkt mee, beweegt mee, denkt mee, huilt mee, etc. Je voelt jouw essentie van/in het leven.

    / /

    ps. het is verleidelijk om hier veel neer te leggen. Ik vind het eenvoudig een heel mooi boek, welk ik graag zou delen met anderen. Het is mi. geen sprookje. Eerder een poëtisch verhaal, welk gewoon echt is, neergelegd in een romanvorm.
    Een verhaal om niet snel, doch met gelijke tred als de woorden van Santiago Pajares, uit te lezen.
    Helder vertaald vanuit het Spaans door Jacqueline Visscher.

    Vond je dit een nuttige review?
    0 0 Ongepaste review?
  • Een mooi, ingetogen verhaal
    • Goede verhaallijn
    • mooie symboliek

    Ionah hoopt ooit regen te gaan zien. Zijn moeder heeft regen meegemaakt, maar dat was in de tijd voor alles veranderde en ze de woestijn in gevlucht is. Sindsdien leeft ze samen met Ionah in de woestijn. Het is niet gemakkelijk om in de woestijn te overleven, maar echt lastig wordt het pas als de moeder van Ionah sterft. Hij heeft dan wel alle vaardigheden van zijn moeder geleerd om in de woestijn te overleven, maar op het ontbreken van menselijk contact is hij niet voorbereid. Elke dag herhaalt hij hardop zijn moeders verhalen om deze niet te vergeten en praat hij in zijn hoofd met zijn moeder. Zo brengt hij vele jaren door. Tot hij op een dag Shui in de woestijn vindt en het leven van deze man redt. Na een wat onwennige start sluiten ze dan toch vriendschap en verandert Ionahs leven voorgoed.

    De regen van Ionah is geschreven in eenvoudige bewoordingen en korte zinnen. Dit taalgebruik past bij de jonge Ionah en geeft goed weer hoe hij denkt. Het taalgebruik verandert niet als hij volwassen wordt. Het is hierdoor even schakelen dat Ionah niet langer een kind is, maar tegelijkertijd past het ook bij de situatie. Ionah heeft geen contact met andere mensen gehad vanaf zijn twaalfde en zijn taalgebruik zal dus hoogstwaarschijnlijk niet verder ontwikkeld zijn. Toch legt hij een indrukwekkend gevoel voor wijsheid aan de dag, bijvoorbeeld als hij nadenkt over waarom het geen zin heeft om te vragen aan welke kant Shui staat: “Want als je ernaar vraagt mama, zullen ze allemaal zeggen dat zij de goeden zijn”. Het zijn deze gedachtegangen die van Ionah een interessant personage maken.

    Onder de eenvoud van dit verhaal ligt door de symboliek een extra laag. De betekenis van de namen van de personages lijken, niet ontoevallig, te verwijzen naar het Bijbelse verhaal van Noach. Ook de woestijn en het water lijken een extra symbolische laag aan het verhaal toe te voegen. Zo zou de woestijn bijvoorbeeld symbool kunnen staan voor de desolate toestand waarin de mensheid zich verkeert. De symboliek geeft extra betekenis aan het verhaal, waardoor het op het oog simpele verhaal ineens zoveel meer betekenis krijgt.

    Al met al is De regen van Ionah een mooi, ingetogen verhaal. Een boek waar je door het taalgebruik zo doorheen leest, maar waar je daarna nog blijft nadenken over de betekenis van het verhaal.

    Vond je dit een nuttige review?
    0 0 Ongepaste review?
  • De regen van Ionah
    • Spannend
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn

    Het verhaal pakt je direct beet en daarna lees je het zo uit. Doordat het verhaal een hele mooie boodschap over het leven in zich vervlochten heeft, merk je dat boek meer met je doet. Het is echt meer dan alleen een goed verhaal. Het boek lijkt misschien in eerste instantie niet heel diep te gaan, maar als je er rustig over gaat nadenken, kom je tot dezelfde conclusie als Shui. Die manier van stilstaan zonder dat je er direct mee bezig bent als je leest, vind ik juist waarom dit sprookje zo goed geschreven is.

    Vond je dit een nuttige review?
    0 0 Ongepaste review?
  • Een moderne fabel.
    • Fantasierijk
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn

    _ " Zand. Zand zover het oog reikt. Zand in alle richtingen.
    En midden in die leegte van allemaal zand een kleine put, twee palmbomen, een schamele moestuin en een keet. " _
    Zo begint dit verhaal.

    In de woestijn wonen in een keet Ionah en zijn moeder.
    Ze zijn slechts met zijn tweeën, verder woont er niemand.
    Ze leven van het vlees van hagedissen, dadels en wat groente en hebben een eigen waterput, die maandelijks geïnspecteerd moet worden.
    Dit alles heeft de moeder haar zoon geleerd, want als zij er niet meer is, zal Ionah zich alleen moeten kunnen redden, alleen, te midden van al dat zand.
    Ook leert ze hem schrijven , met een stokje in het zand.
    Maar het ergste voor Ionah, erger dan de hitte en de dorst, is de stilte die hem omringt , na het sterven van zijn moeder.
    Ionah is dan pas 12 jaar.
    Het enige wat hem nog op de been houdt is de stem van zijn moeder in zijn hoofd, de verhalen die ze hem vertelt.

    Maar als hij op een dag , als hij 21 jaar is, vertrekt en Shui vindt en hem het leven redt, wordt alles anders.

    De regen van Ionah is de vierde roman van Santiago Pajares, die naast het schrijven jaren werkzaam was als computerdeskundige.

    De titel is mooi en goed gevonden, ook de cover met de gekleurde hagedis is mooi
    Het boek is goed geschreven, bijzondere zinnen en beelden, als lezer zie je de woestijn en de jongen Ionah voor je.
    De korte hoofdstukken die - heel bijzonder - aangeduid worden met Chinese tekens, nodigen uit tot verder lezen, ook , omdat je als lezer graag wilt weten hoe het Ionah in het leven verder zal vergaan, zal hij uiteindelijk de regen op zijn huid voelen , waarnaar hij op zoek gaat?
    Het boek heeft wat weg van De Kleine Prins van Saint Exupery , maar is toch anders.

    Ionah is een bijzondere fabel, die de lezer meeneemt op de reis van de hoofdpersoon naar volwassenheid .

    Vond je dit een nuttige review?
    0 0 Ongepaste review?
  • Fraaie vertelling
    • Fantasierijk
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn

    Ionah en zijn moeder leven met zijn tweeën in de woestijn en overleven op basaal niveau. Voor water zijn zij afhankelijk van een zelf gegraven put die maandelijks moet worden geïnspecteerd om zwakke plekken op te sporen. Want instorting is dodelijk. Het eten is eenzijdig, een dieet van hagedissen. Door die openingszin word je meteen nieuwsgierig naar het hoe en waarom. Wat doen zij daar in een volkomen isolement?
    Pajares laat dat aan de verbeelding over, hij licht slechts een tipje van de sluier op wat betreft de achtergrond:

    “Ik ben niet alleen. Ionah. Ik heb jou. Dat is genoeg.”
    “Maar je kunt meer willen hebben dan genoeg.”
    “Natuurlijk. Zo begonnen de problemen ook. Iedereen wilde meer en niemand was tevreden”

    Ionah is net aan kind af als zijn moeder overlijdt. Hij weet zich te redden en communiceert in gedachten met zijn moeder. Hij leeft volgens het motto dat zij hem heeft meegegeven:

    “Wees niet bang te falen of te sterven, want niets is zoveel waard als wat je hart je ingeeft.”

    Hij leeft alleen en weet zich te redden. Bang om te sterven is hij niet. Aan zijn eenzaamheid komt een einde als hij Shui vindt, wiens leven hij ternauwernood redt. Ionah heeft ineens gezelschap en ze raken op elkaar gesteld. Tot die dag dat alles anders wordt.

    Pajares kon uiteraard niet anders dan het verhaal te vertellen vanuit Ionah. Je beleeft mee hoe hij door zijn moeder wordt grootgebracht. Zij moet hem alles bijbrengen. Van basale dingen zoals het omgaan met de waterput, het vangen van hagedissen, het trotseren van de zandstormen tot aan intiemere zaken als masturberen.
    Hij kent de rest van de wereld alleen van horen zeggen. Als hij die zou willen ontdekken, of moeten omdat de omstandigheden daartoe nopen, dan weet hij van haar waar hij heen moet om te zoeken.
    Maar of hij zal vinden weet hij niet.

    Het wonderlijke van deze setting is dat het, ondanks de weidsheid van de woestijn, heel claustrofobisch aanvoelt. Later in De regen van Ionah wordt dat iets anders als Ionah op zoek is gegaan naar de rest van de wereld. Hij ontdekt en ervaart van alles, als een soort Catweazle leert hij om te gaan met het onbekende.
    Pajares vertelt het verhaal bij monde van Ionah op droge wijze, beschrijvend en feitelijk met weinig emotie. Het past bij de omgeving.

    De regen van Ionah eindigt interessant, hoewel ook dan nauwelijks meer duidelijk wordt van wat er is gebeurd. Een vernietigende catastrofe, dat is wel duidelijk maar Ionah heeft te weinig kennis om hetgeen hij hoort te vertalen in duidelijke feiten.
    Het is een fraai post-apocalyptisch verhaal, een uitgebeende vorm van ontwikkelingsroman met een boodschap die voor de goede lezer aan duidelijkheid niets te wensen overlaat.

    Vond je dit een nuttige review?
    0 0 Ongepaste review?
  • Meer Paulo Coelho dan Cormac McCarthy
    • Spannend
    • Fantasierijk
    • Meeslepend verhaal
    • Voorspelbaar
    • Geen diepgang

    Aan het einde van de wereld is er alleen nog een hut in de woestijn. In die hut wonen Ionah en zijn moeder. Ze leven van de hagedissen die ze vangen en van het water uit de put die de moeder in het woestijnzand heeft geslagen. Moeder en zoon hebben alleen elkaar, en haar verhalen over hoe het vroeger was. Wanneer zij sterft, verliest Ionah zijn laatste connectie met de buitenwereld van voor de niet nader verklaarde ramp. Hij beseft dat hij niet wil leven zonder menselijk gezelschap, en om dat te vinden moet hij alles achterlaten om op een levensgevaarlijke voettocht door de woestijn te gaan.

    Ik wilde dit boek van een mij onbekende auteur vooral lezen omdat ik dol ben post-apocalyptische verhalen en de verwijzing naar De weg van Cormac McCarthy op de kaft me aansprak – mijn favoriete boek. Positief aan De regen van Ionah is dat het snel wegleest omdat je graag wil weten hoe het met de personages afloopt, ik had het in een dag uit. Afgezien van Ionah zelf hebben de meeste overlevenden in dit boek een Chinese achtergrond, en de manier waarop het Chinees door de plot heen verweven wordt is mooi.

    Maar op de schrijfstijl van het boek valt wel wat aan te merken. De regen van Ionah mag qua verhaal op De weg lijken (ouder en kind gaan op voettocht door een vernielde wereld), maar haalt het niveau van McCarthy niet. Het verhaal moet een hommage aan taal en het vertellen van verhalen zijn, maar het taalgebruik in het boek is vlak. Ook vond ik het uitleggerig: wanneer Ionah een man in de woestijn vindt en zijn leven redt en later leert dat hij ‘Shui’ heet (Chinees voor water), vindt de schrijver het nodig om daar het zinnetje ‘ik had water in de woestijn gevonden’ aan toe te voegen. De lezer kan dat zelf ook wel bedenken, en een betere schrijver had hem die ruimte ook gegund. Nog zoiets is dat de naam Ionah ‘duif’ betekent: de symboliek van deze verwijzing naar de vredesduif en de duif die door Noah wordt gestuurd om land te vinden nadat God de zondvloed op de wereld loslaat, ligt er nogal dik bovenop.

    Kortom, ik vond het boek leuk om te lezen maar het is uiteindelijk meer Paulo Coelho dan Cormac McCarthy. 3 sterren.

    Vond je dit een nuttige review?
    0 0 Ongepaste review?
  • Overleven in de woestijn
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn

    Ionah woont met zijn moeder in een keet in de woestijn. Ze leven van dadels, wat zelfgekweekte groenten en hagedissenvlees. Zijn moeder vertelt verhalen over de tijd voor het mis ging. Ondanks dat Ionah niet alle woorden begrijpt, snapt hij wel dat zijn moeders woorden belangrijk zijn. Als zijn moeder overlijdt, blijft Ionah alleen achter. Zijn moeder heeft hem geleerd te overleven in de woestijn en dat is wat Ionah dan ook doet. Tot hij op een dag de stoute schoenen aantrekt en besluit te vertrekken. Op zijn tocht naar het westen vindt hij de Chinese Shui meer dood dan levend in het zand. Hij besluit hem mee terug te nemen naar de keet en Shui overleeft en knapt weer op. Ze worden vrienden. Shui geeft Ionaha een aantal vellen papier met belangrijke informatie. Op de achterkant schrijft Ionah de woorden van zijn moeder. Het is van belang dat de informatie van Shui doorgegeven wordt. Met een sluwe list krijgt Shui Ionah zo ver dat hij op weg gaat, met de informatie. Dit keer gaat hij naar het oosten en lezen we of Ionah ooit regen zal zien en voelen en wat er verder van hem terecht komt.

    De Spaanse schrijver, filmmaker en computerdeskundige Santiago Pajares (1979) heeft met zijn vierde roman een mooie psychologische en dystopische roman afgeleverd. De cover is prachtig, de mooie hagedis nodigt echt uit om het boek op te pakken. Het feit dat dit boek "een hommage aan Le Petit Prince van Saint-Exupéry en De Weg van Cormac McCarthy" is, maakt je nog nieuwsgieriger. De Weg ken ik alleen als film, maar van De Kleine Prins herken ik veel in de onwetende Ionah.

    Het verhaal leest gemakkelijk weg en de hoofdstukaanduidingen in Chinese karakters geven er een apart tintje aan. Het is een verhaal dat je raakt. Het zet je aan tot dóórlezen, want je gunt het Ionah dat er een goed einde voor hem aan zit. Of dit ook echt het geval is, moet je zelf maar gaan ervaren.

    Vond je dit een nuttige review?
    0 0 Ongepaste review?
  • Puur
    • Spannend
    • Meeslepend verhaal
    • Geen diepgang

    Dit boek gaat over een jongen die opgroeit in de woestijn, waarbij overleven centraal staat. De woestijn wordt gezien als een genadeloos persoon met wie je elke moment van de dag rekening moet houden. Zijn moeder leert hem hoe hij zich het beste kan wapenen tegen de droogte, hitte en kou. De taal ondersteunt ook de kaalheid van de woestijn : korte, duidelijke en eenvoudige zinnen. Constant lees je wat de jongen denkt, ziet, hoort en zegt. Toch verveelt het boek geen moment. Juist door de manier van schrijven komt het boek erg puur over. Ook is het spannend, omdat je niet weet hoe het af zal lopen met de jongen.

    Het boek doet mij denken aan ‘De vlucht’ van Jesús Carrasco, waarin ook een jongen moet overleven in de woestijn. De stijl dit boek lijkt op de stijl van ‘De vlucht’, geschreven vanuit de jongen met korte, duidelijke zinnen, heel puur.

    Gedurende het verhaal zijn er een paar gebeurtenissen die ervoor zorgen dat de jongen meer te weten komt over het leven van zijn moeder voordat zij met hem als baby in de woestijn terecht kwam. Zijn verlangen naar deze wereld buiten de woestijn is erg groot. Op een gegeven moment ontmoet hij een man in de woestijn met wie hij vriendschap sluit. Deze man leert hem schrijven en zo kan de jongen de verhalen van zijn moeder bewaren. De moeder en de man hebben allebei te maken (gehad) met een belangrijke gebeurtenis in de geschiedenis. Wat deze gebeurtenis precies geweest is, wordt de jongen niet helemaal duidelijk. Later wordt de jongen gedwongen zijn keet alleen te verlaten en te lopen naar de rand van de woestijn.

    Op een gegeven moment stuit de jongen op een gebouw dat hij in gaat. Hier komt hij voorwerpen tegen waar hij niets van begrijpt en met zijn eigen, logische manier mee omgaat. Hij eet, drinkt en slaapt er een tijd, waarna hij drie mensen in het gebouw tegen komt. Hij kan niet met ze praten. Na een tijdje beginnen zij elkaar te vertrouwen. Deze mensen lijken ook te maken te hebben met de belangrijke gebeurtenis uit de geschiedenis waardoor zijn moeder met hem moest vluchten. Op een gegeven moment komen een lijntjes bij elkaar en wordt het steeds duidelijker…

    Vond je dit een nuttige review?
    0 0 Ongepaste review?
  • Surrealistische vertelling
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn
    • mooie sfeertekening
    • goed geschreven (vertaald)
    Toon alle punten Toon alleen de eerste 3 punten

    Ionah is geboren in een klein hutje in de woestijn. Zijn moeder en hij hielden zich in leven met een moestuintje, hagedissenvlees en een zelfgebouwde waterput. Het verhaal begint als mama al overleden is. Ionah is dan alleen, haalt vaak herinneringen op en laat zich nog steeds adviseren door mama. Mama heeft pas op het eind van haar leven verteld over de tijd toen alles nog anders was. De tijd dat het nog niet nodig was te vluchten en de woestijn in te gaan. Als Ionah uiteindelijk toch op zoek gaat naar de wereld die zijn moeder beschreven heeft vindt hij Shui. Shui verricht koeriersdiensten voor één van de machthebbers in de bewoonde wereld. Shui is er slecht aan toe en Ionah neemt hem mee naar de hut en verzorgt hem. De twee mannen leven nog enkele maanden samen, als Shui overlijdt neemt Ionah zijn missie over. Of de wereld die hij uiteindelijk vindt voldoet aan zijn verwachtingen vertelt het verhaal niet. Voor Ionah is belangrijk dat hij uiteindelijk zijn eigen weg heeft kunnen kiezen.
    Ik vond het een bijzonder boek. Niet in het minst vanwege de surrealistische sfeer die de schrijver weet op te roepen. Een sfeer die bepaald wordt door het voortdurend op de achtergrond aanwezig zijn van de verschrikkingen die mama overkomen zijn maar nergens worden uitgelegd. Een sfeer die ook wordt opgeroepen door de korte zinnen in de dialogen met mama en door de weemoedige herinneringen van een onbedorven Ionah aan een minder eenzame tijd.

    Vond je dit een nuttige review?
    0 0 Ongepaste review?
  • Over leven en overleven
    • Spannend
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn
    • zet je aan het denken
    Toon alle punten Toon alleen de eerste 3 punten

    Alleen al omdat het een fabel is, valt 'De regen van Ionah' op. Tegenwoordig is het een uitzondering als er korte vertelling verschijnt om levenslessen duidelijk te maken. Santiago Pajares (1979, Madrid) treedt met 'De regen van Ionah' in de traditie van 'Le Petit Prince' van Saint-Exupery en 'De weg' van Cormac McCarthy. Pajares schreef een spannend verhaal over een jongen die opgroeit in de woestijn, maar toch besluit dat thuis te verlaten. 'De regen van Ionah' lees je in één adem uit. Vervolgens zet het je aan het denken over het verschil tussen leven en overleven.

    Ionah zit middenin de woestijn. Hij probeert zich regen voor te stellen. Zijn moeder heeft hem verteld dat er dan miljoenen druppels uit de hemel vallen. Dat heeft hij nog nooit gezien. Ionah is in de woestijn geboren en groeit erop. Zijn moeder heeft de wereld gekend voordat alles anders werd. In de woestijn maakte zij zich een schuilplaats. Ze groef een put, bouwde een keet en legde een moestuintje aan. Met harde hand leert ze Ionah te overleven. '”Wij huilen niet.” En ze leert hem vechten. Want op een dag zal er iemand komen die hem dwingt te vechten. Dat ligt nu eenmaal in de aard van de mens. Mensen verslinden elkaar.

    Pajares slaagde er uitstekend in om je als lezer mee te laten leven en voelen met de strijd om het overleven in de woestijn. Alleen de sterksten overleven er. Dus het is eten, of gegeten worden. De put is het belangrijkste. Belangrijker dan zijzelf. Dat heeft moeder Ionah geleerd. De hardheid van het bestaan, maakt het ook overzichtelijk. Daarom begrijp je ook dat Ionah zich gelukkig voelt in zijn woestijn. Maar ook dat hij nieuwsgierig is naar de wereld erbuiten. Een wereld waarvan hij zich geen enkele voorstelling kan maken. Moeder zwijgt erover. Pas als zij voelt dat haar dood nabij is, vertelt ze Ionah over de wereld waar zij vandaan komt.

    Daarmee komt er een einde aan de jeugd van Ionah. Je weet dat hij op een dag zijn thuis zal verlaten. Immers de naam die hij van zijn moeder kreeg, betekent duif. De vogel die waar hij ook is, instinctief weet terug te keren naar waar hij vandaan kwam. Pajares bouwde de spanning zorgvuldig op. Prachtig is hoe hij Ionah laat gaan verlangen naar papier. Want de verhalen van zijn moeder kan hij alleen opschrijven in het zand. Een voorproefje van die andere wereld krijgt Ionah als hij in de woestijn een man vindt. Hij doodt hem niet, maar verzorgt hem. Maar de vraag blijft op de man wel te vertrouwen is.

    'De regen van Ionah' is een verhaal over doorzetten om te overleven. Over de essentie van het bestaan: voldoende drinken en eten binnenkrijgen. Door zijn eenvoud heeft het overleven een eigen schoonheid. Maar het verhaal schetst ook schitterend de verworvenheden van het ontwikkelde bestaan. Naast het al aangehaalde papier en het schrijven, is daar ook de rijkdom van de muziek. Tot zijn frustratie kent Ionah geen piano niet. En dan is er natuurlijk de behoefte aan anderen. Ook daaraan ontkomt Ionah niet. Maar dat impliceert gevaren die veel bedreigender zijn dan die van de woestijn. Leven is wellicht toch wat anders dan overleven.

    Vond je dit een nuttige review?
    0 0 Ongepaste review?
  • Klein verhaal , groots verteld
    • Spannend
    • Fantasierijk
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn
    Toon alle punten Toon alleen de eerste 3 punten

    De regen van Ionah, is een prachtig klein verhaal, groots verteld.
    Vol met zinnen die je in je hart wilt bewaren.
    “ Wees niet bang te falen of te sterven, want niets is zoveel waard als wat je hart je ingeeft”.
    Het boek staat vol met dit soort zinnen, dit is de reden, dat “De regen van Ionah”, een ereplaats in mijn boekenkast krijgt, en ik hem voor altijd zal bewaren, en herlezen.
    Een groots en meeslepen leven heeft onze hoofdpersoon niet.
    Ook zijn er geen ingewikkelde constructies, of moeilijke woorden nodig, om tot tranen toe bewogen te raken.
    De essentie van het leven, wordt hier beschreven.
    Je wilt het ook zo snel mogelijk uitlezen, omdat je bij elke bladzijde je adem inhoud, wat gaat Ionah doen, in die uitzichtloze woestijn.
    Maar als je het uit hebt, mis je de woestijn, het kleine leven, mis je Ionah, en wil je het boek weer opnieuw lezen.
    Zijn moeder leert hem de basisbehoefte van het leven.
    Ze leert hem hagedissen te vangen, omdat ons lichaam zonder eten, eerst ons vet zal verbranden en daarna onze spieren, en daarna gaan we dood.
    Ze leert hem dat ‘De put”, die ze eigenhandig heeft uitgegraven, belangrijker is dan zijzelf, zonder de put zouden ze onherroepelijk sterven.
    Ze leert hem vechten, omdat dat in de aard van de mensen zit.
    “Ze leerde me vechten tot je won of neerging, en geen genade tonen”, “ In een wereld van zand liet ze me zien hoe ik mijn hart kon verstenen”.
    Ze verteld hem over een wereld, die ze heeft gekend.
    Maar niet te veel want zegt ze “ Als ik je alles verteld wat ik heb gekend, zou je naar dingen gaan verlangen die je niet kunt krijgen. En verlangen kan je gek maken op een plek als deze”.
    Ze verteld hem wel dat er regen bestaat, Ionah verlangt het meest van alles naar regen.
    Hij vraagt aan zijn moeder, ”Denk je dat de woestijn ons ooit regen zal sturen” ?
    Zij zegt, “ Als jou moed, jouw inspanning en jouw opoffering hem zo ontroeren dat hij op je huilt”.
    Maar zijn moeder gaat dood, haar naam was Aashta, dat betekend ‘geloof’.
    Geloof is datgene wat je rest als je verder niets meer hebt.
    Ionah is dan twaalf jaar.
    Tot zijn eenentwintigste praat hij alleen nog met zichzelf.
    Hij is bang dat hij mama’s woorden zal vergeten, en haar woorden zijn het enigste dat hij nog heeft.
    Dus elke dag herhaald hij hardop haar woorden, om ze niet te vergeten.
    Dan vind hij in de woestijn een man “Shui”, Shui betekent “water”, Ionah zegt “ Ik heb water gevonden in de woestijn”.
    Hij red Shui het leven, en dat zal zijn leven voorgoed veranderen.
    Shui denkt dat Ionah wellicht de laatste onbedorven mens op de wereld is.
    Shui leert te zwijgen , en te luisteren naar alles wat Ionah niet te zeggen heeft , en dat is veel, want hij weet bijna niets , alleen de woorden van zijn moeder.
    Gaan zitten luisteren naar iemand die niets te zeggen heeft, dat is de woestijn.
    Shui begrijpt dat.
    Maar ook Shui gaat dood.
    Hoe gaat Ionah verder, nu hij veel meer verhalen kent, dan zijn moeder hem vertelde?
    En zal hij ooit de felbegeerde regen voelen op zijn huid ?

    Vond je dit een nuttige review?
    0 0 Ongepaste review?
  • De regen van Ionah
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn

    Een ontroerend verhaal over de ontwikkeling van een bijzonder mens Ionah. Zeer de moeite van het lezen waard, een echte aanrader....

    Vond je dit een nuttige review?
    0 0 Ongepaste review?

Productspecificaties

Inhoud

Taal
Nederlands
Bindwijze
Paperback
Verschijningsdatum
mei 2018
Druk
1e druk
Afmetingen
20 x 12,5 x 2,3 cm
Aantal pagina's
240 pagina's
Illustraties
Met illustraties
ISBN13
9789025448530
Kaarten inbegrepen
Nee

Betrokkenen

Auteur
Santiago Pajares
Uitgever
Atlas Contact, Uitgeverij

EAN

EAN
9789025448530

Overige kenmerken

Extra groot lettertype
Nee
Gemiddelde leestijd
6 h

Je vindt dit artikel in

Categorieën
Studieboek of algemeen
Algemene boeken
Nieuw of tweedehands
Tweedehands, Nieuw
Gemiddelde leestijd
5 tot 10 uur
Verschijningsvorm
Paperback

Uit ons lees Magazine

The Man Booker Prize for Fiction: de winnaars van de afgelopen vijf jaar

De afgelopen vijf winnaars van The Man Booker Prize for Fiction

Lees volledig artikel
19, 99
Op voorraad

Voor 23:00 uur besteld, morgen in huis Tooltip
Verkoop door bol.com
  • Gratis verzending vanaf 20 euro
  • 30 dagen bedenktijd en gratis retourneren
  • Ophalen bij een bol.com afhaalpunt mogelijk
  • Dag en nacht klantenservice
  • Cadeautje? Laat het voor je inpakken en bezorgen
Andere verkopers (5)
Tweedehands
Als nieuw vanaf € 13,01
Tweedehands

Vaak samen gekocht

Vragen en antwoorden (0)