Uitgever: Atlas Contact
  • Nederlands
  • Paperback
  • 9789025458041
  • Druk: 1
  • maart 2020
  • 280 pagina's
Alle productspecificaties

Samenvatting

Vier generaties binnen één familie verlangen ieder op hun eigen manier iets gedenkwaardigs te doen, uit angst niet te worden herinnerd.

‘De slaap die geen uren kent’ van Sebastiaan Chabot gaat over vier generaties binnen één familie die ieder op hun eigen manier verlangen iets gedenkwaardigs te doen, uit angst niet te worden herinnerd. Kurt Kuschfeld, eenenvijftig jaar en wandelstokgelukkig, besluit dat zijn leven erop zit. Als straatlichtbewaarder werkte hij de laatste jaren ’s nachts, ongezien. In wat de laatste uren van zijn bestaan lijken, vraagt hij zich af welke levens hij heeft laten liggen. Drie generaties later. Victor en Benjamin Kuschfeld groeien op in Den Haag, aan zee. In de hal van het huis hangt het portret van hun overgrootvader. Vooral Victor is bang voor het gezicht in het masker van verf, en als zijn schoolvrienden komen spelen besluit hij het in de tuin te verbranden. Ze hebben echter geen idee wat ze daarmee in gang zetten; de familiegeschiedenis blijkt losse heupen te hebben.

Lees de eerste pagina's

Productspecificaties

Inhoud

Taal
Nederlands
Bindwijze
Paperback
Druk
1
Verschijningsdatum
maart 2020
Afmetingen
21,1 x 13,6 x 2,7 cm
Aantal pagina's
280 pagina's
Illustraties
Nee

Betrokkenen

Auteur
Sebastiaan Chabot
Uitgever
Atlas Contact

EAN

EAN
9789025458041

Overige kenmerken

Gewicht
406 g
Verpakking breedte
136 mm
Verpakking hoogte
27 mm
Verpakking lengte
211 mm

Je vindt dit artikel in

Categorieën
Boek, ebook of luisterboek?
Boek
Aanraders
Gezien in de media
Nieuw of tweedehands
Tweedehands
Land
Nederland
3.4
van de 5
Aantal reviews: 21
1
4
7
4
5
  • Fantasierijk, maar ook verwarrend en onduidelijk
    • Fantasierijk
    • Moeilijk in te komen
    • Ingewikkeld verhaal

    Een prachtige voorkant en een aanprijzing van zijn docent Jonathan Safran Foer op de achterflap maakten me nieuwsgierig naar dit debuut van Sebastiaan Chabot. Het boek zit vol fantasie en mooie zinnen, maar zorgt ook voor verwarring en onduidelijkheden.
    Door de poëtische taal is het moeilijk door te komen en het verloop van de geschiedenis van de hoofdpersonen is mij niet geheel duidelijk geworden.

    Kurt Kuschfeld, 51 jaar oud werkt als straatlichtbewaarder, in november 1950, “maar wil simpelweg de envelop van zijn leven dicht likken. Hij verlangt niet naar een groots en meeslepend einde, gewoon een einde, dat hij kan zien aankomen.” Zijn alter ego wil daar een stokje voor steken. “Ik ben alles wat u niet heeft besloten, net zoals u datgene bent waartoe ik niet ben overgegaan. U heeft over vele zaken in uw leven mogen beschikken, maar over uw dood heeft u geen zeggenschap.”

    Victor, het achterkleinkind van deze Kurt, verbrandt het portret van zijn overgrootvader, samen met zijn broertje en twee vrienden. “Dit schilderij spookt, zelfs mijn vader weet niet precies wie het is, behalve dat het ooit zijn opa was. Hij is er ook een beetje bang voor.”

    Vader is boos op zijn zoon, maar ook nieuwsgierig naar het verhaal van zijn opa en gaat op onderzoek uit. Er wordt terug geblikt en gesproken met elkaar, maar de precieze gang van zaken is mij uiteindelijk niet duidelijk geworden.

    De taal in de hoofdstukken over Kurt is poetisch en verrassend, maar leidt ook af en maakt het moeilijk om doorheen te komen. Het volgende stukje over zwerflicht is vooral heel verrassend en bijzonder;” een jeugdig stroompje electriciteit maakte zich los van de oorspronkelijk ingezette baan en zette de gehele lantaarnpaal op, laten we zeggen permanent effect. Een enkeling die was blootgesteld het voortvluchtige stroompje en het had overleefd zou de rest van zijn korte leven naar verbrand haar ruiken. Eenieder verloor de taal waarin hij was opgegroeid, maar sommigen ervoeren een soort bevrijding in een taal die hun niet eerder eigen was (…) en zij trokken merkwaardig lenig de wijde wereld in met hun vreemde nieuwe woorden en overtuigingen.”

    De hoofdstukken over het hedendaagse gezin, dat in Den Haag woont, lezen plezieriger, maar ook hier leiden de vele metaforen me af van de kern van het verhaal. “Vader parkeerde de auto (…) De ochtend was zo helder dat Vader bang was dat hij vingerafdrukken of ademvlekken op het dunne glas van de lucht zou achterlaten.” “De zon viel over de met klimop bedekte ommuring en lag over hun tafeltje als een model, comfortabel in haar volle naaktheid.” Of “Er viel een kleine vertrouwde stilte, een stilte waarvan Vader wist dat hij zich in lege brievenbussen verschool, een stilte die hij ooit had geroken tussen de paraplu’s in een paraplubak.” Aan het eind van dezelfde pagina nog een “Deze stilte echter was oud en nieuw voor hen; het was de stilte van keurig geparkeerde perioden in geschiedenisboeken met een enkel leidend incident ertussen, en het was de stilte van grote ronde slachtoffergetallen in nationale kranten.”

    Kortom, verrassende en mooie taal maar teveel metaforen en onduidelijkheden, waardoor het niet prettig leest en de kern van het verhaal niet goed uit de verf komt.

    Vond je dit een nuttige review?
    11 0 Ongepaste review?
  • Mooie taalvondsten
    • Fantasierijk

    De slaap die geen uren kent is het debuut van Sebastiaan Chabot (1989) , zoon van de alom bekende dichter en entertainer Bart Chabot.
    Na zijn studie heeft hij in New York een cursus Creative Writing gevolgd, o.a. bij Jonathan Safran Foer, waarvan een mooie quote op het boek staat.

    Vrijdag 17 november 1950 19.00 uur
    Het boek begint met de 51 jarige Kurt Victor Karl Kuschfeld, wandelstokgelukkig, die simpelweg de envelop van zijn leven wilde dichtlikken.
    Deze Kuschfeld was straatlicht bewaarder en kreeg de opdracht alle straatlantaarns te vervangen in het dorpje Reichsburg an der Mosel.
    Werk dat hij meestal uitvoerde gedurende de nacht.
    " Daardoor kon hij goed bijhouden wanneer de mensen sliepen , aan de hand van hun slaapkamerdonkerte, wie de hele nacht doorwerkte en wie het daglicht niet zou halen.
    Meneer Kuschfeld was kalm en moe en zonder vervolgvragen en bekaf van de bühne.
    Hij slaagde er niet in zich zijn leven anders te herinneren dan opzichzelfstaande bedrijven die er maar niet in slaagden tot een redelijke apotheose te komen. "
    Echter hij wordt vergezeld door iemand anders, waarschijnlijk zijn alter ego, die hem influistert dat zijn leven nog niet af is, dat hij nog boete moet doen.
    Wat er precies gebeurd is blijft in het midden, al heeft het waarschijnlijk met zijn rol in de Entloesung te maken.

    Vier generaties later maken we kennis met achterkleinzoon Victor, die het portret van zijn overgrootvader, dat in de hal hangt, samen met zijn broertje Benjamin en enkele vriendjes naar de tuin brengt en verbrandt.
    Hij vindt, tijdens het passeren van het schilderij, het portret al nooit plezierig om naar te kijken, daarom kwam het hem eigenlijk wel goed uit. Hij had altijd het gevoel dat er door de man op het portret teruggekeken werd en dat gaf hem een onbehaaglijk gevoel.
    Als zijn vader Kurt er achter komt wat hij heeft gedaan, krijgt hij een flink pak rammel. De eerste keer in zijn leven, want zijn vader heeft het niet zo op slaan van zijn kinderen.
    Uit spijt over wat hij heeft gedaan neemt hij zich voor het leven van deze overgrootvader te gaan uitzoeken en beschrijven.
    Vader Kurt realiseert zich dat hij eigenlijk niets weet over zijn grootvader en gaat op onderzoek uit, eerst bij het gemeentehuis. Daarbij komt hij erachter dat zijn eigen vader "de gangbare zonde heeft begaan. "

    Het is duidelijk dat het gezin van Victor gestoeld is op het gezin van vader Bart Chabot, waarbij de laatste model staat voor vader Kurt. Ook een moeder, die huisarts is, komt erin voor.
    Victor is een gevoelige jongen , die de gesprekken met zijn vader goed in zich opzuigt.

    De slaap die geen uren kent is een creatief geschreven verhaal, waarbij duidelijk wordt dat iedere generatie Kuschfeld ernaar streeft iets te doen, waardoor ze na hun dood herinnerd zullen worden.
    Dat is wat alle personages met elkaar verbindt.
    Het boek kent een creatieve vormgeving en is regelmatig ook beeldend geschreven, waarbij vooral het creatieve gebruik van taal opvalt.
    Woorden zoals bijvoorbeeld wandelstokgelukkig , over gecentreerd gezicht , feilloze adem , slaapkamerdonkerte en de lange vinnen van hun overjas.
    De taal spitsvondigheden overheersen zo nu en dan teveel, waardoor het boek af en toe wat gekunsteld overkomt. Daardoor gaat de diepgang van de personages enigszins verloren, wat het verhaal niet ten goede komt.
    Toch is dit boek zeker geen slecht debuut, want schrijven kan Sebastiaan Chabot zeker, daarover geen misverstand.
    De slaap die geen uren kent is een goede opmaat naar meer toekomstig werk van deze debutant.

    Vond je dit een nuttige review?
    4 0 Ongepaste review?
  • Bijzonder, zintuiglijk, maar soms ook verwarrend
    • Fantasierijk
    • Ingewikkeld verhaal

    De slaap die geen uren kent is een verhaal over vier generaties mannen die proberen om het leven te vatten. Dat klinkt als iets wat als zand tussen je vingers door zal glippen en zo voelt het ook. Sebastiaan Chabot schrijft een merkwaardig familieverhaal dat de nodige verbeeldingskracht van de lezer nodig heeft.

    De tegenwoordige tijd, met Victor en Benjamin en hun vader Karl in de hoofdrollen, is makkelijk genoeg om te volgen. Twee jongens halen kattenkwaad uit als hun ouders niet thuis zijn. Ze verbranden het portret van hun overgrootvader Kurt Kuschfeld. Eigenlijk is niemand er heel rouwig om, maar toch zet deze gebeurtenis een keten in werking. Het resultaat daarvan is dat er een hoop familiegeheimen boven komen drijven.

    Tegelijkertijd ontdek je als lezer zelf ook het leven van overgrootvader Kurt. In 1950 is hij 51 jaar oud, wandelstokgelukkig en wil hij simpelweg de envelop van zijn leven dichtlikken. Dit is tevens de eerste zin van de roman en daarmee wordt direct de toon gezet. Het leven van meneer Kuschfeld ontvouwt zich en krijgt halverwege het boek een vreemde wending wanneer hij bezoek krijgt in zijn droom. Op dat moment verstrengelen verbeelding en werkelijkheid zich zo nauw dat het moeilijk is om beide nog afzonderlijk waar te nemen. Alles wat daarna volgt, in het leven van de oude meneer Kuschfeld, is misschien gebeurd, maar misschien ook niet…

    De stijl van De slaap die geen uren kent is poëtisch en dromerig. Het past bij de vertwijfeling die sommige personages voelen en het draagt bij aan een gevoel van nutteloosheid soms. Alsof je als lezer in een rondje draait, om precies bij hetzelfde punt uit te komen. Maar toch heb je een mooie tijd gehad in het rondje. De scène op het gemeentehuis is daar een mooi voorbeeld van. Karl probeert gegevens over zijn vader te verkrijgen en dat loopt niet helemaal (of helemaal niet) zoals hij dat verwacht had.

    Ook de conversaties zijn op een vreemde manier in elkaar gezet bij tijd en wijlen. Er wordt namelijk veel herhaald en het wordt soms op het irriterende af heel simpel gehouden. Daardoor heb je het moeilijk om sommige personages serieus te nemen, maar dat alles past bij het spel dat Chabot met de lezer speelt in De slaap die geen uren kent.

    De personages zijn eigenlijk heel normaal en je moet je best doen om de details over hen te onthouden. Toch passen ze perfect binnen het verhaal en stoor je je nergens aan hen. Erg veel diepgang en ontwikkeling krijgen ze niet mee, maar wel voldoende om hun innerlijke worsteling te begrijpen.

    Het heen en weer ‘gereis’ door de tijd wordt overzichtelijk gehouden door de hoofdstukken rond meneer Kuschfeld met een datum te markeren en de hoofdstukken in de tegenwoordige tijd met een nummer. Zo weet je als lezer al in welke eeuw je terecht zal komen en dat maakt het een stuk eenvoudiger. Als je de twee delen goed van elkaar weet te onderscheiden, is het plot niet moeilijk te volgen en kan je ook linken leggen tussen het verleden en het heden. Helemaal in het begin van het boek ben je nog een beetje onoplettend en snap je niet het vreemde van de situatie zoals Chabot die presenteert. Op een gegeven moment valt dat kwartje en dan denk je: ‘hoe heb ik dat over het hoofd kunnen zien?’

    Sebastiaan Chabot zet een werk neer dat je waarschijnlijk meerdere keren moet lezen voor je alle lagen doorgrond hebt en daar moet je van houden. Bij een eerste lezing is het soms erg ongrijpbaar en door het gebruik van parallelliteit krijgt je af en toe een onrealistisch gevoel. Toch draagt alles bij aan de sfeer en de personages en de omgevingen komen echt tot leven. Misschien is ‘zintuiglijk’ wel de beste benaming die je aan deze roman kan geven. De slaap die geen uren kent heeft een visueel sterke cover en binnen in het boek gaat de prikkeling van de zintuigen gewoon door. Toch wekt het verhaal af en toe wel teveel twijfel op om echt overtuigend te zijn.

    Vond je dit een nuttige review?
    1 0 Ongepaste review?
  • Ik merkte in deze roman veel te veel het "schrijven" van de auteur en
    • Fantasierijk
    • Ingewikkeld verhaal

    Initieel was ik heel enthousiast over De slaap die geen uren kent, het komt niet zo vaak voor dat een Nederlandse auteur door een favoriete schrijver van mij aangeraden wordt. Maar de aanbeveling van Jonathan Safran Foer was uiteindelijk eerder een hinderpaal voor me doordat ik dit boek ging vergelijken met het werk van zijn docent in New York. Het boek bestaat uit twee vervlochten delen, één van een lampenonderhouder in een klein dorpje bij de Moezel in 1950 en één in een gevoelsmatig hedendaags gezin uit Den Haag. Ik vond deze tweede secties, schijnbaar in het hier en nu, beter. Deze waren nog wat meer geaard in de werkelijkheid en de wijze van beschrijven past nog bij een kinderlijke blik op de wereld. Hoewel, hoe waarschijnlijk is het dat een schooljongetje het volgende denkt?: Niet als een hoofdpijn of buikkramp, maar een pijn die ouder was dan Mischa zelf. In het algemeen is het een probleem wat ik had bij dit boek (en waar ik later nog op terugkom) maar het voelde te geschreven, geconstrueerd en bedacht aan. De secties in Duitsland riepen bij mij de vraag op wat ik nu las, een sprookje? De hoofdpersoon is best kleurloos (In feite is meneer Kuschfeld het best te begrijpen door alles wat hij niet is) maar de sfeer was magisch realistisch met een hoofd sneeuw en vergaderingen van committees die bepalen wanneer sneeuwval mogelijk is. Het kwam op mij erg overdreven over, gezocht over.

    Vond je dit een nuttige review?
    6 0 Ongepaste review?
  • Voor de liefhebber.
    • Fantasierijk
    • Moeilijk in te komen
    • Saai

    Een boek wat literair van hoge kwaliteit is. Een prima debuut waarbij een groot aanstormend schrijver schuilt.

    Het verhaal is op zich wel goed. Het heeft veel kenmerken van de familie Chabot (4 zonen, moeder arts, hond, Den-Haag etc.) Het verhaal zit, voor mij, ingewikkeld in elkaar en is daardoor moeilijk in te komen. Veel namen en niet echt spannend, hierdoor wat saai.

    Een boek voor de liefhebber.

    Vond je dit een nuttige review?
    5 0 Ongepaste review?
  • Prachtig intrigerend verhaal!
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn

    Mooie verhaallijn en daarnaast prachtig en uniek geschreven. Dit is zo'n boek dat je opnieuw wilt lezen!

    Vond je dit een nuttige review?
    5 0 Ongepaste review?
  • Creatieve schrijfstijl, maar verhaal bleef onder mijn verwachting
    • Fantasierijk
    • creatieve schrijfstijl
    • Ingewikkeld verhaal
    • Geen diepgang
    • moeilijk te volgen

    3 dingen maakten dat ik dit boek wilde lezen:


    1) De prachtige strakke blauwe cover
    2) De intrigerende titel: “de slaap die geen uren kent”
    3) De achterflap: “Vier generaties binnen één familie verlangen ieder op hun eigen manier iets gedenkwaardigs te doen, uit angst niet te worden herinnerd.”

    Ook de eerste zin was meteen raak: “Kurt Victor Karl Kuschfeld, eenenvijftig jaar oud en wandelstokgelukkig, wilde simpelweg de envelop van zijn leven dichtlikken”.

    Meneer Kuschfeld is straatlichtbewaarder in het Duitse Reichsburg in de jaren ’50 van vorige eeuw. Hoewel de oorlog al een paar jaar voorbij is, speelt hij nog een grote rol in de levens van mensen en hun relaties met anderen. Ook in de familie van Meneer Kuschfeld is dit het geval. Hij heeft genoeg van het leven. In wat voor hem zijn laatste uren lijken, denkt hij na over hoe zijn leven er had kunnen uitzien.

    Drie generaties later. De kleinzoon van Meneer Kuschfeld leeft samen met zijn gezin in Den Haag. In de hal hangt grootvaders portret. Dit boezemt angst in bij de achterkleinzonen Victor en Benjamin, die op een dag besluiten het te verbranden in de tuin. Het verdwijnen van het portret doet hun vader beseffen hoe weinig hij over zijn grootvader weet. Via zijn eigen vader probeert hij de puzzelstukjes van zijn familiegeschiedenis samen te rapen.

    Het verhaal wisselt af tussen heden en verleden. Als ik het in één woord dien samen te vatten dan vond ik het ‘vreemd’. Ik vond het moeilijk te volgen en vaak onsamenhangend. De tekst op de achterflap spreekt over vier generaties die verlangen om iets gedenkwaardigs te doen. Dat doet hopen op veel inhoud, maar het bleef voor mij ver onder de verwachting.

    Ik ben wel erg te spreken over de schrijfstijl van Sebastiaan Chabot. Hij schrijft heel creatief en gebruikt woorden en uitdrukkingen die ik nog nergens anders las: ‘wandelstokgelukkig’, ‘envelop van zijn leven dichtlikken’, ‘haar huid was feilloos zoals je een porseleinen kopje zou onthouden’. Het boek staat vol van dergelijke nieuwe manieren om zaken te benoemen. Door deze creatieve en verbeeldingsvolle manier van schrijven wil ik nieuw werk van deze auteur zeker lezen.

    Vond je dit een nuttige review?
    0 0 Ongepaste review?
  • De slaap die geen uren kent, een prachtdebuut.
    • Grappig
    • Fantasierijk
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn
    • Ingewikkeld verhaal
    Toon alle punten Toon alleen de eerste 3 punten

    Ik kreeg van uitgeverij Atlas-Contact een presentexemplaar toegestuurd (waarvoor dank) met de vraag er een recensie over te schrijven en die te publiceren. Geen probleem, dacht ik, zeker niet toen ik de eerste zin las. Vinden we die niet allemaal belangrijk? Ik laat je meegenieten.

    ‘Kurt Victor Karl Kuschfeld, eenenvijftig jaar oud en wandelstokgelukkig, wilde simpelweg de envelop van zijn leven dichtlikken.’ Geef toe, dit is van een onaardse schoonheid.

    Ik heb het boek in recordtempo gelezen, mét een potlood in aanslag. Ik duid namelijk graag nog meer van die heerlijke zinnen aan. En geloof me, die zijn er ‘en masse’. Kan niet anders, maar ik wil jou, als lezer, trakteren op een paar van die juweeltjes.

    Zijn ogen fixeerden zich op de vlammen en zijn gedachten draaiden en duikelden tot hij in het vuur een glimp, een moment, het omkleden opving van een vrouw die hij nog kende van toen.

    Maar hier, op perron 1A in Reichsburg, kroop het stugge haar ogenblikkelijk terug in haar schulp op het moment dat ze haar hand erdoorheen haalde, en de bevrijde wind viel zwakjes te gronde en bleef daar roerloos liggen.

    Friedrich haalde zijn tabak uit de bovenzak van zijn hemd, plukte beweeglijke zeegroene bosjes van het dikke tabaksdoos af en legde de plukjes voorzichtig in de wieg van zijn sigarettenpapier.

    Zo zou ik best nog wat kunnen doorgaan, maar bovenstaande geeft je een idee van al dat moois. Weet je, het leek alsof Jeroen Brouwers, of Leonard Pfeijffer, nog zo’n taalvirtuoos, over mijn schouder meelazen en zagen dat het goed was.

    Het boek nu. We zijn 1950 en maken kennis met Kuschfeld. Hij werkt in het Duitse Reichsburg. Er wordt samen met het stadsbestuur besproken wat precies aan de orde is, hij krijgt namelijk nieuwe opdrachten. De protagonist is een ‘straatverlichter’, maar de auteur maakt ook duidelijk dat hij levensmoe is en uitkijkt naar het einde, naar euthanasie. (Zie eerste zin). In volgende hoofdstukken zitten we afwisselend in het nu (Den Haag) en in het jaar 1950. Zo krijgen we een beeld van drie generaties.

    In de gang van het huis van de jonge Victor, achterkleinzoon van Kuschfeld, hangt een schilderij van zijn overgrootvader. Victor staart er regelmatig naar, maar met gemengde gevoelens. Want ... ‘s Nachts toen hij langs het portret naar de badkamer sloop, voelde hij plots de aanwezigheid van een gezicht in het masker van verf, alsof de kleuren aanvetten tot iets van vlees.’
    Een grappige scène wordt even verder beschreven wanneer Victor, zijn broertje Benjamin en enkele vrienden besluiten het schilderij te verbranden. Victor meent dat ie daarmee een dienst bewijst. Zijn moeder en vader denken daar helemaal anders over.

    Naarmate je dit boek leest wordt ook duidelijk dat elke generatie zowat alles uit de kast haalt om toch maar iets na te laten voor de volgende. ‘Vergeten worden’ is een angst die onderhuids voortdurend aanwezig is.
    Ik vind het alleszins een heel knap boek. Chabot is een geboren verteller die heel wat creatieve taal uit zijn schrijfhoed tovert. Wanneer ik literatuur lees, hecht ik misschien wel meer belang aan de taal dan aan het verhaal an sich. Maar dat is een persoonlijke touch.

    Op de flap van het boek lees je overigens dat Sebastiaan Chabot “Creative Writing” volgde aan de NYU, en afstudeerde bij niemand minder dan Jonathan Safran Foer.
    ‘De slaap die geen uren kent’ is een prachtdebuut van een schrijver die mij nu al doet verlangen naar een opvolger.

    Vond je dit een nuttige review?
    4 1 Ongepaste review?
  • Intrigerend boek
    • mooi geschreven
    • humor
    • Ingewikkeld verhaal

    Dit is de vierde keer dat ik een boek mag recenseren voor De club van echte lezers en de eerste keer dat ik een paar dagen nodig had om te bedenken wat ik ervan vind. Dit boek bevat een aantal verschillende verhaallijnen, twee ervan verlopen zelfs parallel. En heel veel metaforen, wat mij betreft te veel en te gekunsteld, iets waarvan meer jeugdige auteurs zich de laatste jaren met graagte bedienen.

    De verhaallijn van de meeste recente generatie is het best leesbaar en spreekt me het meest aan. Tegelijkertijd voelt juist die als onaf. Mijn favoriete scène is die van vader aan de balie van het gemeentehuis, met de zin: ‘ Vader probeerde het gegniffel van de gangplant te negeren’. En ook windstoten aan gedachten die zich niet laten verenigen tot een intacte storm kan ik waarderen.

    De beschrijving van de routes van de straatlichtbewaarder zijn ook zeker de moeite waard. Ik merk dat ik, nu ik deze recensie schrijf, toch tot vier sterren kom. Want al met al is het een goed opgebouwd geheel dat zeker tot denken aan zet. Een perfect boek voor een leeskring, het roept veel vragen op en heeft genoeg ingangen voor een goed gesprek!

    Vond je dit een nuttige review?
    1 0 Ongepaste review?
  • Een leven van simpel geluk
    • Goede verhaallijn
    • mooie beeldende taal

    Ik werd aangetrokken tot het boek omwille van die ene samenvattende zin "vier generaties binnen één familie verlangen ieder op hun eigen manier iets gedenkwaardigs te doen, uit angst niet te worden herinnerd". Het is iets dat je in onze samenleving ook zo vaak hoort: het verlangen om iets betekend te hebben. Mijn nieuwsgierigheid was dus gewekt om te weten hoe de auteur dit thema aansnijdt in een roman.

    Het boek is beeldsprakerig geschreven waardoor het iets trager leest, zonder dat het moeilijk leest. De hoofdstukken die over het verleden handelen, zijn bovendien wat plechtmatiger geschreven, maar dat past bij de tijdsgeest.

    De diverse personages willen zich belangrijk voelen, iets doen wat belangrijk is, iets met een bepaald gewicht, iets waarover mensen het zouden hebben. Het verlangen is als een soort verborgen plaaggeest die voor rusteloosheid zorgt. Maar soms gaat het verlangen om iets groot te doen ten koste van een ander. En voor dat soort dingen betaal je een hoge prijs, namelijk dat het dat is wat men zich dan van je zal herinneren.
    In de slaap die geen uren kent, speelt het geweten op, dat men herinnerd zal worden waarvoor men niet wilde herinnerd worden.

    Pas achteraf komen ze tot het besef wat echt telt, dat simpelweg 'je werk goed doen' goed genoeg zou moeten zijn. Proberen een leven van simpel geluk te aanvaarden...

    Het is heel mooi hoe eenvoudig de auteur dit in het verhaal verwerkt heeft, niet groots en theatraal. Want dat is toch de moraal van het verhaal: eenvoudig is goed genoeg? En toch is niet alles wat het lijkt dat het is...

    Ik vind het een knap geschreven boek. Het boek kent veel lagen en gaat veel dieper dan men aanvankelijk denkt. Het lijkt bijzonder eenvoudig geschreven, ondanks de vele beeldende beschrijvingen. Maar het einde van het boek zet alles op z'n kop waardoor je wat verweesd achterblijft, waardoor het boek nog wat blijft nazinderen.

    Vond je dit een nuttige review?
    1 0 Ongepaste review?
21 99
Op voorraad
Select
Nu besteld, woensdag in huis Tooltip
Verkoop door bol.com
In winkelwagen
Wat je kan verwachten:
  • Gratis verzending door bol.com
  • Ophalen bij een bol.com afhaalpunt mogelijk
  • 30 dagen bedenktijd en gratis retourneren
  • Dag en nacht klantenservice
  • Cadeautje? Laat het voor je inpakken en bezorgen

Bezorgopties

  • Doordeweeks ook ’s avonds in huis
  • Kies zelf de bezorgdag
Bekijk alle bezorgopties
Andere verkopers (19)
Tweedehands
Goed vanaf € 8,99
Tweedehands