Boek omdraaien
  • Nederlands
  • Paperback
  • 9789029091121
  • Druk: 28
  • juli 2015
  • 336 pagina's
Alle productspecificaties

Jose Saramago

"José de Sousa Saramago, GColSE (Portuguese: [ʒuˈzɛ ðɨ ˈsozɐ sɐɾɐˈmaɣu]; 16 November 1922 – 18 June 2010), was a Portuguese writer and recipient of the 1998 Nobel Prize in Literature. His works, some of which can be seen as allegories, commonly present subversive perspectives on historic events, emphasizing the theopoetic human factor. In 2003 Harold Bloom described Saramago as ""the most gifted novelist alive in the world today"" and in 2010 said he considers Saramago to be ""a permanent part of the Western canon"", while James Wood praises ""the distinctive tone to his fiction because he narrates his novels as if he were someone both wise and ignorant.""

(Bron: Wikipedia. Beschikbaar onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen.)"

Samenvatting

Een rij auto’s staat te wachten voor een rood stoplicht. Als het licht eindelijkop groen springt, trekt de eerste auto niet op, tot groeiend ongenoegen vande automobilisten erachter. Als ze het portier opentrekken, treffen ze eenwanhopige bestuurder aan, die alleen maar kan uitbrengen dat hij van hetene op het andere moment blind is geworden.

Deze openingsscène is de katalysator van een reeks verbijsterendegebeurtenissen, die algauw apocalyptische vormen aanneemt. Deblindheid blijkt besmettelijk: al snel ziet een groot gedeelte van de bevolkingvan Lissabon niets meer. Alle slachtoffers worden in een ziekenhuisgeïsoleerd. Binnen korte tijd spelen zich daar verschrikkelijke taferelen af,die de vraag naar goed en kwaad haast ondraaglijk actueel maken.

Productspecificaties

Inhoud

Taal
Nederlands
Bindwijze
Paperback
Druk
28
Verschijningsdatum
juli 2015
Afmetingen
21,7 x 14,1 x 3,2 cm
Aantal pagina's
336 pagina's
Kaarten inbegrepen
Nee
Illustraties
Nee

Betrokkenen

Auteur
Jose Saramago Jose Saramago
Co-auteur
Jose Saramago
Redacteur
Harrie Lemmens
Uitgever
J.M. Meulenhoff

Vertaling

Vertaald door
Harrie Lemmens Harrie Lemmens
Originele Titel
Ensaio sobre a cegueira

EAN

EAN
9789029091121

Overige kenmerken

Extra groot lettertype
Nee
Gewicht
495 g
Verpakking breedte
14.10 cm
Verpakking hoogte
32 mm
Verpakking lengte
217 mm

Je vindt dit artikel in

Categorieën
Boek, ebook of luisterboek?
Boek
Nieuw of tweedehands
Tweedehands
Land
Portugal
Snelle bezorgopties
Vandaag Bezorgd, Vandaag Ophalen, Avondbezorging, Zondagbezorging, Gratis verzending
4.3
van de 5
Aantal reviews: 54
2
0
7
18
27
  • De stad der blinden - José Saramago

    Het boek begint met een man die blind wordt vlak voor het verkeerslicht op groen springt, hij wordt naar eigen zeggen omringd door een melkwitte wolk. Het is geen normale blinde, want normale blinden zien alleen maar zwart. Wanneer blijkt dat de blindheid besmettelijk is, is het hek helemaal van de dam. Eerst probeert de overheid de slachtoffers te beperken door de blinden en de mensen in hun dichte omgeving in quarantaine te steken. De eerste blinde komt terecht in een verlaten gekkenhuis dat nu dienst doet als een soort blindengevangenis. Al snel komen er honderden andere blinden toe, de mensen vallen terug op hun dierlijke instincten ook al proberen sommigen tevergeefs de orde te bewaren. Eén vrouw wordt niet blind maar besluit dit te verbergen voor iedereen behalve haar man. Wanneer het gebouw brand vat en de blinden naar buiten stromen beseffen ze al snel dat heel de stad blind is. De vrouw die ziet neemt de leiding over een kleine groepje blinden en verzorgt hen zo goed ze kan, zij is de enige die de gruwel met haar eigen ogen ziet. De honden en katten die verlaten zijn door hun baasjes zwerven rond en vallen af en toe een hopeloze blinde aan. De enige zorg van de blinden is eten zoeken, eigendom bestaat niet meer afgezien wat je mee kan dragen. Eens je als blinde verdwaalt vind je de weg toch niet meer naar je huis dus worden veel huizen gekraakt. Er heerst totale chaos en een ondoordringbare stank van uitwerpselen.

    Het boek is op een zeer toepasselijke manier geschreven: in de wereld van blinden doen namen er niet toe. Het gezicht dat bij de naam hoort is toch niet gekend daarom gebruikt Saramago eigenschappen of herkenbare dingen om de personen aan te duiden, bv : de oogarts, de eerste blinde, het meisje met de zonnebril, de oude man met het ooglapje, etc. Als de personage een gesprek met elkaar voeren zijn de aparte zinnen slechts onderscheiden met een komma in plaats van met aanhalingstekens. Dat is ook verklaarbaar want een blinde hoort weinig verschil in wie wat zegt pas als hij de persoon die spreekt goed kent zal hij met gemak kunnen zeggen wie spreekt. Het verhaal in het boek is ook zeer goed opgebouwd en verteld, in het verhaal gebeuren geen zaken die totaal overbodig zijn, wanneer de eerste blinde zich thuis in zijn zetel legt komt dit mooi terug later of als we er een ellenlange opsomming is van onderwerpen die een of andere praatjes maker op dat moment uitroept is dat enkel omdat sommige al bediscussieerd zijn in hun groepje. Het vertelperspectief is dat van een alwetende verteller want er wordt niet duidelijk vanuit één personage verteld maar vanuit meerdere en nadat iets gebeurd is, wordt verteld hoe iedereen zich daarbij voelde. Een paar fragmenten hebben mij echt geraakt zoals de scene waarin ze de eerste dode moeten begraven of wanneer de vrouw van de oogarts verdwaald is en uiteindelijk toch een straatplan vindt of zelfs wanneer de eerste blinde naar de oogarts gaat om zijn (blinde) ogen te laten bekijken.

    Ik vond het een zeer goed boek, in het begin moest ik wat wennen aan de schrijfstijl maar na 10 pagina’s was er geen probleem meer. Het boek is soms grappig maar het is ook serieus als het over serieuze onderwerpen gaat. Ik zou dit boek zeker aanraden omdat het je toch doet nadenken.

  • Een absolute aanrader!
    • Goede verhaallijn
    • Meeslepend verhaal
    • Spannend

    Geschreven bij De stad der blinden

    Hoe de wereld er zou uitzien als er plots een epidemische blindheid zou uitbreken is alles behalve fraai. Dit wordt beschreven in het prachtige boek "De stad der blinden" van de Nobelprijs winnende José Saramago. Het boek bevat alles behalve luchtige materie dus als je naar een boek opzoek bent om te ontspannen ben je niet bij het juiste adres. Bij dit boek moet je echter je gedachten er altijd bijhouden. In het begin van het boek leer je het eerste personage, de eerste blinden, kennen. Hij stond voor het rode licht die weldra op groen zou springen toen hij plots omsingeld werd, door wat Saramago, een dikke melkwolk noemt. Al snel bleek dat deze blindheid besmettelijk was met verbijsterende gebeurtenissen tot gevolg. Uit vrees dat deze epidemie het hele land zou overnemen, werden de blinden en de mogelijke blinden geïsoleerd in een leegstaand gekkenhuis. De blinden in de rechter en de mogelijke blinden in de linkervleugel van het gebouw, die sterk bewaakt werd door enkele soldaten. Het duurde niet lang voordat de gebeurtenissen in en buiten het gekkenhuis apocalyptische vormen aannam.
    Onpartijdig is Saramago echter niet. Al snel kan je zien wie hij als 'de slechte' en wie hij als 'de goeie' bekijkt. Nog nooit heb ik een boek gelezen die zo veel aandacht besteed aan de opbouw en de vorm van de tekst. Een groot kenmerk van het boek is het te kort of de beperkingen aan interpunctie. Aanhalingstekens worden vervangen door komma's wat bij het lezen van de eerste pagina's toch een ingewikkeld effect creëert. Na enkele pagina's ben je dit echter gewoon en geeft het toch een extra waarde aan het boek. De verklaring aan het tekort aan interpunctie heeft te maken met de blindheid. Saramago wilt zo het geschrift proberen nabootsen van een blinden. Dialogen worden onduidelijk weergegeven doordat ze door elkaar staan, zonder te benadrukken wie de verteller is. Want als je hier even over nadenkt, is dit hetzelfde bij een blinde. Hij ziet ook niet wie er praat en moet het maar afleiden uit de context en uit de stem. Ook gebruikt Saramago geen namen. Dit met de simpele reden dat namen niet langer belangrijk zijn, omdat een blinde toch moet terugvallen op de stem. Dit veringewikkeld het boek weliswaar maar langs een andere kant kan je jezelf extra inleven in het verhaal en in het leven van een blinden en op een bepaalde manier wordt alles ook extra duidelijk. Als Saramago een naam aan de eerste blinde zou gegeven hebben, zou ik al lang niet meer geweten hebben wat zijn gehele rol was doorheen het verhaal, omdat er toch vele personages aanbod komen.
    Kortom is het een mooi, pakkend verhaal met veel ellende en nu en dan gruwelijke scènes die zo dicht bij de werkelijk zouden kunnen staan. Door de ironie en de humor die hierin verwerkt is, worden de meest wrede scènes zo mooi en lachwekkend beschreven, dat het boek zeker een aanrader wordt. Het zet je aan het denken over allerlei zaken, waarover je voordien nog nooit hebt over nagedacht. Zou het werkelijk kunnen dat zelfs de meest behulpzame, de meest vrijgevige mens in zo een crisissituatie in een egoïstisch onmens veranderd? Filosofie en confrontatie is dan ook een zeer groot deel van het verhaal. Ook het einde was alles behalve een teleurstelling, het open einde vond ik heel goed bij het boek passen. Dit geweldig boek leest heel erg vlot en heeft nu zeker plaats genomen in mijn persoonlijke top 10. Het is een absolute aanrader!

  • De stad der blinden - José Saramago

    Geschreven bij De stad der blinden

    Na enkele pagina’s merk je reeds dat dit niet zomaar een boek is over een epidemie met apocalyptische gevolgen, maar een aanklacht tegen de maatschappij. Een man wordt blind in zijn auto, niet zomaar blind, maar verblind door een heldere witte kleur die als een sluier de ogen afschermt voor binnenkomende beelden. Iedereen die in contact komt met deze man blijkt ook blind te worden. Al snel worden alle blinden in een gekkenhuis geplaatst, waar ze proberen te overleven. Eerst lukt dit nog behoorlijk, maar al snel neemt het leven daar walgelijke vormen aan. Hele gangen zijn besmeurd met uitwerpselen, de doden worden niet meer begraven et cetera; de auteur bespaart ons geen enkel detail. We volgen het verhaal van een groepje van zeven, waaronder een oogarts en zijn vrouw. Allen zijn ze in datzelfde gekkenhuis terecht gekomen. Uiteindelijk heeft de epidemie het hele land in haar greep en kunnen ze het gekkenhuis inruilen voor een stad vol blinden.

    Toch is er één iemand die zijn zicht niet verliest, de vrouw van de oogarts. Of dat een vloek of een zegen is, daarover valt te discussiëren. Lode Delputte (De Morgen) ziet haar als een klassieke heldin die de anderen door de verschrikkelijke gebeurtenissen loodst. Ik zie haar eerder als iemand die de werkelijkheid niet schuwt en als enige de vreselijke gebeurtenissen inziet. Saramago zei zelf in het interview dat wij mensen ook de werkelijkheid proberen te onderdrukken en dat de realiteit veel harder is dan wij willen geloven. ‘We zijn gewoon niet in staat om het echte leven te ondergaan. Daarvoor is het veel te wreed.’ Zelf vind ik dit een harde uitspraak die ik in twijfel durf te trekken. Ik geloof in het goede van de mens, maar misschien is dit omdat ik me achter ‘een schild van de beschaving’ probeer te verbergen.

    Ik vond het dan ook een zeer hard boek dat aankwam als een vuistslag in het gezicht. Saramago windt er geen doekjes om en met zijn krachtige vertelstijl beschrijft hij het verhaal aan een hoog tempo. Gelukkig is zijn ironie er dan weer om alles wat luchtiger te maken. De blinden die hij bijvoorbeeld liet stemmen bij handopsteking was één van de vele passages die zeker niet mocht ontbreken!

    Wat echter naar mijn smaak wel ontbreekt zijn namen voor de personages die de hoofdrollen bekleden. Ze worden telkens benoemd met een korte omschrijving. Saramago zei in datzelfde interview dat je zijn personages kunt vergelijken met de gevangenen in Hitlers concentratiekampen, die ter identificatie een nummer op hun arm getatoeëerd kregen. De vergelijking tussen het gekkenhuis en de concentratiekampen uit de Tweede Wereldoorlog was me al opgevallen en deze vergelijking maakt het wrede plaatje helemaal af. Toch vind ik dat het verhaal soms nodeloos wordt afgeremd en dat namen handiger zouden zijn.

    Waar ik me ten slotte nog aan stoor, is het feit dat de auteur bij dialogen aanhalingstekens weigert te gebruiken. Ellerman ziet het als een stilistisch hoogstandje dat bijzonder goed werkt. Ik vind het eerder verwarrend.

    Ondanks deze kleine opmerkingen is het een steengoed boek dat je in één ruk uitleest. Een echte aanrader die je blik op de maatschappij verandert. ‘De wereld is nu eenmaal georganiseerd vanuit de veronderstelling dat we zien waar we mee bezig zijn,’ aldus Saramago.

  • de gruwel van een epidemische blindheid
    • Goede verhaallijn
    • Meeslepend verhaal

    Geschreven bij De Stad Der Blinden

    De stad der blinden geeft weer hoe een hele maatschappij ontspoort door een onverklaarbare epidemische blindheid.
    Een man staat voor een rood licht en van het ene op het andere moment wordt hij blind. Maar anders dan bij gewone blindheid ziet hij niets anders dan een schitterend wit licht, een dichte melkzee. Al snel blijkt dat de blindheid besmettelijk is want iedereen met wie de man in contact is gekomen wordt niet veel later ook blind. Uit schrik dat weldra de hele stad blind zal worden door de onverklaarbare epidemie, worden de blinden en de mogelijk besmette personen geïsoleerd in een leegstaand gekkenhuis. Daar worden ze aan hun lot overgelaten. Het hele domein wordt streng bewaakt door soldaten, die niet bang zijn hun wapens te gebruiken om de stad te beschermen tegen de blinden. Slechts één vrouw blijkt resistent tegen de epidemische blindheid. Zij probeert de blinden zo veel mogelijk te helpen en zorgt dat ze hun morele waarden niet verliezen : “Als we niet helemaal als mensen kunnen leven, laten we dan tenminste alles doen om niet helemaal als beesten te leven, zo vaak zei ze dat, dat de rest van de zaal die in wezen simpele en elementaire woorden tenslotte verhief tot een maxime, een sententie, een doctrine, een levensregel.” Men noemt haar ‘de koningin met ogen in het land der blinden’. Maar als snel realiseert ze zicht dat ze helemaal geen ‘koningin’ is. Het is een zware last om al de onmenselijke taferelen te moeten aanschouwen. Ondanks haar ogen, vindt ze dat ze zelf ook blind is, blind voor de wereld waarin de blinden leven. De epidemie blijft slachtoffers maken en het aantal blinden in de stad neemt steeds toe. De kliniek raakt overbevolkt en de menselijke drang om te overleven zorgt voor steeds gruwelijkere taferelen. De blindheid eist zijn tol en de integriteit van de mens gaat helemaal verloren.
    Het is een mooi maar toch gruwelijk en aangrijpend verhaal dat goed weergeeft hoe belangrijk onze ogen zijn en hoe de menselijke ziel wordt geteisterd wanneer het zicht wegvalt. De stad der blinden is ook filosofisch, het zet aan tot nadenken over de kwetsbaarheid van de mens. Saramago schrijft heel droog zonder veel adjectieven te gebruiken en daardoor wordt de hel en de onmenselijke situatie waarin ze zitten heel goed weergegeven. Maar door zijn ironie is er ook nog plaats voor een glimlach. In het begin was het wel even wennen aan de hele lange zinnen met vele komma’s en weinig interpunctie maar na enkele pagina’s was ik eraan gewend. Door het ontbreken van de interpunctie wil Saramago het geschrift weergeven zoals het van een blinde zou zijn. De dialogen door elkaar, zonder aan te duiden wie er spreekt. Net zoals een blinde niet ziet wie er praat, maar enkel de stem hoort. Het is ook opvallend dat Saramago geen enkele namen gebruikt om de personages weer te geven, enkel een korte beschrijving van de persoon bijvoorbeeld : het meisje met de zonnebril en de eerste blinde. Voor sommigen is dit een mysterie maar eigenlijk heeft Saramago dit in het boek verteld. Dat doet hij omdat namen er niet toe doen voor een blinde , enkel de stem is belangrijk.
    Het boek bevat zeker geen luchtige materie, je moet er echt je gedachten bijhouden. Het is een kijk in de ziel van de mensen van wie het zicht zomaar werd afgenomen en het zet je aan tot nadenken. Ik vind het een zeer goed boek, zeker aan te raden maar niet voor gevoelige lezers, aangezien er echt wel gruwelijke, onmenselijke taferelen in worden beschreven.

  • Briljante beschrijving van angst, acceptatie en machtsverdeling.
    • Meeslepend verhaal
    • intrigerend en gedetailleerd geschreven

    Geschreven bij De stad der blinden / Filmeditie

    In het boek wordt op briljante wijze beschreven hoe een mensheid zou reageren als 'iedereen blind is'. Allereerst de angst, die daarmee gepaard gaat, vervolgens een bepaalde vorm van acceptatie en dan het proberen weer wat orde in de chaos te creëren.

    Het boek is een combinatie van rauw omschreven situatieschetsen, de banale reacties van mensen in een onordelijke situatie en de manier van machtsverdeling.

    Hoe beschaafd zijn mensen eigenlijk? Staat ieders rol in een 'samenleving' vast? En waar is dat dan op gebaseerd? Hoe beoordelen mensen anderen, die net iets anders zijn dan zij?
    Allemaal vragen, die in zekere zin in het boek naar voren komen, deels worden beantwoord en deels aan het oordeel van de lezer worden overgelaten.

    Een geweldig boek, bij voorkeur te lezen voordat je de film bekijkt. Op die manier kun je het beste zelf een voorstelling maken bij de gedetailleerde wijze waarop een en ander beschreven is.

  • Openbaring
    • Fantasierijk
    • Goede verhaallijn
    • Meeslepend verhaal
    • Spannend
    • Confronterend
    Toon alle punten Toon alleen de eerste 3 punten

    Geschreven bij De stad der blinden

    Ik heb dit boek op mijn e-reader meegenomen naar Portugal en heb het in een adem uitgelezen. Met name de stijl van Saramago spreekt mij zeer aan: omdat er nauwelijks leestekens worden gebruikt hoor je verhaal in je hoofd alsof je er zelf bij bent. Saramago is duidelijk de verteller: regelmatig verwijst hij naar zaken die nog moeten komen of richt hij zich rechtstreeks tot de lezer/hoorder met korte verwijzingen. De spelers hebben geen van allen een naam, maar worden aangeduid met hun functie of met een specifiek kenmerk: de oogarts, het schele jongetje, het meisje met de zonnebril en toch is meteen duidelijk wie aan het woord is of tot wie het woord wordt gericht. Als het boek een ding duidelijk maakt, dan is het wel dat ons laagje beschaving flinterdun is en dat het van allerlei toevalligheden afhangt of we onze menselijkheid kunnen behouden.
    Ik had nog nooit iets gelezen van Saramago, maar heb inmiddels enkele boeken van hem besteld.

  • Blijft je bij
    • Meeslepend verhaal
    • Spannend
    • rauw
    • intrigerend
    Toon alle punten Toon alleen de eerste 3 punten

    Geschreven bij De Stad Der Blinden

    Het is al een jaar geleden, of langer, dat ik dit boek heb gelezen en het is een boek wat enorme indruk maakt, het blifjt je echt bij. Het is rauw, het is afstotelijk, het is menselijk. er is veel wanhoop en ook liefde. het is een bijzonder boek dat niet lijkt op een van de boeken die je eerder las. Aanrader!

  • Recensie
    • Fantasierijk
    • Goede verhaallijn
    • Meeslepend verhaal
    • Grappig
    Toon alle punten Toon alleen de eerste 3 punten

    Geschreven bij De stad der blinden / Filmeditie

    Het leven verandert in een knip bij het wachten voor een verkeerslicht. Ineens ziet de automobilist alles wit, alsof hij in een melkzee is ondergedompeld. Thuis besluit de vrouw van de blinde onmiddellijk met hem naar de oogarts te gaan. Voor de oogarts is het een raadsel want de ogen van de man blijken volkomen normaal te zijn.
    Die vreemde, plotselinge blindheid neemt al snel epidemische vormen aan. De oogarts werd besmet door de man, de oogarts besmet zijn patiënten,......’de witte ziekte’ verspreidt zich overal. Om de epidemie zoveel mogelijk tegen te gaan, neemt de regering het besluit om alle blinden in een verlaten gekkenhuis te plaatsen. Niettegenstaande de vrouw van de oogarts niet blind is doet ze alsof, om bij haar man te kunnen blijven.
    Het ‘gesticht’ wordt sterk bewaakt door militairen om te voorkomen dat iemand het gebouw verlaat. Als men probeert te onstnappen wordt men doodgeschoten.
    Maar aangezien de epidemie zich zo snel verspreidt neemt de bewaking snel af.
    De levensomstandigheden worden er heel erbarmelijk: te weinig eten, slechte sanitaire voorzieningen, misbruik van de vrouwen...met alle gevolgen vandien.
    In een panieksituatie (omwille van voedsel) is er een vrouw die de bedden in brand steekt en daarbij omkomt samen met nog vele anderen. De vrouw van de oogarts weet met haar groepje te ontsnappen en trekt de stad in die één grote, stinkende vuilnisbelt is geworden, waar blinden en honden kost wat kost proberen te overleven.
    De groepsleden slapen op willekeurige plaatsen tot men belandt in het huis van de oogarts en zijn vrouw waar iedereen zich een bad neemt en netjes plaats neemt in de zetel. Als de oogarts en zijn vrouw naar de supermarkt gaan om eten te halen doen ze daar een verschrikkelijke ontdekking. De vrouw gaat hulp vragen bij God in de kerk en merkt op dat de heiligen geblinddoekt zijn met witte doeken. Eens terug thuis gebeurt er iets mysterieus....iedereen begint beetje bij beetje weer te zien. De eerste gelukkige was de eerste blinde.

    Het verhaal geeft heel goed weer hoe een mens zich gaat gedragen in moeilijke situaties. ‘Het beest’ komt in het individu naar boven. Macht en eigenbelang voeren de boventoon. Van ‘hulp voor de medemens’ is nauwelijks sprake (behalve de vrouw van de oogarts dan, maar zij is niet blind).
    Daarom is het boek dikwijls heel aangrijpend en word je meegesleurd in de gevoelens en ellende van de personages. Maar al vlug sta je met beide voeten op de grond en behoud je de kijk op de werkelijkheid. Het einde is een beetje raar en mysterieus, maar heel goed gevonden.
    Ik heb het boek vlot gelezen. Soms was het misschien een beetje verwarrend door het raar gebruik van leestekens en de ellenlange zinnen. Maar het feit dat alle personages met hun eigenschappen werden aangesproken (geen eigennamen) maakte het dan weer een stuk duidelijker. Zo weet je, zonder na te denken, over wie het gaat. Echt een pluspunt!!!!
    Toen ik eraan begon en goed aan het lezen was had ik al honger naar hoe het verder zou aflopen.....en dat is wat een goed boek voor mij betekent.

  • De stad der blinden - José Saramago

    Na enkele pagina’s merk je reeds dat dit niet zomaar een boek is over een epidemie met apocalyptische gevolgen, maar een aanklacht tegen de maatschappij. Een man wordt blind in zijn auto, niet zomaar blind, maar verblind door een heldere witte kleur die als een sluier de ogen afschermt voor binnenkomende beelden. Iedereen die in contact komt met deze man blijkt ook blind te worden. Al snel worden alle blinden in een gekkenhuis geplaatst, waar ze proberen te overleven. Eerst lukt dit nog behoorlijk, maar al snel neemt het leven daar walgelijke vormen aan. Hele gangen zijn besmeurd met uitwerpselen, de doden worden niet meer begraven et cetera; de auteur bespaart ons geen enkel detail. We volgen het verhaal van een groepje van zeven, waaronder een oogarts en zijn vrouw. Allen zijn ze in datzelfde gekkenhuis terecht gekomen. Uiteindelijk heeft de epidemie het hele land in haar greep en kunnen ze het gekkenhuis inruilen voor een stad vol blinden.

    Toch is er één iemand die zijn zicht niet verliest, de vrouw van de oogarts. Of dat een vloek of een zegen is, daarover valt te discussiëren. Lode Delputte (De Morgen) ziet haar als een klassieke heldin die de anderen door de verschrikkelijke gebeurtenissen loodst. Ik zie haar eerder als iemand die de werkelijkheid niet schuwt en als enige de vreselijke gebeurtenissen inziet. Saramago zei zelf in het interview dat wij mensen ook de werkelijkheid proberen te onderdrukken en dat de realiteit veel harder is dan wij willen geloven. ‘We zijn gewoon niet in staat om het echte leven te ondergaan. Daarvoor is het veel te wreed.’ Zelf vind ik dit een harde uitspraak die ik in twijfel durf te trekken. Ik geloof in het goede van de mens, maar misschien is dit omdat ik me achter ‘een schild van de beschaving’ probeer te verbergen.

    Ik vond het dan ook een zeer hard boek dat aankwam als een vuistslag in het gezicht. Saramago windt er geen doekjes om en met zijn krachtige vertelstijl beschrijft hij het verhaal aan een hoog tempo. Gelukkig is zijn ironie er dan weer om alles wat luchtiger te maken. De blinden die hij bijvoorbeeld liet stemmen bij handopsteking was één van de vele passages die zeker niet mocht ontbreken!

    Wat echter naar mijn smaak wel ontbreekt zijn namen voor de personages die de hoofdrollen bekleden. Ze worden telkens benoemd met een korte omschrijving. Saramago zei in datzelfde interview dat je zijn personages kunt vergelijken met de gevangenen in Hitlers concentratiekampen, die ter identificatie een nummer op hun arm getatoeëerd kregen. De vergelijking tussen het gekkenhuis en de concentratiekampen uit de Tweede Wereldoorlog was me al opgevallen en deze vergelijking maakt het wrede plaatje helemaal af. Toch vind ik dat het verhaal soms nodeloos wordt afgeremd en dat namen handiger zouden zijn.

    Waar ik me ten slotte nog aan stoor, is het feit dat de auteur bij dialogen aanhalingstekens weigert te gebruiken. Ellerman ziet het als een stilistisch hoogstandje dat bijzonder goed werkt. Ik vind het eerder verwarrend.

    Ondanks deze kleine opmerkingen is het een steengoed boek dat je in één ruk uitleest. Een echte aanrader die je blik op de maatschappij verandert. ‘De wereld is nu eenmaal georganiseerd vanuit de veronderstelling dat we zien waar we mee bezig zijn,’ aldus Saramago.

  • De stad der blinden

    Hoe zou de maatschappij er uitzien als iedereen blind zou zijn? Dit wordt beschreven door de Spaanse auteur José Saramago in zijn Nobelprijs winnend boek ‘de stad der blinden’. Op een dag wordt een automobilist die voor een rood licht aan het wachten was, omsingeld door een witte melkwolk. Het bleek een epidemie te zijn en al snel wordt het grootste deel van de stad (Lissabon) overspoeld met deze vreemde vorm van blindheid. Om de verspreiding van de witte ziekte te vermijden besloot de regering om de blinden en vermoedelijke besmetten op te sluiten in een leegstaand gekkenhuis. Na enkele dagen namen de gebeurtenissen apocalyptische vormen aan. De bewakers gaven te weinig eten en de sanitaire voorzieningen waren verschrikkelijk. Er ontstonden in de quarantaine onderling groepen tegen elkaar. Toen iedereen blind was, konden de blinden zonder neergeschoten te worden door de soldaten de quarantaine verlaten en terug naar de stad gaan. Overleven werd het enige doel in de hectische stad. Iedereen zocht naar eten. Doordat de vrouw van de oogarts nog kon zien, had hun groepje meer geluk dan de anderen.

    Saramago heeft een typische schrijfstijl dat in het begin wennen is. Zo merk je snel dat er veel ironie in het verhaal gebruikt wordt. Zeer wrede scènes worden lachwekkend beschreven waardoor het verhaal toch iets minder tragisch blijkt.
    Een ander opvallend kenmerk is dat er weinig tot geen interpunctie is. Aanhalingstekens worden vervangen door komma’s. Dit heeft te maken met blindheid. Saramago probeert op deze manier het geschrift van blinden na te bootsen. Dialogen worden onduidelijk weergegeven. Er wordt niet benadrukt wie de verteller is en dit leidt soms tot verwarring. Ook gebruikt hij zinnen van enkele regels lang. Daarbij komt nog eens dat het boek geschreven is met een zeer moeilijke woordenschat. Normaal lees ik een boek op een snel tempo waardoor ik snel de draad kwijt was. Je moet geconcentreerd lezen waardoor ik het minder aangenaam vond. Ik zou het fijner vinden moesten er meer rustpunten in de tekst zitten.

    Ik ben niet echt een voorstander van de schrijfstijl van Saramago. Het verhaal zelf daarentegen, vond ik echt goed. Het is een meeslepend verhaal vol met gruwelijke momenten die tegelijk ook mooi zijn. Ik vind het intrigerend hoe de ware aard van de mens naar boven komt als gevolg van het verlies van het zicht in combinatie met het wegvallen van morele wetten en plichten. De geordende maatschappij verandert in een complete chaos. Het boek is erg actueel. Het einde vond ik teleurstellend. Het werd langdradig om dan te eindigen met het meest voorspelbare einde. Het verhaal zet je aan het denken over hoe wij ons gedragen tegen anderen en hoe blind we soms kunnen zijn. Ik vond het leuk om eens een totaal ander boek te lezen dan welke ik gewoon ben.

    Dit buitengewoon boek vind ik ondanks de schrijfstijl echt een topper. Zeker een aanrader als je houdt van lezen en op zoek bent naar een roman die kan gelinkt worden aan de realiteit. Het is absoluut geen luchtige materie en dus niet echt een ontspannend boek. Je moet je gedachten er goed bijhouden.

15 99
Op voorraad
Select
Voor 23:59 besteld, morgen in huis Tooltip
Verkoop door bol.com
In winkelwagen
  • Gratis verzending door bol.com vanaf 20 euro
  • Ophalen bij een bol.com afhaalpunt mogelijk
  • 30 dagen bedenktijd en gratis retourneren
  • Dag en nacht klantenservice

Bezorgopties

  • Ook zondag thuisbezorgd in heel Vlaanderen (bestel voor za 23:00)
  • Voor 12:00 besteld, vandaag nog (thuis)bezorgd (nu voor € 3,99)
  • Kies zelf de bezorgdag
  • Van ma t/m vrij voor 12:00 uur besteld, dezelfde dag ophalen bij logo-ah
Bekijk alle bezorgopties
Andere verkopers (3)
Tweedehands
Als nieuw vanaf € 14,00
Tweedehands

Alle bindwijzen en edities (9)

  • 9,99
    Direct beschikbaar
  • 15,99
    Op voorraad. Voor 23:59 besteld, morgen in huis Tooltip
  • 14,25
    Uiterlijk 8 maart in huis Tooltip
  • 20,00
    1 - 8 dagen Tooltip
  • 31,99
    1 - 8 dagen Tooltip
  • 23,65
    Uiterlijk 8 maart in huis Tooltip
  • 7,90
    1 - 8 dagen Tooltip
  • 11,40
    Uiterlijk 8 maart in huis Tooltip
  • 19,95
    Uiterlijk 8 maart in huis Tooltip