Het geheim van de Beulaker en andere verhalen

en andere verhalen

Auteur: Hilda Knol
  • Nederlands
  • 1e druk
  • 9789082799729
  • januari 2019
  • Paperback
  • 178 pagina's
Alle productspecificaties

Samenvatting

>Flaptekst:
De verhalen in Het geheim van de Beulaker zijn heel uiteenlopend; vaak grappig, soms bizar of zelfs mysterieus. Favoriete onderwerpen van schrijfster Hilda Knol (1964) zijn sport, dieren en muziek. Ondanks deze diversiteit hebben veel verhalen gemeen, dat ze zich afspelen in Overijssel. De schrijfster werd geboren in Hardenberg en woont tegenwoordig in Steenwijk. De personages, die ze beschrijft zijn vaak buitenbeentjes, die vanaf de zijlijn een opmerkelijke rol spelen. Beleef de avonturen mee van een duiker in de Beulaker, de Zwarte Engel van Steenwijk en een schaatser op het Blokzijlermeer. Al deze verhalen zijn geschreven met een fijne pen, intiem en verteld met gedempte stem.
Hilda Knol ontwikkelde haar schrijftalent vanaf 2003 in schrijfclubs in Zwolle en Steenwijk. Ze deed vaak mee aan schrijfwedstrijden en viel regelmatig in de prijzen, waaronder die van de Zwolse Literaire Activiteiten, het Arnhemse Boekenbal en Literatuurfesti val City2Cities in Utrecht. Sinds 2012 is Hilda freelance verslaggever voor de Steenwijker Courant en vanaf 2018 ook voor Boshuis Media en De Stentor. Uitgeverij SenS uit Tuk benaderde Hilda om de verhalen te mogen uitgeven, die deels eerder in verhalenbundels en literaire tijdschrift en verschenen. Het resultaat zie je nu voor je: Het geheim van de Beulaker

De verhalen uit voor de bundel heb ik geselecteerd uit de verhalen die ik sinds 2003 heb geschreven als lid van schrijfclubs. Frans Stuger van uitgeverij SenS redigeerde het boek. Het is geprint bij ScanLaser in Zaandam. Het boek verscheen half december. Op 25 januari is de boekpresentatie.

Leesfragment:

DE LUCHTBALLON

De luchtballon verloor hoogte. Ik zag de toppen van de naaldbomen op een paar honderd meter hoogte onder ons. Mijn vier medepassagiers hadden sinds het opstijgen onafgebroken gepraat. Eén filmde het gebeuren, een andere maakte de ene na de andere foto. Nu waren ze plotseling stil. We keken allemaal de ballonpiloot aan. Hij haalde zijn schouders op en met een nonchalant gebaar kiepte hij een paar zakken ballast over de rand van de mand. We stegen weer, maar ik was nog niet gerustgesteld.
Bij het opstijgen kromp mijn maag al samen. In de folder las ik dat er in deze ballonmand voor maximaal zes passagiers plaats was met een gewicht van 600 kilo. Het aantal personen voldeed hieraan, ons totale gewicht moest wel groter zijn. Met mijn 90 kilo, was ik zonder twijfel de lichtste van ons zestal.
De wind had vanochtend een kracht van vier op de schaal van Beaufort. Dat was een te krachtige wind voor een veilige ballonvaart. We wachtten twee en een half uur, totdat eindelijk de wind ging liggen, zodat de piloot het startsein kon geven. Mijn vrouw kuste mij bij het vertrek en zwaaide me uit.
‘Vaarwel,’ riep ze nog bij het opstijgen.
De ballonvaart in de Harz was haar cadeau voor mijn dertigste verjaardag. Als kind al had ik het verlangen naar de horizon te reizen en vanuit de regenboog de aarde te bekijken.
Ik vroeg haar of ze me wilde vergezellen.
Dat weigerde ze resoluut: ‘Ik ben geen vogel,’ zei ze lachend.
Zo werd ik veroordeeld tot het gezin Bielefeld uit Berlijn; vader, moeder en twee volwassen zoons. Ze leken ook niet op vogels, maar de moeder wel op een struisvogel en de zoons op pinguïns. Mijn vrouw werd een klein stipje en zelfs toen ik haar al lang niet meer kon zien, bleef ik als een bezetene naar haar zwaaien.
Rakelings vloog de ballon over een hoogspanningsmast. Hij had opnieuw hoogte verloren. De piloot gooide de laatste vier zakken ballast overboord, maar dat hielp amper. In elke hoek van de mand stond een Bielefeld. Wijdbeens en de armen uitgestrekt, waarmee ze zich krampachtig vasthielden aan de rand van de mand. Zelf zat ik als een zielig hoopje in het midden, sloot mijn ogen en wachtte af. Weerstand bieden had geen zin. Tegen de kracht van de vijf anderen maakte ik geen enkele kans. Ik hoorde een ijselijke kreet. Terwijl ik opsprong en over de rand van de mand keek, zag ik nog net hoe meneer Bielefeld naar beneden stortte.
‘Jij bent te licht,’ zei de piloot tegen mij.
De ballon steeg weer op. Ik nam de plaats in de hoek van meneer Bielefeld in. Niemand zei nog iets. We loerden naar elkaar, als sumoworstelaars in een ring. Landen was volgens de piloot onmogelijk. Door de veranderende windrichting dreef de ballon af naar het noorden. Onder ons bevond zich een naaldbos. Ik hield de hoogtemeter angstvallig in de gaten. Hij gaf 1000 voet aan, we waren weer even uit de gevarenzone.
Totaal onverwachts vielen de zonen hun moeder aan. Ik zag dat ze naar beneden stortte, de wind bolde haar jurk. Van een afstand leek ze zelf ook op een luchtballon.
‘Brand!’ riep de jongste Bielefeld.
Ik zag beneden ons hoe herten probeerden te vluchtten voor de aanstormende vlammen. Mijn hoop op een landing verdween onmiddellijk. Ik keek omhoog, maar ook daar was geen redding te verwachten. De ballon raakte een uitstekende rots van een bergwand. In het ballonzeil was een enorm gat ontstaan. Het bedrijfslogo met de arend was helemaal weg. Door het gat zag ik de helderblauwe lucht. En beneden mij steeds dichterbij een helse vuurzee. De beide broers waren slaags geraakt. De oudste had de jongste al half over de reling van de mand geduwd. Samen tuimelden ze naar beneden.
‘Gooi mij er dan nu ook maar uit,’ riep ik tegen de piloot. Mijn stem klonk schor. De brander, die de ballon deed bollen, staakte dienst. We daalden met een reuzensnelheid.
‘Nee,’ antwoordde de piloot, terwijl hij naar beneden keek. We bevonden ons nu boven een meer.
‘Blijf gerust nog wat,’ riep hij, terwijl hij met een parachute op zijn rug overboord sprong.

Recensie(s)

Een vrouw die antikraak woont, een oude man die gaat duiken, een luchtballonvaart met een twist. Aan diversiteit geen gebrek in deze 39 korte verhalen. Ze vormen een bonte mix in thema, uitwerking en niveau. Waar het ene verhaal onderhoudend is, lijkt het volgende eerder als opvulling te dienen. De rode draad in de bundel zou Overijssel moeten zijn, maar dat komt niet duidelijk genoeg naar voren om echt als lijm tussen de verhalen te kunnen dienen. Het leest letterlijk als een verzameling van ongeacht wat de schrijfster uit haar pen tevoorschijn toverde, waardoor cohesie ontbreekt. Less is more was hier een goed devies geweest, opdat de kwaliteit van de goede verhalen had kunnen overheersen. De auteur is winnares van diverse schrijfwedstrijden (Zwolse Literaire Activiteiten, het Arnhemse Boekenbal en Literatuurfestival City2Cities).

Tinny Laenens

4.0
van de 5
1 review
0
0
0
1
0
0
0
  • Fijn boekje

    Het boek van Hilda Knol is prettig te lezen. Doordat het losse verhalen zijn kun je het ook goed meenemen voor "onderweg". Als niet Overijsselse, maar al lang hier wonend, geeft het een leuke, ontroerende, grappige inkijk in het leven van alledag in deze schitterende woonomgeving. De natuur loopt ook wel als een draad door het boekje, maar die is dan ook door de eeuwen heen fascinerend en interessant om er wat van op te steken. Kortom een boekje om aan te bevelen. De schrijfstijl van Hilda is vlot en goed. Ben benieuwd naar haar eerste roman! Sarie van Andel

    Vond je dit een nuttige review?
    0 0 Ongepaste review?

Productspecificaties

Inhoud

Taal
Nederlands
Bindwijze
Paperback
Verschijningsdatum
januari 2019
Druk
1e druk
Aantal pagina's
178 pagina's
Kaarten inbegrepen
Nee
Illustraties
Nee

Betrokkenen

Auteur
Hilda Knol

EAN

EAN
9789082799729

Overige kenmerken

Editie
Eerste editie
Extra groot lettertype
Nee
Subtitel
en andere verhalen

Je vindt dit artikel in

Categorieën
Uitvoering
Boek
Nieuw of tweedehands
Tweedehands
Type boek
Bundels
Verschijningsvorm
Paperback
Bindwijze: Paperback
12, 95
Op voorraad
Voor 16:00 uur besteld, maandag in huis Tooltip
Verkoop door partner van bol.com H. Knol
  • Gratis verzending
  • 30 dagen bedenktijd en gratis retourneren
Andere verkopers (2)
Tweedehands
Als nieuw vanaf € 10,00
Tweedehands

Vaak samen gekocht

Vragen en antwoorden (0)