Ik leef in een wereld die ik niet ken Over de dementie van mijn vader

Boek omdraaien
  • Nederlands
  • Paperback
  • 9789078905042
  • Druk: 1
  • januari 2017
  • 240 pagina's
Alle productspecificaties

Samenvatting

Koos Markus is een vitale, intelligente man die tot zijn 78e jaar een accountantskantoor heeft. Opeens doet hij zijn auto weg, vergeet hij afspraken, weet hij handig gebeurtenissen te omzeilen of vergissingen te camoufleren en stopt van het ene op het andere moment met zijn zaak. Koos heeft Alzheimer. Zijn dochter Marjolijn is verpleegkundige en wordt nu zijn mantelzorger. Zij neemt de lezer mee in een wereld die steeds minder de zijne is, waardoor ze zowel moeilijke als mooie momenten met haar vader meemaakt.
Door de Ziekte van Alzheimer werden de rollen omgedraaid: daar waar de vader zijn dochter vroeger met veel liefde bij de hand nam, deed zij dit de laatste jaren van zijn leven bij hem.
Marjolijn de Jong-Markus (1961) werkte 25 jaar in de gezondheidszorg. Toen zij wegens ziekte haar werk in de verpleging moest opgeven stond haar wereld op zijn kop. Op het moment dat haar vader de eerste verschijnselen van dementie ging vertonen, legde ze zich vol passie toe op de zorg voor hem en hield ze via een langdurige mailwisseling familie en vrienden op de hoogte van zijn ziekteproces. Deze eerste notities vormden het idee voor dit boek dat ze wilde schrijven als eerbetoon aan haar vader. Niettemin werd het daarnaast ook een boek dat veel inzicht biedt in de ontwikkeling van dementie in het algemeen en hoe je als familie en vrienden met het veranderende gedrag van een dierbare persoon kunt omgaan. Daarmee richt de auteur bovendien onbewust een schijnwerper op de mantelzorg als onmisbare schakel tussen patiënt en het medisch circuit.


Koos Markus is een vitale, intelligente man die tot zijn 78e jaar een accountantskantoor heeft. Opeens doet hij zijn auto weg, vergeet hij afspraken, weet hij handig gebeurtenissen te omzeilen of vergissingen te camoufleren en stopt van het ene op het andere moment met zijn zaak. Koos heeft Alzheimer. Zijn dochter Marjolijn is verpleegkundige en wordt nu zijn mantelzorger. Zij neemt de lezer mee in een wereld die steeds minder de zijne is, waardoor ze zowel moeilijke als mooie momenten met haar vader meemaakt.
Door de Ziekte van Alzheimer werden de rollen omgedraaid: daar waar de vader zijn dochter vroeger met veel liefde bij de hand nam, deed zij dit de laatste jaren van zijn leven bij hem.
Marjolijn de Jong-Markus (1961) werkte 25 jaar in de gezondheidszorg. Toen zij wegens ziekte haar werk in de verpleging moest opgeven stond haar wereld op zijn kop. Op het moment dat haar vader de eerste verschijnselen van dementie ging vertonen, legde ze zich vol passie toe op de zorg voor hem en hield ze via een langdurige mailwisseling familie en vrienden op de hoogte van zijn ziekteproces. Deze eerste notities vormden het idee voor dit boek dat ze wilde schrijven als eerbetoon aan haar vader. Niettemin werd het daarnaast ook een boek dat veel inzicht biedt in de ontwikkeling van dementie in het algemeen en hoe je als familie en vrienden met het veranderende gedrag van een dierbare persoon kunt omgaan. Daarmee richt de auteur bovendien onbewust een schijnwerper op de mantelzorg als onmisbare schakel tussen patiënt en het medisch circuit.

Recensie(s)

De auteur is de dochter van de hoofdrolspeler in dit boek. Haar vader is inmiddels de grens van de AOW-leeftijd ruim gepasseerd, maar haalt nog veel vreugde uit zijn werk als accountant. Van de ene op de andere dag verandert er echter iets in zijn gedrag. Hij vergeet wel eens dingen en kan af en toe verward uit de hoek komen. In eerste instantie wordt gedacht aan bepaalde ouderdomsverschijnselen. Naarmate de tijd vordert, beginnen zich meer symptomen te ontvouwen die alle één kant op wijzen: dementie. De wereld van Marjolijn staat even stil. Daarna besluit ze echter de volledige zorg van haar vader op zich te nemen en om zoveel mogelijk tijd met hem te besteden. Dit boek vertelt het verhaal op een dusdanig persoonlijke wijze, dat je haar emoties kunt voelen. Het laat de lezer de hoogte- en dieptepunten zien van de emotionele achtbaan waarin ze zich bevindt en laat je de wrede realiteit zien van de gevolgen van dementie. Dit boek helpt je om dementie te begrijpen en geeft houvast aan iedereen die in een soortgelijke situatie zit.

Drs. Can Kumru

4.9
van de 5
40 reviews
0
0
0
3
37
79
  • Meeslepend verhaal
    33
  • Goede verhaallijn
    28
  • Grappig
    9
  • ontroerend
    4
  • Spannend
    3
  • realistisch
    2
1
  • Voorspelbaar
    1
Toon meer punten Toon alleen de eerste 3 punten
  • Dementie vanuit een andere hoek
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn
    • oprecht

    Marjolijn schrijft op een eenvoudige, toegankelijke manier over het slopende ziektebeeld van haar vader. Het ontroert hoe je wordt meegenomen door het hele proces: door de ogen van de mantelzorger. Je leeft met Marjolijn mee en krijgt een goed beeld wat een mantelzorger voor iemand met dementie allemaal voor de kiezen krijgt; onmacht, woede, verdriet, ongeloof, de onzekerheid en de angst voor alles wat komen gaat.
    Ook een mooi eerbetoon aan de betrokken medewerkers van het verpleeghuis; je gunt iedere ouder met deze rotziekte zo'n geweldig huis waar je zo warm en liefdevol verzorgd wordt.
    Een echte aanrader!!

    Vond je dit een nuttige review?
    14 0 Ongepaste review?
  • Ontroerend , waargebeurd verhaal
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn
    • vol emotie

    Wat een zeer indrukwekkend boek! Een groot compliment voor de schrijfster Marjolijn.
    Je wordt meegenomen in het verloop van het ziekte proces Dementie waar wij allemaal wel vroeg of laat mee te maken gaan krijgen. Het verliezen van de regie over je eigen leven, het steeds maar meer in moeten gaan leveren van je zelfredzaamheid zorgt voor veel emoties bij Dhr Markus zelf, maar ook voor dochter Marjolijn heeft dit veel impact en verder fam..
    Onzekerheid, onbegrip, de onmacht, maar ook de liefde die zij voor haar vader heeft en blijft behouden.
    Een zeer boeiend boek wat heel duidelijk geschreven is.

    Naar mijn mening een boek waar denk ik iedereen wat van kan leren. Mantelzorgers/familie maar ook alle hulpverleners die in contact komen met de dementerende client en hun naaste familie. Zodat zij zich gehoord voelen , er begrip is en er met respect met hen wordt omgegaan.
    Bedankt voor dit mooie boek!!
    Een echte topper!

    Vond je dit een nuttige review?
    13 0 Ongepaste review?
  • Ontroerend
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn

    Wat een prachtig boek is dit!
    Ik ben er vrijdagavond in begonnen en de volgende avond had ik hem uit.
    Marjolijn schrijft op een manier waardoor het lijkt of je er zelf bij bent.
    Een verhaal die aan de ene kant heel mooi is en aan de andere kant erg frustrerend.
    Een boek dat lang blijft hangen en aanzet tot nadenken.
    Echt de moeite waard om te lezen, zeker als er iemand in je omgeving aan dementie lijdt.

    Vond je dit een nuttige review?
    13 0 Ongepaste review?
  • Zij weet precies de gevoelige snaar te raken
    • Grappig
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn
    • Leerzaam
    • Confronterend
    Toon alle punten Toon alleen de eerste 3 punten

    Waar Heleen van Rooijen een mooie documentaire over heeft gemaakt en Hugo Borst inmiddels twee boeken heeft uitgebracht over zijn moeder met dementie, weet Marjolijn Markus (als beginnend auteur) mij echt diep te raken.
    Ze beschrijft in haar boek het ziekteproces van haar vader ‘Koos’, maar stelt hierin ook de kwaliteit van de gezondheidszorg aan de kaak. Dit kan zij doen omdat ze van twee kanten ‘ervaringsdeskundige’ is, als verpleegkundige en als mantelzorger.
    Dit is voor mij een boek dat er echt toe doet! Alle emoties komen in haar boek voorbij en ik lees tussen de regels door dat ze vanuit haar hart schrijft.
    Op een warme, liefdevolle manier afgewisseld met een vleugje humor, neemt ze je als lezer mee in een voor haar en haar vader moeilijke tijd. Menigeen zou hiervan kunnen leren. Ik snap niet dat er niet nog meer aandacht aan dit boek besteed wordt, dat verdient het.
    Niet alleen mantelzorgers of mensen die te maken krijgen met dementie, iedereen kan van dit boek en van Marjolijn Markus zelf leren. Gewoon als mens, maar ook als professional.
    Ik weet niet of ze ooit nog een boek gaat schrijven, stiekem hoop ik dat wel en kan niet wachten.

    Vond je dit een nuttige review?
    13 0 Ongepaste review?
  • Pakkend en herkenbaar
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn

    Het boek is zo herkenbaar.ik heb het bijna in 1 keer uitgelezen.
    Wij maken het helaas nu ook van dichtbij mee . Sommige fases uit het boek maken wij ook daadwerkelijk mee.
    En al lezend besef je dat het alleen maar slechter gaat worden.En dat je af en toe machteloos moet toekijken hoe
    dingen gebeuren .
    Ik heb respect voor de schrijfster,hoe zorgzaam en vooral hoe lief zij voor haar vader was.

    Vond je dit een nuttige review?
    13 0 Ongepaste review?
  • Aangrijpend
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn

    Zo af en toe komt er een boek voorbij wat je bijzonder aangrijpt en nog lang blijft hangen in je hoofd. Het verhaal is zo herkenbaar en zo mooi doorleefd geschreven, en vooral beeldend. Markus beschrijft hoe een fijne vader/dochterrelatie in stappen verandert wanneer haar vader met Alzheimer wordt gediagnosticeerd. De onmacht en wanhoop waarmee je als mantelzorger mee te maken krijgt en de muren waar je vaak tegen aan loopt. Ook wordt heel mooi en intens beschreven de liefdevolle verzorging in het tehuis waar haar vader uiteindelijk wordt geplaatst. Het boek is geschreven in een vlotte schrijfstijl en zeer pakkend. Ik heb het in 1 dag uitgelezen. Veel lof voor de schrijfster.
    Echt een aanrader. Ik kijk uit naar haar volgende boek.

    Vond je dit een nuttige review?
    12 0 Ongepaste review?
  • wat een waardigheid en liefde voor de hoofdpersoon Koos.
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn

    wat een goed geschreven boek. De hoofdpersoon Koos die dement begint te worden.
    Zijn dochter die bezorgd is en in dit verhaal tegen muren van onbegrip oploopt.
    Dit boek gaat over de liefde van een dochter die haar vader achteruit ziet gaan.

    Vond je dit een nuttige review?
    13 0 Ongepaste review?
  • Nodig voor mantelzorg en prof in de zorg
    • Goede verhaallijn

    ja ja ja en nog eens ja
    Ik heb het boek uitgelezen. Het is vreemd om je naam in het boek terug te lezen. En te weten dat ik het zelf bent en mijn collega's en mijn werkplek. Ja het is een boek waar je iets mee kunt, je frustratie delen van een arts die het niet begrijpt. Deze arts zal vast bij veel mensen herkenning oproepen [overal in het land zal wel zo'n arts zijn denk ik] Ja het is een boek die iedereen in de zorg kan laten zien hoe het wel kan en vooral hoe het niet moet. Er gebeuren vreemde dingen? Het is zo niet Koos die dit doet of zegt, denk voor velen herkenbaar bij een eigen familielid of partner. Ja het is ontroerend met een lach en een traan Tranen, ja van het lezen van het verlies van herkenning van deze wereld om langzaam in de wereld die Koos [en met hem vele anderen] niet kon, terecht te komen. Een lach omdat ik Koos zie zitten benen over elkaar, bretellen aan zijn broek camel sigaret in zijn hand en natuurlijk zijn puzzelboekje. Fles drank in zijn kast ;) Ik hoor zijn grapjes, ik zie zijn blik afdwalen als Koos iets niet begreep. Maar vooral de lach die bleef als Marjolein binnenkwam. Ja het boek is een aanrader voor de mantelzorger Ja het leest zo prettig je blijft lezen ook al ken je de hoofdpersoon niet persoonlijk het is zo herkenbaar. Ja ik ben blij dat dit boek er is want er zijn te weinig boeken zo helder geschreven over een dementie en wat het met de naasten doet.
    Ja ik ben super trots op mijn werkplek, en dat iedereen het boek krijgt van de regiomanager. Ja ik ben trots op Marjolein die heeft het toch maar mooi gedaan Marjolein je krijgt van mij 5 sterren Dank je voor dit mooie boek

    Vond je dit een nuttige review?
    12 0 Ongepaste review?
  • Realistisch verhaal
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn

    Heel veel herkenbaarheid heb ik in dit boek gevonden. Het is een boek met een hele fijne schrijfstijl; je blijft maar lezen en lezen. Ik heb het niet in een keer uitgelezen. Bewust, want af en toe kwam het te dichtbij en moest ik het even laten bezinken. Ik raad iedereen aan dit boek te lezen, of je wel of niet met dementie te maken hebt op dit moment.

    Vond je dit een nuttige review?
    12 0 Ongepaste review?
  • ontroerend
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn

    Ik heb het boek in één ruk uitgelezen. Marjolijn vertelt haar verhaal in heel duidelijke bewoordingen, het leest gemakkelijk. Nadat ik het boek uit had, bleef ik er nog lang over nadenken.
    Het boek geeft zo goed weer, wat dementie betekent; als eerste voor de persoon die het treft, maar ook voor de personen in de directe omgeving.
    Marjolijn neemt je mee in de verschillende fases die zij met haar vader heeft doorgemaakt. De onzekerheid, het onbegrip, de onmacht, maar ook de enorme liefde voor haar vader en het respect voor hem en haar doorzettingsvermogen om toch vooral zijn gevoel van eigenwaarde in stand te houden.
    Het betekent heel veel als een direct familielid aan deze ziekte leidt en ik ben dan ook vol bewondering over de manier waarop Marjolijn er altijd voor haar vader was terwijl ze ook haar rol in het gezin en in haar relatie had te vervullen.
    Ze spreekt vol lof en liefde over met name de verzorgers uit het verzorgingshuis waar haar vader uiteindelijk in terecht komt. Het verhaal geeft een duidelijke kijk op het leven in zo'n verzorgingshuis en de vaak liefdevolle verzorging die wordt gegeven.
    Dit boek is een aanrader voor iedereen, want vroeg of laat krijgt bijna iedereen wel met dementie te maken.

    Vond je dit een nuttige review?
    12 0 Ongepaste review?
  • Prachtig ontroerend boek
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn

    Een prachtig boek wat zeer de moeite waard is om te lezen als je met dementie te maken hebt. Het is ontroerend en met heel veel liefde geschreven! Dit boek leest heerlijk weg door de fijne schrijfstijl! Kortom een echte aanrader!

    Vond je dit een nuttige review?
    12 0 Ongepaste review?
  • Een lach en een traan
    • Grappig
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn

    Mooi geschreven boek, wat ik niet weg kon leggen.
    Het leest makkelijk en het geeft een goede kijk op de wereld van dementie.
    Het boek geeft zowel de frustraties en het gevoel van de "patiënt" als van de omgeving weer.
    Aan het einde heb ik zeker een traan moeten weg pinken, maar tussendoor heb ik ook erg moeten lachen.
    Een echte aanrader!

    Vond je dit een nuttige review?
    12 0 Ongepaste review?
  • Pageturner!
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn

    Een prachtig boek recht uit het hart en oprecht geschreven. Marjolijn beschrijft haar mantelzorgperiode van haar vader met respect voor alle betrokkenen, ook al is het is niet altijd even chic hoe er met Koos wordt omgegaan. Ik ben in het boek begonnen en kon het gewoon niet wegleggen. Je wil gewoon weten hoe het verder gaat. Er zijn tal van emotionele momenten die afgewisseld worden met anekdotes die hoe schrijnend ook, toch humoristisch zijn. Dit boek zou door iedereen gelezen moeten worden die met Alzheimer in aanraking komt of is geweest, hetzij persoonlijk of professioneel.

    Vond je dit een nuttige review?
    12 0 Ongepaste review?
  • Absolute must om te lezen
    • Meeslepend verhaal

    Prachtig, realitisch boek met een lach en een traan. Je voelt de onmacht en bovenal de liefde van de dochter en schrijfster. Iedereen wordt in zijn omgeving direct/indirect geconfronteerd met dit leed, daarom al een aanrader.

    Vond je dit een nuttige review?
    12 0 Ongepaste review?
  • Niet weg te leggen
    • Spannend
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn

    Ik heb het boek in 1x uitgelezen. Als hulpverlener is het een zeer mooie manier om een kijkje te krijgen in het leven van de bewoner, maar vooral ook de mantelzorger.

    Vond je dit een nuttige review?
    12 0 Ongepaste review?
  • Prachtig boek!
    • vol emotie

    ‘Ik sla net met een zucht Ik leef in een wereld die ik niet ken dicht’, liet ik de uitgever weten toen ik dit boek net uit had. Toen ik er aan begon wist ik eigenlijk niet zo goed wat ik moest verwachten. In mijn omgeving heb ik persoonlijk nog niemand meegemaakt die zo aan het dementeren was. Wel weet ik van mensen die dementie hebben. Alleen daar heb ik, als jongen van 16, niet zo nauw contact mee dat ik ook echt het hele proces mee beleef. Marjolijn Markus schrijft eerlijk en zonder zich druk te maken over wat anderen ervan vinden, zo lijkt het. Ze weet met haar verhaal te boeien, te intrigeren en te ontroeren.
    Noem mij een emotioneel jongetje, als ik je vertel dat ik zo nu en dan een brok in mijn keel had wanneer het weer een keer niet goed ging met Koos. De wetenschap dat alles echt gebeurd is en dat er vele centra zijn waar mensen wonen die hetzelfde hebben als Koos, maakt het zo mogelijk nog ‘mooier’,  ‘rauwer’ en ‘droeviger’ dan het al is.
    Maar toch heb ik zo nu en dan moeten glimlachen. Vooral in het begin van het boek, als sommige dingen nog een beetje ‘grappig’ waren. Waar dingen gebeurden die niet gingen zoals het hoorde en die eigenlijk al verwezen naar dementie. Zoals dat Koos de telefoon wil opnemen en dan de afstandsbediening van de tv aan zijn oor houdt. Dat zijn dingen die voor buitenstaanders nog als ‘grappig’ kunnen worden ervaren, maar die voor de naasten erg schokkend zijn, want zo kennen ze hun familielid niet. Je ziet in dit boek ook goed dat de manier waarop de buitenwereld er tegenaan kijkt erg verschilt met de manier waarop iemands naasten de dementie ervaren.
    Al met al had ik dit boek binnen enkele dagen uit en met heel mijn hart geef ik het dan ook vijf fonkelende sterren.

    Vond je dit een nuttige review?
    11 0 Ongepaste review?
  • Aanrader.

    Tussen de grote "hausse" die er momenteel is van alle boeken, films en actualiteitenprogramma’s over het onderwerp dementie/Alzheimer valt dit pareltje op door zijn zéér prettige leesbaarheid. Een soms bijna intiem portret van Koos, de vader van de schrijfster. Heel mooi en liefdevol geeft zij de achteruitgang van haar vader weer. Soms grappig, veelal verdrietig en soms ontluisterend, maar de liefde voor Koos spat overal van af. Ik vind dit boek een "must read" voor iedereen die in de zorg werkt en met dementie te maken heeft., maar ook die in zijn omgeving direct of indirect met deze ziekte te maken heeft. Het boek laat goed zien hoe je als mantelzorger wanhopig kan worden van het onbegrip van de omgeving maar ook zelfs van professionals. Gelukkig is het boek niet alleen maar kommer en kwel. De schrijfster geeft gelukkig ook haar goede ervaringen weer over de laatste woonplek van Koos, toen hij niet meer alleen kon wonen. Grote pré van dit boek vind ik het helder taalgebruik. Geen ingewikkelde lange zinnen, maar kort en levensecht. Juist daardoor zo krachtig en indringend. Ik heb het in één ruk uitgelezen en het bleef nog heel lang nagalmen in mijn hoofd. Een heel mooi portret van Koos en een steun in de rug voor alle overbelaste mantelzorgers.

    Vond je dit een nuttige review?
    11 0 Ongepaste review?
  • Zeer bijpassend
    • Grappig
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn

    Het is een echte aanrader. Zelf heb ik deze ziekte moeten ervaren met mijn oma die al op 47 jarig leeftijd de diagnose althzeimer heeft gekregen. Buiten alle herkenningspunten is het uithoudingsvermogen en doorzettingsvermogen van de schrijfster onvoorstelbaar. Het boek is grappig verdrietig maar vooral liefde vol. Marjolein ik heb altijd al prespect voor je gehad maar na het lezen van je boek vind ik je een rolmodel met een onbeschrijfelijk vergaande liefde voor de mensen die jij lief hebt. Als elke persoon zo was als dat jij bent zou de wereld een wonder mooie plek zijn.

    Vond je dit een nuttige review?
    11 0 Ongepaste review?
  • Meeslepend verhaal
    • Spannend
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn

    Mooi Meeslepend verhaal!
    Leest heerlijk weg ....met een lach en een traantje! Aanrader!!!!

    Vond je dit een nuttige review?
    12 0 Ongepaste review?
  • Een boek wat emoties oproept
    • Meeslepend verhaal
    • integer
    • emotioneel

    Koos Markus is een energieke man van 78 jaar en nog steeds werkzaam als accountant, wanneer er bij hem signalen zijn van vergeetachtigheid en onzekerheid in het verkeer. Zelf zegt hij dat hij de gevolgen van het ouder worden onder ogen ziet. Hij stopt met werken en doet zijn auto van de hand.
    Met zijn dochter Marjolijn heeft hij een innige band en als vanzelfsprekend gaan ze samen de boodschappen doen.

    Dan blijkt er sprake te zijn van Alzheimer.
    Naarmate de gevolgen van de dementie meer zichtbaar gaan worden, wordt ook de zorgen die Marjolijn aan haar vader besteed meer uitgebreid. Ze wordt mantelzorger van haar vader en weet de zorg voor haar vader goed te coördineren. Ze houdt het netwerk van haar vader via mail op de hoogte van de ontwikkelingen en het verloop van de ziekte van haar vader. Heel mooi is het ook om te lezen dat ze op die manier ook probeert om de bezoeken aan haar vader in goede banen te laten lopen.

    "Natuurlijk ben ik voor de uitslagen bij hem, hij is mijn alles. Ik heb een geweldige vader en hij is nog steeds mijn voorbeeld. Nu lijkt het misschien of ik ineens hele gesprekken met hem heb, maar helaas is dat niet zo. Dit zijn de 'heldere' momenten, bij de andere momenten probeer ik het zo te verwoorden: mijn vader is verdwaald."

    Het wordt een drukke en emotionele tijd voor Marjolijn. De zorg voor haar vader wordt steeds intensiever, haar twee dochters vliegen uit en ze trouwt met haar partner. Soms wordt het haar even teveel, maar ze kan altijd rekenen op de steun van haar gezin, naaste familie en vrienden.

    "Waar is de spiegel dan, ik zie mezelf niet." Als ik naar zijn spiegelbeeld wijs, vraagt hij: "Wie is dat."
    Hij herkent zich zelf niet.

    Marjolijn heeft zelf 25 jaar in de gezondheidszorg heeft gewerkt en dat is in de tekst goed terug te vinden. Ze beschrijft op een fijne manier over alle hulp en goede zorg die ze vanuit de professionals heeft ervaren. Toch heeft ze niet geschroomd om op een integere wijze ook te schrijven over dingen die er wél mis zijn gegaan in de coördinatie en de zorg.

    Met veel respect heeft Marjolijn Markus het verhaal geschreven over de onherroepelijke gevolgen van dementie. De mooie, maar ook de verdrietige momenten. Niet alleen voor degene zelf, alsook voor de naast betrokkenen. Het benadrukt het belang van de mantelzorger; de onmisbare coördinator tussen de diverse disciplines en natuurlijk de zieke zelf.
    Een boek wat veel verduidelijking geeft. Een boek wat emoties oproept.

    Vond je dit een nuttige review?
    11 0 Ongepaste review?
  • ontroerend met een mooie kijk op het leven
    • Grappig
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn

    Dit boek is geschreven door een mantelzorger die erg goed weet te verwoorden wat vele ons meemaken en beleven. Met een luchtige blik op de zware momenten weet zij de werkelijkheid goed te benaderen. In alle opzichten een goed boek dat je in één adem uitleest.

    Vond je dit een nuttige review?
    11 0 Ongepaste review?
  • Ik heb meegeleefd in een wereld die ik niet ken.
    • Goede verhaallijn

    Ik had dit boek graag gelezen voordat het proces bij mijn moeder begon; dan was ik voor minder verrassingen komen te staan.
    Het boek neemt je op heel prettige wijze mee in het verhaal van dementerende Koos en zijn dochter en mantelzorger Marjolijn. Het verdriet en de onmacht van Marjolijn en de ontreddering en verwarring van Koos zijn zo herkenbaar...
    Mooi en uitnodigende wijze geschreven!
    Aanrader voor wie als mantelzorger of vriend meer inzicht wil hebben! Voor mij was het herkenbaar en troostend.

    Vond je dit een nuttige review?
    11 0 Ongepaste review?
  • Met een lach en een traan....
    • in 1 dag uitgelezen
    • makkelijk geschreven
    • herkenbaar

    Heel bijzonder hoe gedetailleerd het boek is geschreven !

    Vond je dit een nuttige review?
    12 0 Ongepaste review?
  • Rauw en indringend verhaal over dementie
    • Meeslepend verhaal
    • persoonlijk
    • grappig maar tegelijk ook schrijnend
    • Voorspelbaar

    Zoals verwacht, was dit een heftig verhaal, met mooie, maar ook schrijnende anekdotes. Mijn pake (Fries voor opa) was ook dement, ik heb hem bijna niet anders gekend. Ik herken dan ook veel in het verhaal van Marjolijn. Ik begrijp de worstelingen waar Marjolijn mee zit: Zie ik het wel goed? Is het echt zo erg? Overdrijf ik niet? Het valt best wel mee, hij is nog best helder, toch?
    In mijn ogen is die eerste fase het moeilijkst voor iedereen. De omstanders twijfelen of hij niet gewoon wat vergeetachtig is, omdat iedereen wel eens iets vergeet. Maar ook voor degene zelf is het moeilijk: je raakt je houvast kwijt, vergeet steeds vaker iets waar je nooit eerder last van had.
    Marjolijn heeft dit verhaal dan ook erg mooi verteld. Simpel, rauw en confronterend, maar dat is ook precies zoals het is. Met respect voor iedereen die betrokken is, schrijft ze haar ervaring van zich af. Ze legt de vinger op de zere plek, door bijvoorbeeld een situatie in het ziekenhuis te beschrijven. Dat zelfs het personeel in een ziekenhuis niet weet om te gaan met dementerenden is best schokkend. Toch moeten we ons ook realiseren dat omgang met dementie eigenlijk een specialisatie is. Maar gezien de vergrijzing, denk ik toch dat iedere zorgspecialist, van verzorgende tot arts, deze specialisatie zou moeten volgen.
    Ik kan er nog heel over zeggen, maar ik wil niet teveel verraden over de inhoud van het boek. Hoe voorspelbaar het misschien ook is voor mensen die met dementie te maken hebben (gehad). Marjolijn heeft haar verhaal goed en indringend verteld. Ze heeft ons een prachtig inkijkje in haar eigen leven en dat van Koos gegeven, maar ook in dat van (familie van) dementerenden in het algemeen. Een ontroerend, pijnlijk, maar tegelijk ook prachtig persoonlijk verhaal. Daarom krijgt Ik leef in een wereld die ik niet ken 4**** van mij.

    Vond je dit een nuttige review?
    11 0 Ongepaste review?
  • Aangrijpend, emotioneel
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn
    • boeiend

    Heel prettig lezen, binnen 2 dagen uit! goed geschreven, heel begrijpelijk. Ze omschreef dementie waar je steun uit kan krijgen, dingen kan herkennen van mensen uit je omgeving. Het gaf me een beter beeld wat er allemaal bij de ziekte komt kijken

    Vond je dit een nuttige review?
    11 0 Ongepaste review?
  • Gemakkelijk om te lezen, goed inzicht van de problemen rondom deze moe
    • Meeslepend verhaal

    Fijn en mooi boek, een aanrader voor mensen die er mee werken, maar ook die de familie hebben die dit door moeten maken.

    Vond je dit een nuttige review?
    11 0 Ongepaste review?
  • Ontroerend en bij vlagen komisch
    • Grappig
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn

    Een heerlijk leesbaar boek. In 1 dag uitgelezen. Prachtig om het verhaal achter de bewoner te lezen en de eigen ervaring van zijn dochter te lezen in dit indrukwekkende boek

    Vond je dit een nuttige review?
    11 0 Ongepaste review?
  • aangrijpend boek
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn

    Een fijn geschreven boek,waar gebeurd,een aanrader voor mantelzorgers en familie leden en uiteraard voor anderen!

    Vond je dit een nuttige review?
    11 0 Ongepaste review?
  • Niet uit te lezen zonder brok in je keel
    • Meeslepend verhaal
    • ontroerend
    • realistisch
    • geloofwaardig
    Toon alle punten Toon alleen de eerste 3 punten

    De cover van Ik leef in een wereld die ik niet ken is mooi en past goed bij het verhaal. Op de achterkant vind je niet alleen info over het verhaal, maar ook de passende opmerking “Daarmee richt de auteur onbewust een schijnwerper op de mantelzorg als schakel tussen patiënt en het medisch circuit”. Voor iedereen die in de zorg werkt is dit leerzaam om even bij stil te staan.

    In het eerste hoofdstuk weet Markus in enkele zinnen een goede omgeving neer te zetten waar het verhaal zich afspeelt en komt tevens Koos tot leven voor de lezer. De vitale man, die zijn hand nergens voor omdraait, zijn eigen keuzes maakt en zeker niet gewend is afhankelijk te zijn, veranderd door zijn ziekte in een man die steeds minder kan onthouden en steeds meer hulp nodig heeft. De wijze waarop de ziekte intreedt en hoe deze langzaam het leven van Koos en dochter Marjolijn, steeds verder overneemt wordt op een geloofwaardige en eerbiedige manier beschreven. Op chronologische volgorde, met af en toe een sprong in de tijd, lees je van een zelfstandig wonende man tot aan een volledig zorgafhankelijke patiënt.

    Vanuit het perspectief van dochter Marjolijn wordt de lezer stap voor stap meegenomen in de veranderingen die Koos doormaakt en de druk die dit legt op haar en haar gezin. De ervaringen die Koos en Marjolijn in het ziekenhuis opdoen kunnen niet anders dan plaatsvervangende schaamte bij je oproepen, waarbij je enkel kan hopen, tegen beter weten in, dat dit slechts incidenten zijn. Toch zijn er ook mooie, grappige en ontroerende momenten wanneer Marjolijn de lezer meeneemt naar de periode dat Koos opgenomen wordt. Met humor vertelt ze over haar dochter die verschrikt haar tas ziet verdwijnen met een andere patiënte die denkt haar eigen tas mee te nemen. Markus weet te raken met haar verhaal, zeker op de momenten dat zij geconfronteerd wordt met vrienden of familie die moeite hebben met hetgeen zij horen of (willen) geloven. Vooral de laatste weken van Koos maken dat je als lezer met een brok in je keel door blijft lezen.

    Markus haar schrijfstijl is prettig en leest makkelijk weg, waardoor je ongemerkt door de korte hoofdstukken heen schiet. Het in de schijnwerpers zetten van de mantelzorg is meer dan gelukt, met Ik leef in een wereld die ik niet ken zullen vele mantelzorgers zich gesteund voelen. Voor iedereen die in de zorg aan het werk is of wil, zou het verplicht moeten zijn om dit boek, en aanverwante titels, te lezen. Al is het alleen maar om je ervan bewust te worden wat voor hulpverlener je wil zijn.

    Vond je dit een nuttige review?
    10 0 Ongepaste review?
  • Om stil van te worden
    • Grappig
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn
    • inzichtgevend
    • hoe het ook kan.
    Toon alle punten Toon alleen de eerste 3 punten

    Zelf ben ik werkzaam in de zorg en schaam me dat ik eigenlijk nooit heb geweten wat een mantelzorger allemaal meemaakt, het ging altijd om de cliënt. Markus heeft mijn ogen geopend!
    Zij schrijft op zo'n liefdevolle manier over haar vader en zijn ziekteproces, terwijl ze als mantelzorger overal voor moet vechten. In dit boek maakt ze Alzheimer inzichtelijk en laat zien waar het in Nederland aan schort.
    Ze weet mij met haar humor en haar liefde voor haar vader te raken.
    Het is een boek voor eigenlijk iedereen, maar ik hoop dat de gezondheidszorg hier lering uittrekt.
    Ik zelf ben door dit boek op een andere manier gaan kijken naar mantelzorger en cliënt.
    Markus verdient met dit boek een dikke pluim!

    Vond je dit een nuttige review?
    10 0 Ongepaste review?
  • mooi en waargebeurd verhaal
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn

    Het is een mooi geschreven verhaal, waarin ik veel herken.

    Vond je dit een nuttige review?
    11 0 Ongepaste review?
  • Vol ontroering gelezen.
    • Grappig
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn
    • ontroerend
    Toon alle punten Toon alleen de eerste 3 punten

    Hoe verloopt het ziekteproces bij Alzheimer en waar loop je tegenaan als mantelzorger. Marjolijn weet dit met liefde en respect te beschrijven. Het verhaal gaat over haar vader die steeds meer dingen vergeet, situaties uit de weg gaat en waarbij uiteindelijk gevorderde dementie wordt gediagnostiseerd. Naar mijn mening een boek waar velen wat aan zullen hebben: mensen die te maken krijgen met dementie, mensen die in de zorg werken maar ook mantelzorgers in het algemeen.

    Vond je dit een nuttige review?
    10 0 Ongepaste review?
  • Prachtig verhaal, bewondering voor mantelzorgers!
    • Spannend
    • Grappig
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn
    • empathisch
    • respectvol
    • inzichtgevend
    • de mooie boekenlegger krijg je er gratis bij!
    Toon alle punten Toon alleen de eerste 3 punten

    Iedereen is weleens vergeetachtig of ongeconcentreerd en dan vragen we ons vertwijfeld af of we soms aan het dementeren zijn. Maar nu is er dit boek en weet je wel beter. Dit verhaal wordt van heel dichtbij verteld en verschaft veel inzicht in het ziekteproces van een beginnende dementie tot aan de laatste fase. Bovendien is het een mooi verhaal over de band tussen een vader die de ziekte van Alzheimer krijgt en een dochter, die zijn mantelzorger wordt.

    Mijn foto(s)
    Vond je dit een nuttige review?
    10 0 Ongepaste review?
  • Realistisch en ontroerend
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn
    • realistisch
    • vlot geschreven
    Toon alle punten Toon alleen de eerste 3 punten

    MIJN MENING OVER DE COVER:
    De foto laat een oudere man zien leunend tegen een boom die naar de wereld kijkt die hij niet meer kent. Treffender had deze foto niet kunnen zijn. De rode letters van de titel zijn perfect gekozen en passen in het geheel. Prachtig!

    MIJN MENING OVER DE INHOUD:
    Als ik het boek in de winkel zou zien liggen zou het meteen mijn aandacht trekken qua cover en titel. Het maakt nieuwsgierig. Zou mij meteen afvragen: welke betekenis heeft deze titel, wat gaat er achter schuil en waarom deze foto.

    Het is een waargebeurd verhaal vertelt door dochter Marjolijn zijnde de auteur van dit boek in 25 korte hoofdstukken. Ook worden er dialogen beschreven tussen Marjolijn en haar vader Koos die vaak zeer ontroerend zijn. Vlotte en prettige schrijfstijl. Het is zeker geen opsomming van, maar een realistisch prachtig verwoord verhaal over de schrijnende situatie waarin de eens zo vitale Koos terecht komt. Hartverscheurend zijn de omstandigheden als Koos nog thuis woont. Thuiszorg is er wel, maar voldoet vaak niet of haar vader wil geen hulp. Als de situatie thuis uit de hand loopt en Koos aangeeft dat hij bang is, is het duidelijk dat hij niet meer thuis kan en wil wonen en wordt opgenomen in Verpleeghuis Breede Vliet waar de verzorging uitstekend en liefdevol is.
    Koos voelt zich daar thuis en op zijn gemak. Vaker zegt Koos: Ik ben zo blij dat jullie er nu zijn. Nu hoef ik me gelukkig geen zorgen meer te maken, want ik heb jullie. Hij begrijpt heel goed dat hij dingen vergeet. Als Marjolijn hem uitlegt dat hij dementeert is zijn reactie: Laat ik dan maar snel erger gaan dementeren, dan heb ik het misschien niet meer door.
    Op zekere dag loopt Marjolijn met Koos naar de spiegel om hem te laten zien dat hij er uit ziet om door een ringetje te halen. Koos kijkt in de spiegel en zegt: “Waar is die spiegel dan, ik zie mezelf niet”. Hij herkent zich zelf niet. Even later zegt Koos: “Ik weet niet waar ik ben. Ik weet niet waar ik naar toe moet, maar het ergste is, ik weet niet wie ik ben”.
    Het verhaal neemt je mee in de mallemolen van de zorg. Waar je overal tegenaan loopt als mantelzorger, wat er bij komt kijken, verwacht en verlangd wordt. Assertiviteit, doorzettingsvermogen, geduld en enige kennis heb je dan heel hard nodig.
    Fascinerend is het om te lezen, dat iemand die dementeert anderen om de tuin kan leiden, op een dwaalspoor kan zetten. Zijn eigen oplossingen bedenkt in de vorm van grapjes.
    Nooit bij stil gestaan dat vergeetachtigheid eenzaam kan maken.
    Het heel moeilijk is om bij je eigen vader of moeder te zien en accepteren dat dementie een rol speelt. Met name omdat iemand nog vaak heel heldere momenten kan hebben. Dat je zelfs de directe omgeving moet overtuigen dat thuis wonen niet meer gaat. Marjolijn moet beslissingen nemen, waarvan ze weet dat Koos dit nooit gewild zou hebben, maar ze heeft geen andere keus. Ze wil het beste voor haar vader.
    Alle emoties passeren de revue in dit boek. En iedereen en zeker Marjolijn wordt heen en weer geslingerd: verstand of gevoel? Ze weet dit op een voortreffelijke manier te combineren. Zeer liefdevol, doortastend, creatief, met humor, maar vooral met veel warmte, geduld en begrip voor haar vader. Zo hebben ze samen nog hele mooie momenten beleefd.
    Dit boek is zeer toegankelijk, eerlijk en vanuit Marjolijn haar gevoel en hart geschreven waarbij ze geen enkele emotie en situatie uit de weg gaat. Een aanrader voor iedereen die met dementie te maken heeft of krijgt en uiteindelijk ontkomen we er bijna allemaal niet aan. Met tranen in mijn ogen gelezen, maar ook met heel veel respect en waardering voor mantelzorgers en verplegend personeel. Deze mensen zijn onbetaalbaar.
    Zoals in het boek staat: Houden van is ook loslaten.
    Koos wilde dat deze zin op zijn rouwkaart kwam te staan:
    Leg mij te rusten onder

    Vond je dit een nuttige review?
    11 1 Ongepaste review?
  • Aangrijpend verhaal
    • ontroerend
    • Meeslepend
    • goede schrijfstijl!

    Het boek ontroerde me, deed me pijn, liet me huilen, maar liet me ook lachen. Het is een rollercoaster aan emoties. En juist de puurheid van dit boek raakte mij. De schrijfstijl van Marjolijn is heel fijn en het boek leest als een trein. Je wordt bij de hand genomen en die hand laat je niet meer los. Je voelt mee met Koos en met Marjolijn. Ik heb respect voor het verhaal van Marjolijn en haar vader.

    Vond je dit een nuttige review?
    8 0 Ongepaste review?
  • Prachtig boek wat je na het beginnen niet meer weg kan leggen.
    • Meeslepend verhaal

    Wat heb ik ontzettend veel bewondering voor Marjolijn. Hoe zij voor haar vader gezorgd heb en er altijd voor hem was en hoe geduldig zij al die tijd is geweest met hem en alle ellendige gebeurtenissen in die tijd!
    Ik heb vele emoties gehad tijdens het lezen dat heb ik nog niet zo erg gehad bij een boek. Een glimlach bij de mooie momenten tussen Koos en Marjolijn en haar gezin, boosheid en ongeloof bij de verschrikkelijke manieren waarop vooral marjolijn en koos behandeld zijn door bepaalde mensen en heb huilend het boek uitgelezen..
    Wat een ontzettend mooi boek is dit geworden!

    Mijn foto(s)
    Vond je dit een nuttige review?
    13 1 Ongepaste review?
  • Aanrader !
    • Grappig
    • Meeslepend verhaal

    Het boek is geschreven vanuit de beleving van de schrijfster, Marjolijn, die dochter is van Koos. Koos krijgt steeds meer te maken met vergeetachtigheid, besluit ineens dat hij niet meer auto gaat rijden en stopt ook met werken. Maar voor Marjolijn en de betrokkenen rondom Koos zijn dit op het eerste gezicht nog geen verontrustende signalen, hij is immers al bijna 80! Het is nog bijzonder dat hij zolang bleef doorgaan met werken en zijn eigen zaken keurig op orde kon houden.

    Maar dan beginnen er steeds meer dingen op te vallen. Koos blijkt zichzelf te bevuilen, maar ontkent dit. Het scheren gaat ook niet zo goed meer en steeds vaker vergeet hij bepaalde plekken op zijn gezicht te scheren. Op het eerste gezicht ziet Koos er nog verzorgd uit en ontkent ook dat hij slecht voor zichzelf kan zorgen. Het verloop van dit proces wordt helder beschreven.

    De vele onderzoeken, het proberen om de juiste indicatie te krijgen en goede thuiszorg met daarbij alle frustraties van Marjolijn omdat de thuiszorg best kan nalaten. Zo mooi beschreven. Zo positief. Ook als Koos in een verpleeghuis terecht komt.

    Vond je dit een nuttige review?
    4 0 Ongepaste review?
  • een respectvol verhaal over Alzheimer
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn
    • respectvol
    • diepgang
    • ontroerend
    Toon alle punten Toon alleen de eerste 3 punten

    Marjolijn vertelt in dit boek over haar vader. Hij heeft een accountantskantoor en redt zich aardig goed. Hij heeft een fijn sociaal netwerk om zich heen en dat is prettig want omdat Marjolijns broer met zijn gezin in Duitsland woont, staat ze er toch een beetje alleen voor als het op de zorg voor haar vader aankomt.
    En de zorgen komen er, ze volgen elkaar in snel tempo op. Eerst neemt haar vader ineens drastische beslissingen. Hij stopt met autorijden, doet zijn accountantskantoor aan de kant en vraagt meer hulp van zijn dochter.
    Langzamerhand beginnen de mensen om haar vader heen zich zorgen te maken, hij ruikt niet fris, maakt fouten en is soms heel erg in de war. Zou hij dementeren? En vooral…wat nu?
    Als lezer voel je de bui al aankomen, dit gaat niet goed.
    Ik voelde een diep respect voor Marjolijn en haar gezin en familie, om een ziekte te beschrijven zonder te blijven hangen in verdriet en beschuldigingen is heel erg knap.
    Er gebeuren nare dingen, zowel haar vader als Marjolijn moeten door verschillende fases van rouw heen en dat voordat haar vader overleden is. En dan de rust die ze naar hem toe blijft bewaren.
    Haar vriend die altijd achter haar blijft staan, wat fijn dat hij er is.
    Haar vader wordt heel opstandig, soms agressief en kan op goede dagen zijn ziekte heel goed verbloemen.
    Ik voelde plaatsvervangende schaamte voor enkele mensen in de zorg die hun niet goed helpen en begeleiden. Maar ook voor de kennissen die ineens beweren dat het allemaal wel meevalt, zo herkenbaar! Ik was trots op diegene die wel achter Marjolijn blijven staan en haar ondersteunen.
    Er volgen meerdere opnames voordat haar vader op de juiste plek is. Zo vermoeiend en frustrerend.
    Het was voor mij, als verzorgster in een verpleeghuis een mooi boek om te lezen, niet om de kant van de familie te leren kennen want die ken ik ook helaas maar al te goed maar om een verhaal te lezen dat diepe indruk op mij maakte en dit te kunnen delen.
    Marjolijn is niet de enige, mantelzorgers zijn er in grote aantallen. Ik hoop dat dit boek voor hun herkenning en bevestiging brengt die je soms zo nodig hebt als je in deze situatie leeft.

    Vond je dit een nuttige review?
    11 2 Ongepaste review?
  • ingrijpend verhaal
    • Goede kwaliteit
    • Voordelige koop
    • duurzaam

    een boek die je doet meeleven.
    leest makkelijk weg en laat toch ook wel indruk achter.

    Vond je dit een nuttige review?
    3 0 Ongepaste review?
  • Teveel om te noemen
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn

    Heb hier zoveel woorden voor, door het feit dat ik koos heb gekend! Hoe dit verwoord is door Marjolein zijn woorden niet te vinden of zal ik vergeten te noemen, top WOW gewoon

    Vond je dit een nuttige review?
    2 0 Ongepaste review?

Productspecificaties

Inhoud

Taal
Nederlands
Bindwijze
Paperback
Druk
1
Verschijningsdatum
januari 2017
Afmetingen
21,6 x 14 x 2,4 cm
Aantal pagina's
240 pagina's
Kaarten inbegrepen
Nee
Illustraties
Met illustraties

Betrokkenen

Auteur
Marjolijn Markus
Redacteur
Henriette Faas
Uitgever
Brouwerij Uitgeverij de

EAN

EAN
9789078905042

Overige kenmerken

Extra groot lettertype
Nee
Gemiddelde leestijd
6 h
Subtitel
Over de dementie van mijn vader
Thema Subject Code
JH

Je vindt dit artikel in

Categorieën
Nieuw of tweedehands
Tweedehands
Specialisme
Gerontologie
Boek, ebook of luisterboek?
Boek
Studieboek of algemeen
Algemene boeken
10 -
Op voorraad
Select
Voor 23:00 uur besteld, morgen in huis Tooltip
Verkoop door bol.com
Andere verkopers (4)
Tweedehands
Als nieuw vanaf € 8,00
Tweedehands

Bezorgopties

  • Doordeweeks ook ’s avonds in huis
  • Kies zelf de bezorgdag
Bekijk alle bezorgopties
  • Gratis verzending vanaf 20 euro
  • 30 dagen bedenktijd en gratis retourneren
  • Ophalen bij een bol.com afhaalpunt mogelijk
  • Dag en nacht klantenservice

Vaak samen gekocht