Ik wil niet meer onzichtbaar zijn autisme in de allochtone cultuur in Nederland

Ik wil niet meer onzichtbaar zijn

Samenvatting

Mijn moeder schaamt zich vaak voor mij omdat ik niet normaal ben. Ik maak en breng net als andere 'normale' meiden geen thee of koffie omdat ik hier niet van hou. Ook hang ik niet, net als andere 'normale' meiden, de was op. In het kort is mijn moeder verdrietig omdat ik niet net als andere meiden thuis werk doe. Maar wat mijn moeder het liefst van al zou willen, is dat ik net als alle andere Turkse meiden zou praten en mij hetzelfde zou kleden. In dit openhartige boek vertelt Birsen haar levensverhaal. Een leven met autisme in een allochtone cultuur in Nederland. Hoewel haar liefdevolle en zorgzame ouders er alles aan doen om Birsen aansluiting te laten vinden met leeftijdsgenootjes en familieleden, is er in de omgeving vooral onbegrip over haar autisme (otizm in het Turks). Met genoeg bidden en meer tussen de mensen komen, zou het probleem vanzelf opgelost worden. In allochtone culturen is weinig bekend over de diverse vormen in het autismespectrum, zoals Syndroom van Asperger en PDD-NOS. Daar wil Birsen verandering in brengen. Zo geeft zij de jongvolwassen allochtoon met autisme een stem.

Productspecificaties

Inhoud

Taal
Nederlands
Bindwijze
Paperback
Druk
1
Verschijningsdatum
september 2010
Afmetingen
Afmeting: 21,1 x 13,7 x 1,9 cm
Aantal pagina's
164 pagina's
Kaarten inbegrepen
Nee
Illustraties
Met illustraties

Betrokkenen

Auteur(s)
Birsen Basar
Uitgever
Pica

EAN

EAN
9789077671504

Overige kenmerken

Extra groot lettertype
Nee
Gewicht
257 g
Studieboek
Nee
Verpakking breedte
137 mm
Verpakking hoogte
19 mm
Verpakking lengte
211 mm

Je vindt dit artikel in

Categorieën
Boek, ebook of luisterboek?
Boek
Nieuw of tweedehands
Tweedehands
3.0
van de 5
Aantal reviews: 1
0
0
1
0
0
  • Had qua inhoud meer verdieping mogen hebben
    • emoties zijn goed verwoord
    • Saai
    • weinig diepgang

    Ik ben licht teleurgesteld in dit boek. Had er meer van verwacht. Birsen beschrijft hoe zij haar schoolperiode ervaart. Ik mis haar kinderperiode. Haar diagnosicering. Hoe is het balletje gaan rollen? Hoe was dat voor haar? Was het een schok of heeft ze (of haar ouders) zich altijd anders dan anderen gevoeld. Ook wordt er niet uitgebreid omschreven hoe de turkse gemeenschap ermee omgaat. Mooi om te lezen vind ik hoe haar ouders met haar omgaan. Uit het boek komt naar voren dat ze over allerlei onderwerpen kunnen communiceren.