Boek omdraaien
Auteur: Haruki Murakami
Uitgever: Atlas Contact
  • Nederlands
  • Paperback
  • 9789025446604
  • Druk: 2
  • februari 2016
  • 288 pagina's
Alle productspecificaties

Haruki Murakami

De Japanse schrijver Haruki Murakami (1949) schreef onder andere de romansKafka op het strand,De opwindvogelkroniekenen zijn magnum opus, de trilogie1q84. Zijn werk wordt in meer dan veertig landen uitgegeven en is bekroond met meerdere prijzen.Op 12 januari 2014, de 65e verjaardag van Murakami, verscheen De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren. Deze roman is juichend onthaald door de pers. Op bol.com vind je alle boeken van Haruki Murakami, waaronder het nieuwste boek van Haruki Murakami.

Samenvatting

In zeven korte verhalen wijdt levensgids en meesterverteller Haruki Murakami zich opnieuw aan een van zijn grote thema's: de liefde. De verhalen in 'Mannen zonder vrouw' horen tot de meest tedere, ontroerende teksten uit zijn oeuvre - en ze zijn onmiskenbaar Murakami. Ze gaan over eenzame, beschadigde mannen, mannen die iets beslissends mankeert, melancholieke mannen. Met andere woorden: kleurloze mannen...

Lees de eerste pagina's

Productspecificaties

Inhoud

Taal
Nederlands
Bindwijze
Paperback
Druk
2
Verschijningsdatum
februari 2016
Afmetingen
21,1 x 14,2 x 2,8 cm
Aantal pagina's
288 pagina's
Kaarten inbegrepen
Nee
Illustraties
Nee

Betrokkenen

Auteur
Haruki Murakami
Redacteur
Elbrich Fennema
Uitgever
Atlas Contact

Vertaling

Vertaald door
Jacques N. Westerhoven Jacques N. Westerhoven
Originele Titel
Onna no inai otokotachi

EAN

EAN
9789025446604

Overige kenmerken

Extra groot lettertype
Nee
Gewicht
426 g
Verpakking breedte
143 mm
Verpakking hoogte
32 mm
Verpakking lengte
211 mm

Je vindt dit artikel in

Categorieën
Boek, ebook of luisterboek?
Boek
Nieuw of tweedehands
Tweedehands
Snelle bezorgopties
Gratis verzending
4.5
van de 5
Aantal reviews: 46
1
0
5
11
29
  • Nieuwe Murakami maakt verwachtingen waar
    • Fantasierijk
    • Grappig
    • origineel

    Wie eenmaal Murakami heeft toegelaten in het eigen literaire leven, begrijpt niet dat je ooit zonder de boeken van deze Japanse schrijver hebt gekund. Aan een buitenstaander uitleggen wat er zo fascinerend is aan een boek van Murakami, is nog niet zo makkelijk. Het heeft iets te maken met de sfeer die hij in zijn verhalen en boeken weten neer te zetten. Hoewel de situatie vaak het normale overstijgt, geloof je alles wat wordt voorgeschoteld. Sterker nog, je wil meer. Als het moment eenmaal daar is, dat je alles hebt gelezen wat in een vertaling beschikbaar is, is het wachten op een nieuw werk.

    Gretig begon ik dan ook aan “Mannen zonder vrouw”, een verhalenbundel met zeven verhalen over typische Murakamimannen. Al vanaf de eerste woorden worden de -hooggespannen- verwachtingen waar gemaakt. In het eerste verhaal leren we de acteur Kafuku kennen, die op zoek is naar een privé-chauffeur. Dan komt Watari op zijn pad; een excentrieke vrouw met een aangename rijstijl. Tijdens de ritten leren over we het bijzondere (na)huwelijkse leven van Kafuku. In het verhaal daarna blikt een man terug op de vriendschap die had op zijn twintigste had met Kitaru en een date met diens vriendin Erika. In een later verhaal zit Habara thuis opgesloten (het is aan de lezer te gissen waarom). Hij kijkt geen tv, heeft geen computer en leest geen kranten. Een paar keer per week komt een vrouw langs om boodschappen te bezorgen. En passant delen ze ook het bed en vertelt zij hem verhalen. Van één van die verhalen worden we deelgenoot. Zoals het Murakami betaamt, bepaalt hij wanneer dat verhaal eindigt. Het vijfde verhaal gaat over Kino, die een bar overneemt, nadat hij zijn vrouw op overspel heeft betrapt. Op geheel Murakamiaanse wijze moet hij door het verwerkingsproces van de ontrouw en de scheiding die daarop volgt. Daarna lezen we hoe Samsa als mens wakker wordt in een huis. Er belt een vrouw aan om een slot te veranderen. In het laatste verhaal wordt een man ‘s nachts gebeld door de echtgenoot van een ex-vriendin van hem met de mededeling dat zij zelfmoord heeft gepleegd. Hoewel hij al geruime tijd geen contact met haar heeft gehad, doet dit nieuws wel wat met hem.

    Het mooiste vond ik het derde verhaal, dat gaat over dokter Tokai. Een schrijver haalt herinneringen aan hem op. Dokter Tokai vierde het vrijgezellenbestaan tot hij een vrouw leert kennen aan wie hij zijn hart verliest. Het is fascinerend hoe Tokai vertelt wat hem is overkomen; hij denkt dat hij ernstig ziek is, omdat hij diepgaande, voor hem niet te bevatten, gevoelens heeft. In alles merk je dat het verhaal slecht moet aflopen. De manier waarop past helemaal in de lijn van Murakami.

    De bundel bestaat uit zeven verhalen, die met elkaar gemeen hebben dat ze gaan over mannen en hun relatie met het andere geslacht. De verhalen mogen dan weliswaar iets ongebruikelijks hebben, maar is de liefde dat uiteindelijk niet. Alle personages en ontmoetingen passen perfect in het omniversum dat Murakami heeft geschapen. Desondanks zijn de verhalen niet voorspelbaar of saai. Integendeel, begin je eenmaal met lezen, dan wordt je door het verhaal opgeslurpt. Op dat moment is het verhaal de enige werkelijkheid en lijken de eigenaardigheden van de personages nog best normaal. Sommige mannen zijn -op hun manier- succesvol en hebben veelal hun eigen bezigheden. Ze hebben met elkaar gemeen dat ze geen of nauwelijks echte vrienden of ambities in het publieke leven hebben. Net als in “De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren” heeft Murakami zijn personages - ten opzichte van zijn eerdere werk- weten te verfijnen. Daardoor krijgen de verhalen (al dan bewust) meer psychologische diepgang.

    Degenen die nog met deze bundel mogen beginnen, mogen zich gelukkig prijzen dat er nog een ongelezen Murakami is. Veel leesplezier! Voor mezelf hoop ik dat Murakami nog lang doorgaat met schrijven.

    Vond je dit een nuttige review?
    15 1 Ongepaste review?
  • Typische Murakami
    • Fantasierijk
    • het murakami-gevoel

    De nieuwe Murakami is weer eens een verzameling korte verhalen. En deze keer zeer thematisch: zoals de titel al suggereert gaan alle verhalen over mannen zonder vrouw. Bij het eerste verhaal, Drive My Car, twijfelde ik nog of dit boek me aan zou spreken. Want om eerlijk te zijn, Kleurloze Tsukuru Tazaki was ook niet bepaald een favoriet. Geef mij liever het onverklaarbare en de pratende katten.

    Maar gelukkig. Vanaf Yesterday neemt het boek een typische Murakami-wending. Voor de ervaren Murakami lezer is het direct duidelijk dat de mannen – en de vrouwen trouwens ook – uit de verhalen creaties van Murakami zijn. Stuk voor stuk variëren de karakters in de verhalen van vagelijk normaal tot ronduit excentriek. Mix met jazzmuziek, katten en cafés, passieve mannen met vage levensverhalen en onbereikbare bereikbare meisjes, en open eindes, en je hebt de formule tot weer een prachtige Murakami. Maar dan compact.

    De mannen zijn de hoofdpersonen in deze verhalen, maar de (vaak afwezige) vrouwen zijn minstens net zo belangrijk. Hoewel we ze natuurlijk wel te zien krijgen door een filter – of dit nu het oogpunt van de mannelijke hoofdpersoon is, of het filter dat Murakami zelf ons oplegt.

    Binnen de verhalen is mijn persoonlijke favoriet zonder twijfel Kino, puur omdat ik gefascineerd (geobsedeerd?) ben met de manier waarop Murakami in zoveel boeken en zoveel korte verhalen dezelfde karakters, dezelfde settings, dezelfde situaties terug weet laten te komen, maar dan net niet. En zonder gevoel van déjà vu. Het is weer een frisse nieuwe vertolking.

    Gevolgd door Sheherazade. Misschien het enige verhaal waar de vrouw de actieve factor in het verhaal is. Ook Samsa Verliefd springt eruit, maar om een hele andere reden. Grappig genoeg het verhaal dat wat mij betreft het meest on-Murakami-ig aanvoelt.

    Een aantal van de verhalen is eerder in het Engels in de New Yorker verschenen. Mocht je die als enthousiaste Murakami fan al gelezen hebben, maakt niet uit! De andere verhalen zijn absoluut de moeite waard. De vertaling van Jacques Westerhoven is zoals altijd fantastisch, maar lijkt nóg beter uit de verf te komen waar het korte verhalen betreft.

    Vond je dit een nuttige review?
    9 0 Ongepaste review?
  • Het Murakami-gevoel

    Als fan van de boeken van Murakami, had ik nog niet eerder korte verhalen van hem gelezen. Ik was bang, dat het mysterieuze 'Murakami-gevoel' uit de boeken zou ontbreken in de verhalen. Gelukkig is dat niet zo.

    Ik had een verhaal nodig om erin te komen, maar toen bleek ook in deze bundel diezelfde sfeer te zitten die Murakami zo fijn maakt om te lezen. Sterker nog, de verhalen versterken elkaar in die sfeer. Hoewel de hoofdpersonen sterk verschillen, passen ze allemaal bij elkaar.

    Soms had ik wel het gevoel dat de vertaling geen recht deed aan de oorspronkelijke tekst, maar dat kan misschien niet anders bij een taal als Japans.

    Vond je dit een nuttige review?
    3 0 Ongepaste review?
  • Een literaire sluipschutter
    • Fantasierijk
    • Meeslepend verhaal

    Als Haruki Murakami ooit een andere koers in zijn carriére zou ambiëren, dan zou sluipschutter wellicht een goed alternatief zijn voor deze schrijver. Goed verborgen, vanuit een hinderlaag, gecamoufleerd met een flinterdun laagje van alledaagsheid, treft hij met dodelijke precisie zijn doel. Waar je als lezer je veilig waant, bij vlagen bijna (letterlijk) in slaap gesust, knalt de schrijver ineens jouw wereld binnen, appellerend aan diepe menselijke angsten, met existentiële eenzaamheid als hoofdthema. Murakami wringt zich naar binnen door de lezer af te leiden met zijn eenvoudige, doodgewone (soms toch wat saaie?) schrijfstijl afgezet tegen ongewone (soms absurdistische) situaties van de hoofdpersonages. In plaats van zijn verhalen te larderen met eindeloze metaforen en poëtische volzinnen, maakt Murakami jou toeschouwer van ogenschijnlijk doorsnee situaties en relaties. Hij kiest hierbij niet voor een traditionele opbouw, maar hij betrekt je haast laconiek in een verhaal. Alsof je op de tv aan het zappen bent en iets in het beeld je doet besluiten om even te blijven hangen. Het gevolg hiervan is dat je soms zoekende bent naar jouw positie als lezer. Wat wordt er van je verwacht? Dat klinkt wat onbeholpen, maar sommige verhalen nemen je gewoon op sleeptouw en sommige verhalen vragen een actieve rol als lezer. Met Murakami kun je beide kanten op. Je kunt je zowel laten overrompelen door de ogenschijnlijke eenvoud waarmee hij verhalen vertelt, als jezelf bijna verliezen in de subtiele voorzetten die hij doet voor de mijmerende geest:

    “Maar hoezeer je ook denkt dat je elkaar begrijpt en hoe innig je haar ook liefhebt, het is onmogelijk het hart van iemand anders volledig te doorzien. Als je dat verlangt, bezorg je jezelf alleen maar pijn.”

    Mannen zonder vrouw‘ schreeuwt van eenzaamheid, hunkering naar liefde en de stompzinnige roekeloosheid van het verlangen. Dit was het eerste werk wat ik van Haruki Murakami heb mogen lezen en ik ben onder de indruk geraakt van de simplistische, maar doeltreffende wijze van verhalen vertellen. Zelfs bij een onwaarschijnlijk plot weet hij binnen luttele pagina’s jouw nieuwsgierigheid tot het maximale uit te buiten. Een verhaal vertellen van een paar honderd pagina’s is al een prestatie van formaat, maar een verhaal vertellen van slechts enkele tientallen pagina’s is ongekend knap. Zeker als daarin een complete wereld wordt beschreven en als de hoofdkarakters tot de laatste, schrijnende vezel volledig tot hun recht komen.

    “Op een dag word je opeens mannen zonder vrouw. Zonder ook maar enige aankondiging of hint, zonder voorgevoel of voorbode, een klop op de deur of een waarschuwend kuchje, word je er opeens mee geconfronteerd. Je slaat een hoek om, en dan weet je het al. Maar je kunt niet meer terug. Als je eenmaal die hoek bent omgeslagen, wordt dat de enige wereld die voor jou mogelijk is. En in die wereld word je ‘mannen zonder vrouw’ genoemd. Altijd in dat koude meervoud.”

    Zeven korte verhalen, misschien niet allemaal even sterk, maar bijzonder intrigerend. Dit smaakt zeker naar meer.

    Vond je dit een nuttige review?
    6 1 Ongepaste review?
  • Verstilde bevreemding
    • Grappig
    • Fantasierijk
    • Goede verhaallijn

    Met zeer gemengde gevoelens begon ik aan deze verhalenbundel, de reacties en recensies waren in het algemeen op zijn minst wisselend.
    Maar meteen in het eerste verhaal "Drive my car" was mijn vrees voor een teleurstelling verdwenen, dit kon niet meer stuk.
    De herkenbare schrijfstijl stelde meteen gerust, Hurakami kan niet anders dan onderkoeld de meest absurde zaken beschrijven alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
    Zo beschrijft hij in dit eerste verhaal een vrouw: "Haar oren waren groot en breed en leken op de ontvangstapparatuur voor alarmsignalen in afgelegen streken zonder tv"

    Heel ontroerend vond ik : Samsa verliefd. Pracht uitgediept en deed me even denken aan Kafka's gedaanteverwisseling.
    Veel van zijn bekende thema's komen in de verhalen aan bod, waarvan me de jazz muziek en de sfeer in een bar me het dierbaarst zijn, in die sfeer wil ik dit proza lezen en dan mag er ook af en gerust een kat voorbij komen.
    Kortom, heerlijke uren beleefd met de verhalen en jammer dat het boek uit is!

    Vond je dit een nuttige review?
    2 0 Ongepaste review?
  • Die mannen zonder vrouw
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn
    • enorme cliff hangers

    Geschreven bij Mannen zonder vrouw

    Wat een ongelooflijk mooi boek weer! Het contrast in cultuur kan niet groter zijn ten opzichte van de onze. Prachtig. Door de korte verhalen leest het als een trein. Het leest ook heerlijk weg ín de trein trouwens.

    Vond je dit een nuttige review?
    2 0 Ongepaste review?
  • Fantastisch
    • Spannend
    • Fantasierijk
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn
    Toon alle punten Toon alleen de eerste 3 punten

    Alle boeken van Murakami zijn echte aanraders en deze doet daar niet voor onder.

    Vond je dit een nuttige review?
    2 0 Ongepaste review?
  • Nieuwe verhalen van Murakami, een echte aanrader!
    • Fantasierijk
    • Goede verhaallijn
    • Meeslepend verhaal

    Haruki Murakami levert met 'Mannen zonder Vrouwen' 7 nieuwe korte verhalen, over mannen zonder vrouwen. Hele gewone mannen eigenlijk, nauwelijks een eigen verhaal waard zou je wellicht denken. Maar er ligt, zoals altijd bij Murakami, meer onder de oppervlakte dan je in eerste instantie zou denken.

    Ik heb veel boeken van Murakami gelezen. De trilogie 1q84 is, denk ik, wel een van mijn favoriete, maar ook Hard-Boiled Wonderland and the End of the World vond ik fantastisch. Ik lees zijn boeken in het Engels en in het Nederlands. En sommige las ik meerdere malen.
    Eigenlijk weet ik niet of ik een echte favoriet heb, dat doet er eigenlijk ook niet zo toe.

    Ik heb er nu 4 van de 7 gelezen en ik bedacht me dat ik maar eens wat tekst aan het digitale papier moest gaan toevertrouwen. En ik moet eerlijk toegeven dat dat nog niet meevalt. Maar ik ben dan ook geen professionele recensent dus misschien moet ik me niet zo druk maken.

    Ik kan als fan van Murakami wel zeggen dat het onmiskenbaar verhalen van Murakami zijn. Voor diegene die niet met de schrijver bekend zijn is het moeilijk uit te leggen wat het precies is dat me zo aantrekt in zijn schrijven. Ik denk wel dat het een schrijver is die je als lezer pakt of niet. Volgens mij is er geen tussenweg. Ik ben in ieder geval enorme fan omdat ik zijn verhalen fantasievol vind zonder dat ze fantastisch worden. Er zitten in zijn verhalen wel fantastische elementen ( een kat die praat, of een schaap) maar op de een of andere manier vind ik ze altijd geloofwaardig.

    Zo ook een beetje met de verhalen uit deze nieuwe bundel die in maart bij de Uitgeverij Atlas verschijnt. Ik begon ze te lezen en ik probeerde vast te leggen wat ze nu wel of niet bijzonder maakt.

    In het eerste verhaal maken we kennis met een acteur die omdat hij een ongeluk heeft veroorzaakt een tijdje niet mag autorijden. Hij neemt een vrouwelijke privé chauffeur zodat hij tijdens het rijden zijn teksten kan oefenen. Kafuku is alleen sinds zijn vrouw is overleden. Hij heeft nooit naar andere vrouwen omgekeken, maar zijn echtgenote wel. 4 keer om precies te zijn.

    Kafuku is acteur geworden om zoals hij zelf zegt; "Iemand te worden die je zelf niet bent. En als je klaar bent ga je weer naar je oorspronkelijke zelf terug. " Op dat moment vraagt Misaki hem of hij misschien ooit gedacht heeft om niet terug te willen. Dat riep bij mij meteen een gevoel op van mogelijke parallelle werelden die Murakami wel vaker gebruikt in zijn verhalen. En hoewel dat in dit eerste verhaal verder niet speelt is dit wel een van de zinnen die van belang is voor de rest van het verhaal. Want 5 pagina's verder in het verhaal horen we dat helemaal precies terug naar je oorspronkelijk zelf kun je niet nadat je een rol hebt aangenomen.

    En dat is precies wat Kafuku moet doen, een rol aannemen wanneer hij vriendschap sluit met een van de voormalige minnaars van zijn overleden vrouw. Het zijn dit soort fantasievolle verbindingen die Murakami in zijn verhalen legt die me iedere keer weer zo verbazen. De verschillende wendingen die hij weet aan te brengen in redelijk compacte korte verhalen waardoor je op het verkeerde been wordt gezet voordat het einde in zicht is. Een van de grote krachten van de auteur, als je het mij vraagt.

    Het is dit spelen met tijd en plaats en ruimte dat ook een van de belangrijkste componenten en verhaallijnen vormt in de trilogie 1q84 bijvoorbeeld.

    "Het even uit jezelf weggaan en dan weer tot jezelf terugkeren" noemt Kafuku dat in het verhaal. En dat is in zekere zin ook wat Murakami met je doet in zijn verhalen. Hij laat je even weggaan uit jezelf om je weer tot jezelf te laten terugkeren.

    "Maar de plaats waar je naar terugkeert is niet exact dezelfde als waarvan je bent vertrokken." Dat geldt niet alleen voor toneelspelen of boeken lezen, maar ook voor de liefde, niet voor niets een van de grote thema's van deze schrijver.

    Vond je dit een nuttige review?
    2 1 Ongepaste review?
  • wederom geweldig
    • Spannend
    • Fantasierijk
    • Meeslepend verhaal

    Prachtige schrijfstijl, boeiende van begin tot eind. Eigenaardige, indringende, soms surrealistische verhalen met absurde wendingen, zoals we die kennen van de auteur, diep emotioneel maar nooit meeslepend. Elk verhaal is mooi op zichzelf maar pas als je het uit hebt dringt de kracht van het totaal door. Een aanrader voor zowel fans als nieuwkomers.

    Vond je dit een nuttige review?
    1 0 Ongepaste review?
  • Over jaarringen, slangen en de op-één-na eenzaamste man

    > ‘Toch vraag ik me af of zo’n ervaring in zeker opzicht niet noodzakelijk is – zo’n eenzame, trieste tijd als je jong bent. Als groeifase, zeg maar.’
    ‘Denk je dat?’
    ‘Net zoals bomen strenge winters nodig hebben om groot en dik te kunnen worden. In een klimaat waar het altijd warm en aangenaam is ontstaan immers geen jaarringen.’ <

    ‘Mannen zonder vrouw’ is een verzameling van zeven verhalen die op een subtiele en vaak surreële manier vertellen over (het verlies van) liefde en leven.

    Een professioneel acteur weet al jaren dat zijn vrouw vreemdgaat maar confronteert haar er niet mee. Hij speelt de rol van zijn leven als de gelukkige echtgenoot die niets door heeft.

    Een jongen vraagt aan een vriend of hij met zijn vriendin wilt uitgaan, terwijl de vriendin droomt over een maan die in zee zinkt.

    Een cosmetisch chirurg stelt zichzelf sinds het zien van een documentaire over een concentratiekamp telkens de vraag: Wat ben ik in godsnaam voor iemand?

    Een vrouw was in haar vorig leven een lamprei die rustig op de bodem van de zee wachtte tot er een dikke forel langs zwom om zich aan vast te zuigen.

    In en om een bar verschijnen een zwerfkat, een beschermer, een vrouw met grijze sterrenbeelden op haar lichaam en drie slangen. Er wordt geklopt, niet op de muren van een kamer, maar op de wanden van een hart.

    Gregor Samsa wordt wakker als een mens en maakt kennis met lopen op twee benen, een kamerjas, zijn voortplantingsorganen en een meisje met een bochel.

    Een man wordt diep in de nacht gebeld en wordt opeens mannen zonder vrouw en de op-één-na eenzaamste man ter wereld.

    ‘Mannen zonder vrouwen’ is een boek dat typisch Murakami is en tegelijkertijd beduidend toegankelijker dan het merendeel van zijn andere werk. Hij lijdt je aan zijn hand binnen in zijn wereld. De verhalen raken elkaar; soms lijken personages zo overgelopen te zijn van het ene verhaal naar het volgende. De ik-persoon zou in alle verhalen dezelfde kunnen zijn, ware het niet dat naam en plaats variëren. Hoewel de verhalen op zichzelf kunnen staan werken ze naar mijn mening juist zo goed omdat ze elkaar opvolgen. Je krijgt de smaak te pakken, hoe verder je in dit boek doordringt. Je voelt je zelf als lezer ook mannen zonder vrouw, los van wat je werkelijke geslacht en relatiestatus ook moge zijn. Je voelt de twijfels, de pijn, de bewondering voor anderen, de bescheidenheid en het verdriet dat deze karakters kenmerkt.

    > Het is heel eenvoudig om mannen zonder vrouw te worden. Je hoeft alleen maar zielsveel van een vrouw te houden en haar daarna te verliezen.’ (…) ‘In die wereld weerklinken geluiden anders. Je hebt er anders dorst. Je baard groeit anders. Het personeel bij Starbucks behandelt je anders. De trompetsolo’s van Clifford Brown klinken anders. De deuren van de metro gaan anders dicht. De loopafstand van Omotesandō naar Aoyama Itchōme is héél anders. <

    Dit is een somber boek, een boek over liefdesverdriet, over dood, over angst. En toch is het geen boek waar je somber van zult worden. Je zult betoverd worden, en op een contemplatieve, liefdevolle manier je eigen leven opnieuw bekijken.

    > Wat ben ik in godsnaam voor iemand? Dat denk ik de laatste tijd vaak. <

    Vond je dit een nuttige review?
    1 1 Ongepaste review?
15 -
Op voorraad
Voor 14:00 uur besteld, morgen in huis Tooltip
In winkelwagen
Wat je kan verwachten:
  • Bestellen en betalen via bol.com
  • Gratis verzending door Primera and more Druten
  • 30 dagen bedenktijd en gratis retourneren
  • Wettelijke garantie via Primera and more Druten
Andere verkopers (13)
Tweedehands
Redelijk vanaf € 8,00
Tweedehands