Aggression - Reign Over Europe

Recensie(s)

Aggression is een combinatie van een Real Time Strategy- en een game als Civilization, die te vergelijken is met de Total War-serie. Net als in die game is er een grote wereldmap waarbij verschillende steden en legers ontwikkeld kunnen worden en zodra de oorlog uitbreekt schakelt het spel over naar het RTS-gedeelte. Dat deel zal in de game redelijk veel terugkomen, want Aggression speelt zich af in Europa tussen 1910 en 1950. Een tijd van politieke instabiliteit en wantrouwen tussen de verschillende landen. De game bevat een groot aantal historische evenementen en het is dan aan de speler om daar op te reageren. Wat doe je bijvoorbeeld als prins Franz Ferdinand wordt vermoord? In het echt was dit de directe aanleiding voor de Eerste Wereldoorlog, maar misschien dat het in de game enkel zorgt voor een oorlog tussen twee landen.

Er zijn vier facties waaruit de speler kan kiezen: Duitsland, Groot-Brittannië, Frankrijk en de Sovjet-Unie. Ieder factie heeft in het begin zijn eigen voordeel, maar dat betekent niet dat de speler per se op een bepaalde manier moet spelen. Door legerleiders en ministers aan te nemen, die gezien kunnen worden als personages met bonussen, krijgt de speler de mogelijkheid een politieke weg in te slaan. Jij kunt zelf bepalen welke politieke voorkeur je volgt. Een democratie oprichten met de Sovjet-Unie behoort tot de mogelijkheden, en als leider van Frankrijk kun je bijvoorbeeld voor het fascisme kiezen.

De speler heeft dan ook redelijk wat mogelijkheden om zijn eigen geschiedenis te schrijven. Wat wel vaststaat is dat de game op drie manieren eindigt. Of er is één rijk dat de rest heeft uitgeschakeld, of er zijn twee landen die een atoombom hebben ontwikkeld (wat de start van de Koude Oorlog is) of het wordt 1950. Maar tot die tijd kun je echt jouw eigen ding doen.

Zo investeerde ik heel snel in het onderwijzen van mijn natie, omdat ik daarmee snel nieuwe technologieën kon uitvinden. In totaal zijn er 35 uitvindingen vrij te spelen, waarbij de atoombom de technologieontwikkeling afsluit. Nadeel van die investering was alleen wel dat ik geen punten had om nieuwe ministers aan te nemen en mijn natie aan het begin van het spel op diplomatiek gebied een achterstand had. Aggression is zo’n game waarbij elke keuze een gevolg heeft. Dat zie je tevens terug in de verschillende missies die tijdens het spelen verschijnen. Soms vraagt een bevriend land om hulp en sta je voor een keuze. Of je levert de grondstoffen en versterkt de relatie of je kiest er voor om ze te laten stikken, zodat jij die grondstoffen gebruikt voor de ontwikkeling van het leger.

Ik vind het diplomatieke gedeelte van de game op zich best wel aardig, maar op het moment dat je over gaat tot het RTS-gedeelte word ik iets minder vrolijk. Waar de grootste gevechten in de Total War-serie een genot zijn om te spelen, is het in Aggression te basic en nauwelijks boeiend. Er zijn geen massale gevechten zoals in de echte oorlog. Bovendien vond ik het allemaal iets te stroef en te sloom spelen. Jammer, want het vechten in grote steden als Parijs, inclusief Eiffeltoren, en Amsterdam, had leuk kunnen zijn. Waar ik wel vrolijk van wordt is de atoombom. Hoe deze visueel op het scherm wordt getoverd is zeer indrukwekkend te noemen en is misschien nog mooier dan de atoombom uit World in Conflict.

Het is me tot nu toe nog niet gelukt om qua tijdspan verder te komen dan 1930, maar dat ga ik zeker nog doen. Het diplomatieke gedeelte is redelijk vermakelijk en kan met de verschillende missies en relaties met andere laden je lang bezighouden. Over het RTS-gedeelte ben ik nog een stuk minder te spreken. Gelukkig is het mogelijk om gevechten automatisch te beslechten, waardoor wat frustratie kan worden weggenomen.