Alien Syndrome

Recensie(s)

In de verre, zeer verre toekomst houdt de mensheid zich bezig met het ontdekken van planeten. Een groot deel van deze planeten zijn in eerste instantie onbewoonbaar, maar gelukkig is er een manier om deze bewoonbaar te maken. Er zijn verscheidene plekken waar dit proces in de gaten gehouden wordt, zo ook op station Seti-Alpha 5. Contact en andere vormen van communicatie lijken afgebroken, en het is duidelijk: men vertrouwt het niet. Hier komt de hoofdfiguur, Aileen Harding, in actie. Zij gaat op het ruimtestation af, en gaat op onderzoek uit. Vanaf dit moment begin je met spelen. Jammer maar helaas voor de mensen die vóór het lezen van deze impressie dachten dat het om een soort spin-off van de Alien-films ging,

Van origine is Alien Syndrome een actiespel waarbij de camera schuin boven de speler hangt, en in de nieuwe versie is dat op dezelfde manier gedaan. Je ziet Aileen schuin van boven en in de Wii-versie dien je zowel de Remote als de Nunchuck te gebruiken om haar voort te bewegen. Met de analoge stick op de Nunchuck kun je Aileen laten lopen, en door de Nunchuck zelf te bewegen kun je het camerastandpunt veranderen. Iedereen die Marvel Ultimate Alliance wel eens op de Wii heeft gespeeld kent deze manier van besturen, maar of de ontwikkelaar van Alien Syndrome het misschien toch iets anders aan heeft gepakt zullen we over een paar maanden zien. Met de Remote doe je alle andere bewegingen en acties. Om vijanden te verslaan dien je de Remote op ze te richten, en met de A- of B-knop kun je dan schieten.

Het blijft niet alleen bij het starten en eindigen van een missie, als je goed je best doet zul je ook echt worden beloond. Je begint wat betreft persoonlijke eigenschappen bij het begin, maar dit kun je al spelende steeds verder uitbreiden, hier komt dus het RPG-element om de hoek kijken. Aileen kan experience points verdienen om bijvoorbeeld haar kracht en uithoudingsvermogen op te waarderen. Verder kun je ook, naarmate je verder speelt, steeds meer nieuwe wapens en nieuwe mogelijkheden verdienen. Een aantal wapens zijn voor dergelijke actiespellen vrij standaard, denk hierbij aan wapens zoals machinegeweren en vlammenwerpers. Totally Games heeft echter ook een aantal nieuwe wapens bedacht die je gaandeweg zult ontdekken, en er moeten uiteindelijk ongeveer tachtig wapens in het spel te vinden zijn.

Hoewel Aileen wel een aantal wapens en andere dingen zelf kan dragen, kan ze natuurlijk nooit alles zelf. Daarom zweeft er een robot naast je, die dingen kan dragen en je af en toe hulp kan bieden. Regelmatig zullen je vijanden voorwerpen laten vallen, en deze robot zal met behulp van deze onderdelen weer allerlei andere dingen kunnen maken. Op het moment is er nog niet helemaal duidelijk hoe dit precies in zijn werk gaat. Wat nu wel duidelijk is, is dat je niet constant simpelweg schiet op alles wat beweegt. De ontwikkelaar heeft een aantal invalshoeken voor verschillende missies bedacht waaronder missies met een tijdslimiet, het moeten oplossen van een aantal puzzels of het redden van enkele gijzelaars.

Uiteindelijk zouden er in Alien Syndrome zo’n honderd verschillende vijanden, twintig bazen, vijftien levels en nog een aantal extra missies moeten zitten. Ook zul je het spel op de PSP hoogstwaarschijnlijk met vier spelers tegelijk kunnen spelen, een co-op modus zit dus ook in het spel verwerkt. Of deze modus ook in de Wii-versie aanwezig is, is nog niet bekend. We moeten nog wel even wachten op het project van Totally Games, want de release van Alien Syndrome staat namelijk gepland op begin september.

Alien Syndrome is van origine een puur schietspel, wat zoveel inhoud als dat je rondloopt in een bepaald gebied en dat je daar allerlei buitenaardse wezens af moet schieten. In principe wijkt deze nieuwe versie daar niet bijzonder veel vanaf. Buiten wat RPG-achtige invloeden komt het nog steeds neer op het neerschieten van zoveel mogelijk wezens. Alien Syndrome vertelt het verhaal overigens behoorlijk zwak. In het begin is er een introfilmpje, of beter gezegd, zijn er tekeningen die afgewisseld worden met gesproken tekst. Tijdens het spelen heb je niet echt het idee dat je echt met een doel bezig bent. Heel af en toe zul je wel iets moeten zoeken, zoals een sleutel of informatie, maar meestal ben je bezig met schieten.

Als je begint heb je vijf klasses waar je uit moet kiezen. Als Demolitions Expert heb je bijvoorbeeld een soort granaatwerper tot je beschikking, en als Firebug een vlammenwerper. Buiten het startwapen heb je per klasse ook wisselende eigenschappen, die variëren van je gezondheid tot aan andere technische vaardigheden. Gaandeweg pak je verschillende dingen op en daarmee kun je jezelf ‘opwaarderen’. Je krijgt dan bijvoorbeeld meer energie en betere wapens. Wat ook makkelijk is, is dat je voorwerpen die je teveel hebt om kan laten zetten in een soort tegoed. Dat wordt gedaan door SCARAB, een soort robot die bij je in de buurt blijft.

En natuurlijk, je ontkomt er niet aan, op de Wii is de bediening anders dan bij andere spellen. Ook in Alien Syndrome dien je de Nunchuck en Wiimote te hanteren. Met de Nunchuck loop je en kun je dingen activeren, en met de Wiimote doe je vrijwel alle andere handelingen. Schieten en de camerahoogte veranderen doe je allemaal met de langwerpige joystick. Daarbij komt meteen een kritiekpunt wat betreft de besturing. In principe werkt de besturing goed. Alleen tijdens het spelen doe je weinig anders dan constant op de B-knop drukken om te vuren of je Wiimote te bewegen op een bepaalde manier om zo iets sterkere aanvallen uit te voeren.

Maar het moet gezegd worden, de bediening op de Wii is goed te doen. De manier van lopen in combinatie met het schieten is in het begin wel even wennen. Alien kijkt namelijk waar je je [i[crosshair[/i] op richt, maar ze loopt waar je de analoge knop op de Nunchuck heen richt. Het spel zelf is behoorlijk repetitief en de A.I. is ook niet bijzonder intelligent. Stel je bijvoorbeeld eens het eerste level voor. Je komt ergens binnen, ziet een stel wormen, en je schiet ze dood. Er komen meer wormen, maar deze keer zijn het er iets meer. Dan ga je er simpelweg in een rondje omheen lopen, en daarna schiet je ze dood. Maar, je hoeft je niet altijd zorgen te maken over de vijanden. Zo snel als dat ze tevoorschijn kwamen, zijn ze ook weer weg als je gewoon een stuk verder loopt. Ze komen niet echt achter je aan, verzinnen geen tactiek om je te grazen te nemen als je weer terugkomt en alles is op dezelfde manier af te maken.

Er komt bij het bestrijden van de wezens niet veel meer om de hoek kijken dan constant op een knop te drukken en om ze heen te lopen om hun aanvallen te ontwijken. Daar komt ook nog eens bij dat het spel er niet zo mooi uit ziet. De omgevingen zijn grauw en vaak eenzijdig. Er zijn uiteraard wel verschillende vijanden, maar deze zijn niet echt netjes afgewerkt. En onscherpe vijanden zijn nooit leuk om naar te kijken.Conclusie: Aan het einde van de rit moet ik concluderen dat de pluspunten niet echt opwegen tegen de minpunten. De bediening op de Wii is goed te doen en de coöperatieve modus voor vier spelers is ook leuk. Daar staat tegenover dat het spel nogal saai en grauw oogt, de vijanden totaal niet slim zijn en de gameplay behoorlijk repetitief is. Ook vergeet het spel regelmatig het verhaal te vertellen, waardoor je nooit echt het idee hebt dat je ‘in het spel zit’. Jammer, maar Alien Syndrome is geen goede titel geworden.