Alone in the Dark

Dit vijfde deel uit de Alone in the Dark-serie draait volledig om het in New York gelegen Central Park. Wat de inwoners van de stad niet weten is dat Central Park een gruwelijk geheim herbergt. Al generaties lang wordt het park beschermt door mensen die het geheim liever niet onthuld zien worden. Het onvermijdelijke gebeurt echter wanneer de verschrikkelijke demonische kracht die gevangen zit onder Central Park ontsnapt. De gebouwen om het park storten in, mensen veranderen in moordzuchtige monsters en het centrum van New York verandert in een grote chaos. Er is maar een man die iets kan doen aan de verschrikkelijke gebeurtenissen: Edward Carnby. Carnby weet niet wie hij is en wat er met hem gebeurt is, het enige dat hij weet is dat hij Central Park in zal moeten gaan om daar te strijden tegen de demonische krachten.

Alone in the Dark is een survival-horrorgame die als een televisieserie is opgezet. De game is onderverdeeld in verschillende afleveringen, elk met hun eigen karakterontwikkeling en plotwendingen. Bovendien wordt elke aflevering voorafgegaan door een “previously on”, hierin wordt het verhaal nog eens snel samengevat zodat de speler nooit iets hoeft te missen. Dit komt ook zeker van pas wanneer spelers bepaalde delen van de game overslaan. Het is namelijk mogelijk om, net als met een DVD-video, een gedeelte van de game over te slaan. Iedere speler kan de game hierdoor uitspelen, ook als een bepaald stuk voor iemand te moeilijk is. Teveel doorspoelen wordt echter wel bestraft, de game kan dan namelijk niet uitgespeeld worden.

De gameplay van Alone in the Dark is een mengeling van vechten en puzzels oplossen. Daarbij staat de speler vaak vrij om problemen op zijn eigen manier op te lossen. Een gesloten deur kan bijvoorbeeld op meerdere manieren geopend worden. De speler kan het slot eraf schieten, de deur in brand steken, of deze openrammen met een brandblusser. Ook bij het verslaan van vijanden krijgt de speler veel vrijheid. Het is mogelijk een vijand te slaan met een bijl of een brandende stoelpoot, te overrijden met een auto of neer te schieten met een pistool. Door eerst brandstof over kogels te gooien, worden de kogels explosief en dus effectiever. Ook is het mogelijk een gat te steken in een brandstoffles, deze naar een vijand te gooien en het brandstofspoor vervolgens aan te steken. Dit zijn slechts enkele van vele manieren waarop de speler zijn vijanden kan verslaan.

Recensie(s)

Wanneer Edward Carnby op het dak van een wolkenkrabber, aan de rand van Central Park, doodgeschoten dreigt te worden breekt de hel los. Gebouwen worden opengereten door demonische scheuren, de Fissure,. Hele verdiepingen storten naar beneden, en kamers vliegen in brand. De aan geheugenverlies lijdende Carnby heeft geen idee wie hij is en wat hij op die wolkenkrabber doet, maar waar hij snel achterkomt is dat hij Central Park in zal moeten om het mysterie achter de duivelse krachten te ontrafelen, en het uiteindelijk zelfs te bestrijden.<br/>Het verhaal achter Alone in the Dark is een van de sterkere punten van de game. Ontwikkelaar Eden Games heeft het verhaal als een spannende DVD-serie willen vertellen. De game is opgebouwd in afleveringen die elk voorafgegaan worden door een “previously on”, die elk plotontwikkelingen hebben en een cliffhanger aan het eind. Deze manier van vertellen werkt bijzonder goed. Het plot ontwikkelt zich op een lekker snel tempo en er zijn veel spannende momenten. Spanning is dan ook goed verwerkt in de game. De monsters zijn lekker smerig, Central Park is eng en de muziek is heel erg sterk. Opzwepend, onheilspellend en op bepaalde momenten zorgt het Bulgaarse koor gewoon voor kippenvel. De muziek is van filmkwaliteit, en daaruit blijkt dus wel weer dat Eden Games goed heeft gekeken naar succesvolle films en series.<br/><br/>De DVD-opzet houdt daar echter niet op: je kunt ook spoelen tussen de verschillende hoofdstukken en afleveringen. Als een bepaald gedeelte niet lukt, kun je deze overslaan. Dit klinkt wat flauw, maar dat valt heel erg mee. Ik heb het slechts een keer gebruikt. Op een moment dat de game me echt begon te frustreren heb ik een stukje overgeslagen, om deze later alsnog te halen. Gamers die teveel overslaan worden overigens wel bestraft, de laatste episode kan alleen gespeeld worden als er genoeg hoofdstukken uitgespeeld zijn.<br/><br/>Dat spoelen moet je vooral zien als een middel om frustraties te voorkomen, maar dat betekent dus niet dat je elke keer dat je doodgaat een stuk moet overslaan. Op die manier mis je teveel van het verhaal (ondanks de previously on–samenvattingen) en daar zit juist de kracht van de Alone in the Dark. Een beetje gamer is ook wel een doorzetter en zal het spoelen zoveel mogelijk met rust laten, ondanks het feit dat de game soms best kan frustreren.<br/><br/>Die frustraties komen door de besturing die niet altijd lekker werkt. Bijna elk object dat je tegenkomt, kun je oppakken en gebruiken als wapen. Harken, bijlen, stoelen en lampen, je kunt het allemaal oppakken en er flinke klappen mee uitdelen. Dat doe je door snelle bewegingen te maken met de rechter stick. Dat werkt best goed, maar zorgt ervoor dat je de camera niet los kunt bewegen en dat is nog wel eens lastig. Een goed overzicht van waar je vijanden of bepaalde objecten zich bevinden, ontbreekt vaak door die niet te draaien camera.<br/><br/>Niet alleen is de besturing met een slagwapen wat vervelend, ook zijn ze wat nutteloos. Je vijanden vermoorden moet met vuur, dat kan niet anders. Als je eerst al ellenlang bezig bent geweest met het bewusteloos slaan van je tegenstander, dan moet je hem vervolgens naar het vuur slepen om te vermoorden. Ook bij het slepen is de besturing wat moeizaam en bovendien heb je vaak al een ander monster in je nek voor je bij het vuur bent. Het gevolg van die onhandige slagwapens is dat ik ze bijna niet meer ging gebruiken. Een van de toffe dingen aan Alone in the Dark is dat het niet hoeft als je het niet wilt. Sprenkel benzine over je kogels, en je pistool is ook hartstikke dodelijk. Stop een zakdoek in een fles met brandbare vloeistof en je hebt een molotovcocktail die je kunt aansteken en weggooien. Of gooi die fles direct weg en schiet hem kapot zodra hij bij het monster is dat je wilt vermoorden.<br/><br/>Dit zijn maar enkele voorbeelden hoor. Je kunt ook de fles lekprikken, deze naar je vijand gooien en het brandstofspoor aansteken. Datzelfde kan met een auto die je naar een vijand toerolt. Het punt met al deze mogelijkheden is dat je ze meestal niet gebruikt. Die brandbare kogels en de brandbommen werken namelijk perfect en waarom moeilijk doen als het ook makkelijk kan? De enige reden om het je zelf zo moeilijk te maken is met bepaalde puzzels die je soms tegenkomt, daardoor moet je af en toe wel creatief zijn.<br/><br/>Op een gegeven moment in de game moet je bijvoorbeeld allerlei duivelse boomwortels vernietigen die verspreid zijn door Central Park. Een van deze wortels staat onbereikbaar op een hoge rots. Aan die rots hangt weer een kabel, waarlangs twee kleine kruipende monsters van boven naar beneden lopen. Tijd om te McGyveren! Doe wat dubbelzijdig plakband om een brandbare fles, gooi deze op een van die kruipende smeerlappen, en zie hoe de fles op het monstertje blijft plakken. Wacht vervolgens tot hij boven is, schiet de fles kapot en kijk hoe het vuur zich verspreid naar de wortel.<br/><br/>Hoe creatief je wilt zijn, moet je verder helemaal zelf weten. Ik ben een conservatieve gamer en ben blij met mijn pistool en flessen brandstof. Er zijn genoeg kogels en genoeg flessen te vinden om die slagwapens of andere, creatievere, wapens overbodig te maken. Aan de ene kant is het wel erg jammer dat er geen reden is om gebruik te maken van de vele opties, maar aan de andere kant betekent dat wel meteen dat je ook echt vrij bent in je manier van spelen. Dat is onder andere wat de game goed maakt.<br/><br/>Afwisseling is ook een van de sterke punten in Alone. De game is opgebouwd uit verschillende secties waarvan vechten, puzzelen, onderzoeken en autorijden slechts enkele zijn. Autorijden doe je in het begin een keer door de stad die opengereten wordt door de Fissure. Dit is de eerste keer echt erg spectaculair, maar gaat na de vijfde of zesde keer wel vervelen. De meeste gamers zullen deze sectie wel meerdere keren moeten doen, omdat de route erg onduidelijk is en dit een echt trial-and-error stuk is. Het zal vaak fout gaan, voordat het een keer goed gaat. Bovendien is het autorijden een van de slechter uitgewerkte delen in Alone in the Dark. Niet alleen in het hierboven beschreven gedeelte zit je in een auto, ook in het vrij begaanbare Central Park kun je in de auto stappen. En dan rijd je vaak tegen hele lage randjes op of kom je tot stilstand tegen een boom door de klungelige besturing. Dat is vrij irritant, zeker met een monster op je hielen, maar wel weer iets waar je mee om leert gaan.<br/><br/>Conclusie: “Het is iets waar je mee om leert gaan.” Dat is een zin die goed past bij Alone in the Dark. De besturing laat regelmatig te wensen over en de game is op bepaalde punten slordig afgewerkt, maar je leert ermee omgaan. Bij sommige games wil je dat helemaal niet, maar bij Alone in the Dark wel. Het spel is na enige oefening goed speelbaar, spannend, bevat een mooi verhaal en is lekker afwisselend. Wat dat betreft is Alone in the Dark gewoon een goede game geworden, die behoorlijk uniek is in zijn soort.