Band Hero

Recensie(s)

Voor elke Guitar Hero- en Rock Band-game wordt altijd dezelfde inleiding gebruikt. Iedere keer wordt er geschreven over hoe tof muziek wel niet is en hoe vet het is om in een band te spelen. Aangezien jullie dat soort verhalen al veel te vaak hebben gelezen, zal ik gewoon direct overgaan naar de kern van het verhaal, waar de inleiding om draait hebben jullie inmiddels wel ingevuld. Alhoewel, het gaat hier om Band Hero en dat is toch iets anders. Toch?

Feitelijk is het enige verschil tussen Band Hero voor de Xbox 360, PlayStation 2 en PlayStation 3 en Guitar Hero en Rock Band - voor diezelfde consoles - dat de setlist bestaat uit pophits. Echt toegevoegde waarde heeft Band Hero voor die consoles waarschijnlijk niet, aangezien hetgeen dat Band Hero uniek maakt alleen voor Nintendo’s consoles werkt. Een aantal creatieve geesten bij Activision heeft bedacht de Nintendo Wii aan de Nintendo DS te koppelen in Band Hero. En dit gebeurt nog op een leuke manier ook. Even een situatie schetsen in de volgende drie alinea’s:

“Mijn neefje is jarig en hij krijgt van z’n ouders een compleet Band Hero-pakket voor z’n Wii. De rest van de familie geeft geld aan het lieve manneke, waarmee hij een week later Band Hero voor de DS koopt, inclusief toebehoren. Weer een week later is de hele familie aanwezig om hem, zijn ouders en zijn zus te zien rocken op plastic instrumenten. Dit gaat over de Wii. Ondertussen wordt de DS doorgegeven door de mensen in de kamer. Hier en daar tikt iemand wat op de DS en uiteindelijk belandt het ding bij mij. Ik zie een hele lijst liedjes staan op het scherm van de DS. Blijkbaar kunnen mensen met de DS de setlist kiezen voor Band Hero-spelers. Het idee hierachter is dat iemand een liedje kiest en vervolgens wacht tot dat liedje door de huiskamer klinkt, zodat hij/zij zich naar de instrumenten haast om diens liedje te spelen.

Ik heb zin om leuk te doen, dus ik kies ABC van The Jackson 5. In dat liedje zou ik graag het drumwerk verzorgen. Na twintig minuten geplaagd te zijn door het gejengel van No Doubt, Maroon 5 en nog meer geteisem, zoals Fall Out Boy (je maakt geen vrienden, Jules – Red.), hoor ik de intro van dat liedje. Snel begeef ik mij naar de instrumenten en zie daar: het drumstel doet het niet meer! Geen nood, want gelukkig kan ik met dit dingetje gewoon de drums verzorgen voor dezelfde game die in de Wii zit. Ik kan dus zelfs staand drummen! Hetzelfde gaat op voor het gitaar-, bas- en zingwerk in het spel. Vervolgens geef ik de DS met drumtoebehoren aan mijn reeds huilende neefje (Michael Jackson die het ABC zingt…) terug, zodat hij zich kan bedienen van de andere muziek in Band Hero.

Inmiddels is het wat later geworden en krijg ik een zekere zin om iemand te gaan vervelen. Ik ren snel naar huis en haal mijn eigen DS en Band Hero-exemplaar voor die handheld op. Wanneer ik weer in de huiskamer sta, vraag ik of we even een andere modus mogen spelen dan Party Play en of ik die mag kiezen terwijl zij niet kijken. Dat mag. Ik kies voor de Roadie Battle-modus. In deze modus spelen een gitarist en een roadie tegen een andere gitarist en een andere roadie. Het is de bedoeling dat de gitaristen zo goed mogelijk spelen en dat de roadies hun tegenstanders saboteren. Dit houdt in dat ik backstage glip en de versterker van m’n neefje kapot schop, het mengpaneel van de boxen in overdrive zet, enzovoort. Ondertussen zit mijn mederoadie niet stil en heeft ook hij een flinke ravage aangericht, die ik vervolgens kan repareren.”

Het is erg leuk om te zien hoe dit allemaal in z’n werk gaat en hoe het zich manifesteert op het scherm. Simpelweg leuk. Het is overigens ook mogelijk om als DS’ser licht- en vuurshows te maken en camerahoeken te controleren. Bovendien krijgen spelers die de Wii en de DS aan elkaar koppelen voor Band Hero extra gameplay en content. Wat dat precies is, weet ik helaas nog niet. Ik durf wel te zeggen dat Band Hero me nog meevalt, voor de Wii en DS dan. Voor die twee platformen doet Band Hero echt iets anders en benut het de mogelijkheden van de consoles. Op de Xbox 360, PlayStation 2 en PlayStation 3 zal de game allesbehalve concurrentie voor Guitar Hero en Rock Band zijn, ook al is het spel absoluut niet zo bedoeld. Band Hero voelt voor die platformen evident overbodig. Het ‘casual’ publiek van de Wii en DS zal met deze game denk ik wel een hoop plezier beleven. Nu maar hopen voor m’n neefje dat hij de game dan ook echt krijgt…

De Guitar Hero-serie draait al een aardige tijd mee en zoals we allemaal weten is het een daverend succes. Het is dan ook logisch dat nieuwe delen blijven verschijnen, al die gezinnen die opeens de nepgitaar hanteren zijn immers waanzinnig lucratief. Een titel als Band Hero is hierdoor ook geen verassing, maar dat is niet perse een slecht gegeven. Het spel is namelijk opvallend leuk om te spelen.

Het voornaamste argument ter ondersteuning van deze uitspraak is de setlist. Want hoewel Band Hero er uitstekend in is geslaagd kleine kinderen en ouders aan te spreken (met dank aan Hillary Duff, Taylor Swift en The Spice Girls) heeft ontwikkelaar Neversoft dit voor elkaar gekregen zonder hun ziel aan de airplay-duivel te verkopen. Onbekendere groepen als The Bravery en Cold War Kids zijn ook vertegenwoordigd, en het zou ondergetekende niets verbazen als die flink aan populariteit gaan winnen dankzij deze release. Verder wil ik graag YMCA van de Village People met een vermelding vereren, het is waarschijnlijk een van de hoogste hoogtepunten uit de muziekgame-geschiedenis.

Het alleen wel een beetje jammer dat het spel heeft moeten inboeten op de moeilijkheidsgraad. Natuurlijk, de meeste huismoeders zullen er al een aardige kluif aan hebben alle gekleurde noten op hard goed te spelen. Maar áls je eenmaal aan het eind van de leercurve komt, dan ben je al snel aangewezen op andere titels uit de serie, waardoor Band Hero zich meer leent voor feestjes en korte speelsessies.

Zelfs als het spel te makkelijk voor je is, dan nog kan Band Hero staande blijven dankzij de aankleding. Wat is er gaaf aan de aankleding? Alles eigenlijk. Het kleurgebruik past mooi bij de game, de menu’s zijn snel en duidelijk, en alle nummers zijn van leuke weetjes voorzien. De animaties zijn bovendien fenomenaal, meer dan in andere games lijkt het erop alsof je naar een echt concert kijkt. Speciale vermeldingen voor het YMCA-dansje, de zweepbewegingen in Devo’s Whip It en de zanger die zijn kungfuvaardigheden laat zien in het Carl Douglas-nummer Kung Fu Fighting.

Ook fijn om te weten is het feit dat een hoop minpunten en bugs uit Guitar Hero 5 zijn gefixt. De beruchte expert+-glitch, die onspeelbare noten veroorzaakte als een dubbele bas werd gebruikt, is verdwenen en een aantal vage challenges hebben een enkeltje naar vergetelheid gekregen. Om het feest helemaal compleet te maken heeft Neversoft, in tegenstelling tot vorige games, géén nieuwe minpunten geïntroduceerd. Alleen het censuurbeleid kan voor een paar opgetrokken wenkbrauwen zorgen. Woorden als “Whiskey”, “Gun” en “Kill” worden als ongeschikt voor kinderen geacht, maar nummers over het gebruik maken van prostituees zijn daarentegen geen probleem. Vreemd is het zeker, maar al met al is het niets meer dan een klein vlekje op een verder schone lei. Conclusie: Ja, de Spice Girls zitten erin en ja, de game is voor de veteranen vrij simpel, maar alsnog is Band Hero een volwaardig deel uit de franchise. De setlist is bij vlagen verassend en de aankleding is tot in de puntjes verzorgd. Als kers op de taart heeft Neversoft ook op de kleintjes gelet bij het samenstellen van de setlist en op een enkele uitzondering na zijn praktisch alle ergernisjes uit eerdere delen verleden tijd. Kudos!