Brütal Legend

Recensie(s)

Ik houd van Metal, over-the-top actie en humor. Metal, kleurtjes en fantasierijke werelden. Metal en Metal. O ja, en clichés niet vermijden, daar houd ik ook wel van. Natuurlijk leid ik nu een artikel over Brütal Legend in, de nieuwste game die ontsprongen is uit het ongelooflijk creatieve brein van Tim Schafer.

Vanmorgen werd ik door een vriendelijk ogende kerel genaamd Devin een kamertje binnengeleid waar twee tv’s en wat boxen hingen, en wat stoelen stonden. Daarnaast stond een zekere Tim Schafer naast een gitaar op ons te wachten. Goeiemorgen. Vervolgens namen we plaats op de stoelen en begon meneer Schafer – of zal ik ‘m gewoon Tim noemen, nu ik toch met ‘m op de foto sta – zijn presentatie over Brütal Legend. Wat we te zien kregen, was het eerste gedeelte van de game.

Eddie Riggs, de roadie van een Metal-band, raakt gewond en uit zijn bloed komt een grote demon die Eddie uit de moderne tijd trekt en meeneemt naar de “Age of Metal”. Eddie wordt op dezelfde plek wakker als waar hij voorheen stond, alleen is het aparte (neppe) podiumdecor van de band veranderd naar ‘de real thing’ door ‘de kracht van Metal’. De bandleden zijn getransformeerd in druïden. Na dit geconstateerd te hebben, pakt Eddie de bijl genaamd Separator op om de dreigende druïden aan te pakken.

Vervolgens pakt hij een gitaar en soundcheckt ‘m even, waardoor de Dude (een vijand in de wereld van Brütal Legend), die Eddie besloop, plots een stroomstoot krijgt. Wat blijkt, door ‘de kracht van Metal’ is de gitaar vele malen sterker geworden en is het instrument plots een geducht afstandswapen. Dit houdt in dat als Eddie bepaalde noten, akkoorden of octaven speelt, hij vette en bijzondere combo’s uitvoert om zijn vijanden te verslaan. Ook is het mogelijk de Separator met Clementine (zo heet de gitaar) elektrisch te laden om hem sterker te maken.

De actie is in feite dus die van een hack & slash-game, maar dan overgoten met een heerlijk Heavy Metal-sausje. Zo zijn vaardigheden te verkrijgen door je snaren te upgraden met de punten die je krijgt. Overigens is Eddie niet steeds op zichzelf aangewezen, want je wordt gedurende de game vergezeld door eenheden. In de demo die Tim ons liet zien, vocht Eddie samen met een meid die op zoek was naar de Separator. Ze is zijn eerste bondgenoot en wordt ook een ‘love interest’ later in de game. Samen met haar kan Eddie double team attacks doen, extra sterke aanvallen die er super uitzien.

Na hier wat van gezien te hebben, kwamen de twee personages bij een Relic Raiser. Dit is een plek waar Eddie een aantal noten op z’n gitaar moet spelen om een voorwerp uit de grond te doen oprijzen. In dit geval was dat een auto-achtig voertuig (hoe zeg je? – Red). Alleen Eddie kan dit ding in elkaar sleutelen, als de laatste Roadie in een lange lijn van een bijna uitgestorven ras. Het is namelijk zo dat de wereld geschapen is door titanen die een wereld wilden maken van alleen maar coole dingen, oftewel: Metal. Blijkbaar werd het de Metal-wereld zo cool gevonden dat de titans als beloning naar de hemel opstegen om daar als Metal-goden te leven. Maar ondertussen bleef de Metal-wereld braak liggen, aangezien niemand uit kon leggen wat een wall of death, mosh-pit of headbangen was. Eddie weet hier echter wel raad mee en kan mooi een hoop awesomeness oproepen en bewerkstelligen.

Terug naar de ‘auto’. Het is je vriend, je voertuig en een wapen tegen de Dudes. Daarnaast is er de mogelijkheid hem aan te passen naar eigen inzicht, terwijl je door een Metal-wereld reist om een of andere kwaadaardige generaal te verslaan. De wereld is grotendeels een free roaming-wereld. Dat is niets vernieuwends, maar de stijl van de wereld is één en al over-the-top Metal-frisheid. De makers wilden dat elk screenshot op een albumhoes van een Metalband kan passen en dat klopt helemaal.

Albumhoezen De prachtige illustraties op vele Heavy Metal-albumhoezen zijn een bron van inspiratie geweest voor Tim Schafer en zijn collega’s. Daarom is het des te spijtiger dat bijvoorbeeld Iron Maiden, een band die bekend staat om de prachtige albumhoezen van tekenaar Derek Riggs, niet met één of meerdere nummers in de game aanwezig is. Maar albumhoezen als onderstaande van In Flames – Colony bieden natuurlijk nog steeds genoeg inspiratie.

Overigens werkt het ook andersom. Zo herkende ik artwork van albumhoezen van bijvoorbeeld In Flames, en dan met name de albums ‘Colony’ (zie kader) en ‘The Jester Race’. Van dergelijke bands is overigens genoeg te vinden in de game, er zitten namelijk 108 officiële liedjes van de vetste bands in. Alleen zitten er, tot Tims en iedere gamende Metal-fans spijt, geen nummers van Iron Maiden of Metallica in. Maar dat maakt nu niet echt veel uit. Alles is namelijk gru-we-lijk. De stijl van het verhaal, de wereld, de personages, de gameplay en muziek; alles is gru-we-lijk. Brütal Legend belooft weer een legendarische Tim Schafer-game te worden.

Zelfs de multiplayer, waarvan ik eerst erg weinig van verwachtte, lijkt erg tof te worden. In die modus kunnen tot en met acht spelers het vier versus vier tegen elkaar opnemen. Het is de bedoeling om met een legertje eenheden het podium van de andere speler met de grond gelijk te maken. Die eenheden moet je bij bepaalde spawn-plekken (die soms door een maf wezen beschermd zijn) oproepen door een solo te spelen, waarna je weer sterkere eenheden kunt oproepen. Er zitten een hoop diverse types in die elk nog meer hilarisch en bizar zijn dan de ander, en niet één doet afbreuk aan de ervaring. Met die eenheden ruk je er vervolgens op uit en is het hacken & slashen met brüte combo’s geblazen.

Dit spel lijkt mij momenteel de leukste titel van dit jaar te worden. De sfeer, de gameplay, het verhaal en alle content beloven simpelweg zo’n geweldige ervaring dat het gewoon ondenkbaar is deze game niet te kopen en te spelen. Af is de game nog niet, maar als het nu al zo geweldig is, kan dit moeilijk nog misgaan. Dit wordt een topper.

Tenacious D zong het al: You Can't Kill the Metal. En gelijk hebben ze, iedereen die durft te beweren dat dit muziekgenre dood is, heeft de afgelopen jaren niet zo goed opgelet. Metal leeft nog en wordt zelfs geëerd met een game. Voor deze ‘tribute’ zijn Tim Schafer en Jack Black de twee uitverkorenen. Bekende schreeuwlelijkerdsJack Black is misschien de meest in het oog springende beroemdheid die meewerkt aan Brütal Legend, maar er zijn er nog veel meer. Onder andere de rockhelden Ozzy Osbourne (Black Sabbath), Lemmy Kilmister (Motörhead) en Rob Halford (Judas Priest) verlenen hun stem aan de game. Tim Schafer heeft zelf al toegegeven dat hij Brütal Legend heeft gemaakt om al zijn jeugdhelden te kunnen ontmoeten en daar is hij dus duidelijk in geslaagd.De eerste is een al sinds kind door Metal gefascineerde gamemaker met veel humoristische games op zijn naam. De tweede, acteur en muzikant Jack Black, is met zijn band Tenacious D vooral bekend vanwege zijn eigenzinnige rocknummers die over het hoge machogehalte in rock-‘n-roll gaan. De liefdesbaby van de twee ietwat dikkige mannen van middelbare leeftijd is Brütal Legend. Een game die zowel een eerbetoon aan als een parodie op de rocklegendes van weleer is.

Het rockavontuur begint wanneer roadie Eddie Riggs (met de stem van Black) tijdens een concert nogal ongelukkig getroffen wordt door een omvallend decorstuk. In plaats van dat hij ter plekke dood gaat, druipt er wat van zijn bloed op een magische riemgesp waardoor hij getransporteerd wordt naar een fantasievolle wereld van rockgoden, titanen en stoere muziek. Daar wordt al snel duidelijk dat Riggs niet zomaar een bezoeker uit de toekomst is, maar een uitverkoren held die als roadie het menselijk verzet moet leiden tegen een leger van demonen en menselijke verraders die zich bij de demonische keizer hebben aangesloten.

Je zou misschien verwachten dat een game die draait om Heavy Metal niets anders dan een muziekgame kan worden, maar niets blijkt minder waar. Brütal Legend bevat zelfs zoveel gameplayelementen dat het haast onmogelijk is om de game in een bepaald hokje te plaatsen. Het spel is op de momenten dat je in de ‘Deuce’, een over de top Hot Rod-voertuig, rondscheurt in de open wereld een soort Zelda, waarin je op je gitaar speciale deuntjes speelt om je auto op te roepen of om ruines uit de grond te doen herrijzen. Daarnaast zijn er de stukken waarin Eddie te voet gaat met gitaar en bijl bij de hand en het in hack-’n-slash-gevechten opneemt tegen gespuis. En dan zijn er ook nog eens de strategische gevechten waarin je legers aanstuurt, zowel vanaf de grond als uit de lucht.

Rijden in de Deuce is één van de leukere delen van de game. Deze wagen is volledig aanpasbaar en wordt naarmate je meer punten verdient steeds groter en dodelijker. Rondkarren in de Deuce is ook de voornaamste manier om de wereld in al zijn schoonheid goed te kunnen aanschouwen. De vele albumhoezen die als inspiratie hebben gediend voor deze landschappen zijn duidelijk te herkennen in de erg sfeervolle omgevingen. De enorme soundtrack van meer dan honderd nummers uit vrijwel alle muziektijdperken doet nog een schepje bovenop de al ijzersterke sfeer.

De stukken waarin Eddie het als echte bikkel met bijl en gitaar opneemt tegen hordes vijanden zijn niet al te ingewikkeld door een gebrek aan complexe knoppencombinaties voor combo’s. Door te variëren tussen verschillende aanvallen zijn er wel wat toffe moves tevoorschijn te toveren, maar erg diep gaat het nergens. Hetzelfde kan gezegd worden over de strategische gevechten, waarin Eddie wat verder in het spel vanuit de lucht legers van rockclichés bestuurt. Denk hierbij bijvoorbeeld aan diknekkige headbangers, ruige bikers en de haast onzichtbare roadies. Iedere eenheid heeft zo zijn sterke en zwakke punten, maar hiervan gebruik maken is al een hele opdracht op zich. Een specifieke groep personages selecteren is in het heetst van de strijd eigenlijk te ingewikkeld gemaakt, waardoor de tactiek verloren gaat. Het is namelijk veel makkelijker om gewoon een enorme stoet eenheden ergens op af te sturen.

Bekijk hier de HD-versie van de videorecensie!

Brütal Legend maakt het gebrek aan echte diepgang gelukkig meer dan goed met het leuke verhaal en de humor. Jack Black zit goed in zijn rol en weet overtuigend iedere oneliner eruit te gooien, iets dat eigenlijk ook geldt voor alle andere stemacteurs. Minstens zo leuk is de visuele humor, zoals de uitbundige glam rock-factie met aan het hoofd de ijdele General Lionwhyte, die dankzij een enorme bos haar rondvliegt. In de rest van de game is verder vaak genoeg het droge en absurdistische gevoel voor humor van Tim Schafer te vinden, die zijn sporen op dit vlak natuurlijk al lang en breed verdiend heeft.

Het probleem waar Brütal Legend uiteindelijk toch mee kampt, is het feit dat het met name in het laatste deel iets te veel leunt op de grootschalige gevechten. Het is jammer dat er zoveel gefocust wordt op wat mij betreft het zwakste onderdeel van het spel. Ook op het technische gebied is er het één en ander aan te merken. De game is dan wel erg sfeervol, het kent ook één van de kwalijkste vormen van pop-up die ik in tijden heb gezien.Conclusie: Tim Schafer’s laatste telg is zowel een eerbetoon aan Metal als een lichte parodie op het genre dat zichzelf soms wel heel erg serieus neemt. Dat de game zo gevarieerd is, is zowel een vloek als een zegen. Het gaat ten koste van de diepgang, maar het levert wel een lekker afwisselend en humoristisch geheel op. Hoewel de game hier en daar wat rommelig is afgewerkt, zorgt de overdaad aan sfeer ervoor dat Brütal Legend toch een mooie ode is aan het Metal-genre. Rock on!