C.O.P. The Recruit

Recensie(s)

Misschien dat je op de Game Boy Advance het grafisch uitstekende V-Rally 3 hebt gespeeld. Het team achter deze game, VD Dev, overigens ook bekend van Stuntman en DRIV3R op de GBA, staat desondanks niet vaak in de schijnwerpers. Dat is vreemd want met C.O.P. The Recruit weten ze weer heel wat uit de DS te persen op technologisch vlak. De game laat zich het best beschrijven als een sandbox-game, vergelijkbaar met - hoe kan het ook anders - Grand Theft Auto.

Nu is GTA ook al uitgekomen op de Nintendo DS en het grote verschil tussen C.O.P. en Chinatown Wars is de camerapositie. Waar Rockstar met Chinatown Wars koos voor het bovenaanzicht, trekt VD Dev zich weinig aan van de beperkte mogelijkheden die er zijn voor het maken van een dergelijke game op een handheld en zie je de actie vanachter de rug van de hoofdpersoon. Het overzicht blijft behouden en door de toegankelijke controls is het manoeuvreren door de stad niet onaangenaam.

Het verhaal is behoorlijk oppervlakkig, niet per se cliché, maar gewoon niet interessant. Je neemt de controle over Dan Miles, een voormalig straatracer die wordt gerekruteerd voor het “Criminal Overturn Program”, een soort aparte politie-eenheid die eigenlijk alles mag wat de normale politie niet mag. Een flauw excuus natuurlijk om te rechtvaardigen dat je op straat iedereen van hun voertuig mag beroven en zoveel kogels mag afschieten op tasjesdieven als je maar wilt, maar goed. Zodra je de tutorial hebt gehaald word je in een ‘soort-van-maar-niet-helemaal New York’ losgelaten om missie na missie te volgen, want op die manier kun je een criminele organisatie oprollen. De gebeurtenissen in het verhaal boeien helaas zelden, ook omdat het op een weinig interessante manier wordt verteld. Af en toe zijn er tussenfilmpjes met bewegende plaatjes die je nou niet echt bepaald in het verhaal trekken, daarvoor ziet het er allemaal veel te amateuristisch uit. Bovendien hebben de personages te weinig charisma om residentie te nemen in je hersenpan en op die manier zie je de tussenfilmpjes dus eigenlijk meer als een vervelende overbrugging naar de volgende missie.

C.O.P. biedt de speler een open wereld waar je kunt gaan en staan waar je wilt. Helaas is dat ook alles wat er te doen is, want ondanks dat er wel een hele stad is gebouwd en je wat omheiningen kunt doorbreken, valt er allemaal maar weinig te zien. Er zijn geen schansen of iets dergelijks om bizarre stunts op uit te voeren, of memorabele punten die enig nut hebben, er zijn weinig verschillende voertuigen en er is buiten de ‘belangrijke’ personages uit het spel geen verdere interactie mogelijk met de mensen op straat. Er is ook niets te veroveren, een gebied of iets dergelijks, en er zijn geen verborgen routes te ontdekken. Je kunt je afvragen of het überhaupt wel nodig is geweest om die hele stad te maken als er toch niets te doen is.

Daarnaast zijn ook de missies in C.O.P. veel en veel te eentonig. Keer op keer krijg je dezelfde missies waarin je óf iemand moet achtervolgen, óf iemand moet neerschieten. De enige variatie zit hem in de wapens, die eigenlijk ook te standaard zijn. Een enkele keer wordt er goed gebruik gemaakt van de mogelijkheden van de DS. Zo moet je bijvoorbeeld een S.W.A.T.-team oproepen via de microfoon van je DS en ze ook op die manier orders geven om een huis binnen te vallen. De enkele keer dat je zo’n leuk foefje voorgeschoteld krijgt, kan helaas niet verhullen dat de game verder vooral een aaneenschakeling van eentonige gebeurtenissen is.Conclusie: Voor een echte sandbox-game op een handheld moet je niet bij C.O.P. zijn. Alleen een grote open wereld maakt nog niet direct een game met de kwaliteit van Chinatown Wars. Nee, C.O.P. is gewoon geen volwaardige ervaring aangezien het verhaal oninteressant is, er weinig te doen is in de omgeving en dat wat er overblijft van het spel te eentonig is. Volgende keer beter.