Dante's Inferno

In 1300 schreef Dante Alighieri 'The Divine Comedy'. Het eerste deel heet Dante's Inferno, de titel van deze game. Dit boek beschrijft de Hel als zijnde een ruimte met negen cirkels. In Dante's Inferno verken je deze duistere onderwereld. Ben jij bereid om naar de Hel te gaan?

In deze derdepersoons action-adventure draait het allemaal om de zonden; lust, hebberigheid, overspel en ga zo maar door. In de schoenen van Dante daal je af naar de ringen van de hel in een poging om je geliefde terug te halen. Elke ring heeft zijn eigen sfeer en vijanden, waar je mee moet vechten met behulp van flinke wapens als zwaarden en kettingen.

Met een uitgebreid combatsysteem en verschillende finishmoves wordt het verslaan van allerlei duivels addergebroed een waar feest. Dante kan diverse wapens hanteren en zelfs op de rug van grote monsters klimmen om eens stevig huis te houden!

Tijdens je reis naar het centrum van de hel, moet je verschillende keuzes in Dante's Inferno maken. Maak je een vijand op grove wijze af en stuur je ´m naar de hel of geef je hem een enkeltje hemel? Jouw speelstijl heeft niet alleen invloed op het verhaal, maar ook op de vorming van Dante.

Go to hell in Dante's Inferno!

Recensie(s)

Geloof is iets lastigs. Dat komt al door het woord zelf. Geloven. Op deze aardkloot gelooft meer dan de helft in één (of meerdere) hogere macht(en). Boeddhisme, islam, christendom, sikh, wicca; voor iedereen wat wils. Ikzelf heb eigenlijk van alles wat. Ik geloof in reïncarnatie, de balans van het leven uit het boeddhisme, en een Duivel en een God die energie zijn die overal stroomt en vloeit, als een universele bloedsomloop (deze denkbeelden zijn niet representatief voor de opvattingen van de gehele InsideGamer-redactie – red.). Nu ik het toch over geloof en bloed heb, kan ik het net zo goed ook over Dante’s Inferno hebben. Dan hoef ik ten minste niet zo interessant te doen. <p>In Dante’s Inferno speel jij een nieuwe versie van de beroemde poëet Dante, namelijk een kruistochtveteraan. In de game gaat Dante de hel in om zijn geliefde te redden. Gedurende zijn reis komt hij onder andere Virgil, Cleopatra en koning Minos tegen. Die koning was overigens de eindbaas van het eerste level, de eerste van de negen ringen in de hel.</p> <p>In Dante’s boek werd Minos beschreven als half mens, half serpent. In de game is dit meer een combinatie van een mens, een serpent en de slechterik van ‘De kleine Zeemeermin’ (die dikke octopus met de stem van Ma Flodder ja). Dat klinkt weird en saai, maar het is gewoon moddervet. Minos ziet er ontzettend rauw en bruut uit en de manier waarop ik ‘m moest verslaan was gewoon heerlijk. Zo hield de eindanimatie van het gevecht in dat ik Minos bij z’n tong greep, die op een rad van pinnen spietste en dat rad vervolgens ronddraaide om een ravijn van bloed en hersenen in zijn hoofd achter te laten… nice!</p> <p>Het doet heel erg aan als God of War, maar dat stoort totaal niet. De setting is anders en de hoofdpersoon is anders. Beide zijn interessant op hun eigen manier en beide zijn goed binnen het genre. Althans, hoe het tot nu toe is. Het duurt nog een tijdje voor Dante’s Inferno verschijnt. Al was dat niet héél erg duidelijk te zien aan wat ik gespeeld heb. De quick time events bestonden uit niets meer dan het op het juiste moment rammen op de combinatie vierkant-driehoek-rondje (of x-y-b, wat je wilt), tijdens het beklimmen van een rotswand bleef de journaliste die voor mij speelde constant op hetzelfde punt vastzitten (al lag dat voor de helft aan haarzelf denk ik zo) en zo nu en dan gebeurde er iets raars, maar voor de rest zag Dante’s Inferno er vrij ‘af’ uit.</p> <p>Straffen of verlossenDante krijgt af en toe de keuze mensen te verlossen of te straffen. In de demo die ik heb gespeeld kon ik alleen iemand straffen, dus ik weet niet hoe dat verlossen in elkaar steekt. Wel is duidelijk dat door te verlossen Dante’s langeafstandswapen wordt geupgrade en dat door te straffen datzelfde opgaat voor zijn close combat-wapen.Vooral op visueel gebied maakt de game indruk. De oorlogsveteraan Dante ziet er stoer, gevaarlijk en toch doods uit, de omgevingen zijn smerig en de vijanden idem dito. Wat me echter het meeste beviel waren de bijpersonages. In De Goddelijke Komedie wordt Dante door Charon de hel binnengebracht. Deze veerman werd beschreven als een oud en tenger mens, in de game is hij een grote levende boot bestaande uit zwartgebrand vlees en gebeente. De dichter Virgil, die Dante in zijn reis begeleidt, is een doorzichtige geest. Niet bijzonder, maar wel passend. Een speciale vermelding voor de monsters in de derde cirkel (Vraatzucht): ze zijn dik, goor en smerig, ofwel ze passen perfect in hun omgeving.</p> <p>De demo eindigde met een wandeltochtje op de rug van een titaanachtig personage naar de stad Dis. Het is me eigenlijk niet duidelijk wie dit personage nu eigenlijk is, al denk ik Cerberus. In het boek zit hij in een vuil meer van een dikke groene en gore substantie in Vraatzucht (de derde ring) en daar vinden we het personage ook in de game. Ook bevinden de monsters van Vraatzucht zich daar en is er op een gegeven moment verschrikkelijk veel vuur. Maar wat me doet twijfelen is het feit dat het geen hond is, geen drie koppen heeft en naar de stad Dis loopt (dat in de vijfde cirkel staat).</p> <p>Terwijl Cerberus - of wie dan ook - de stad naderde, zoomde de camera traag uit en dreunde Dante een tekst op uit het boek. Langzaam wordt de stad zichtbaarder en terwijl dat gebeurt, raak ik meer en meer gefascineerd. De stad Dis zelf bevat de binnenste en onderste lagen van de hel, waar de plegers van ‘actieve’ misdaden gestraft worden. Die levels zijn vermoedelijk het tofst qua omgeving en vijanden. De straffen, die zich in heel veel verschillende vormen manifesteren, worden namelijk steeds grover naarmate men dieper de hel in gaat.</p> <p>Ik heb een redelijk lange speelsessie met Dante’s Inferno achter de rug (en een nog langere staan-en-kijksessie dankzij de journaliste voor mij) waarbij ik veel van de verschillende onderdelen van het spel heb kunnen zien. Als er één ding is wat ik gamers op het hart wil drukken, is dat dit niet zomaar de eerste de beste God of War-kloon is. Natuurlijk, de overeenkomsten zijn er, maar deze game is het ultieme voorbeeld van ‘beter goed gejat, dan slecht bedacht’. Dante’s Inferno heeft een verschrikkelijk vette setting en lijkt daar, tot nu toe, het onderste van uit de kan te halen. Ik ben ervan overtuigd dat dit een toffe game wordt.</p>
Ontwikkelaar Visceral Games mag van geluk spreken dat geen van de negen ringen in de hel bestemd is voor schaamteloos jatwerk. Dante’s Inferno is namelijk op werkelijk alle fronten een regelrechte kopie van de zo succesvolle God of War-reeks. En dat is stiekem helemaal niet zo erg. <p>Het verhaalDante’s Inferno is gebaseerd op het eerste deel van de Goddelijke Komedie, het klassieke werk van dichter Dante Alighieri. Dante’s chick, Beatrice, wordt vermoord en als straf voor alle wandaden die Dante heeft gepleegd wordt Beatrice rechtstreeks de hel ingezogen. Dante ziet in dat hij een ongelofelijke klootzak is en zet alles op alles om Beatrice terug te krijgen. Hiervoor moet hij wel even de negen ringen van de hel – met thema’s als vraatzucht, woede en lust – doorkruisen en Lucifer himself zien te verslaan.Aan de ene kant valt Visceral luiheid te verwijten. Het kon tijdens de ontwikkeling van Dante’s Inferno bogen op bestaande gameplaymechanieken en zonder blikken of blozen werden ook de controls van God of War letterlijk overgenomen. Daarnaast werd een wereldberoemd gedicht als basis voor het verhaal gebruikt, waardoor de ontwikkelaar eigenlijk enkel de aankleding van het geheel hoefde te verzorgen. Aan de andere kant is dit een verschrikkelijk slimme zet geweest. Tijdens de ontwikkeling kon alle aandacht enkel in het artistieke gedeelte gestoken worden; de gameplay stond toch al als een huis.</p> <p>Gevolg is dat Dante’s Inferno vanaf het prille begin heel vertrouwd aanvoelt. Hoofdpersoon Dante Alighieri vliegt met dezelfde souplesse en op hetzelfde moordende tempo als collega Kratos door het beeld. Net als de kale Griek valt Dante aan met zwakke en sterke aanvallen, dat doet hij met een zeis die hij Magere Hein hoogstpersoonlijk afhandig heeft gemaakt. Grotere tegenstanders en enorme eindbazen versla je vaak door een Quick Time Event tot een goed einde te brengen, het is allemaal bekende kost.</p> <p>Naast fysiek geweld kan Dante gebruik maken van magische aanvallen. Deze aanvallen zijn te ‘kopen’ met de zielen die je verzamelt – de déjà vu-tour blijft maar doorgaan – en daarna verder uit te bouwen voor extra kracht, meer bereik, et cetera. Toegang tot deze upgrades krijg je door Dante verdwaalde zielen of tegenstanders te straffen of vergeven. Door veel zielen te vergeven kun je ‘heilige’ magie gebruiken, straffen levert meer ‘kwade’ magie op. Het is een keuzemogelijkheid die geen enkele invloed op het verloop van het verhaal heeft overigens.</p> <p>Dante?Dante is in de game maar een saaie hoofdrolspeler. Misschien moet Visceral in het vervolg wat beter kijken naar zijn naamgenoten. De Dante uit Devil May Cry is bijvoorbeeld oneindig veel stoerder dan meneer Alighieri in Dante’s Inferno. Of wat te denken van Dante Hicks, hoofdrolspeler in de briljante film Clerks. Ik zie het al voor me, Dante’s eerste reactie wanneer hij de hel betreedt: “I’m not even supposed to be here today!”Een groot verschil tussen God of War en Dante’s Inferno is uiteraard de setting. Waar God of War zijn inspiratie put uit de Griekse mythologie, baseert Dante’s Inferno zich op de Goddelijke Komedie (zie kader) en hoe de hel daarin wordt beschreven. Hoewel Dante’s Inferno grafisch niet helemaal up-to-date is, weet het het idee van de hel aardig over te brengen. Denk aan enorme muren van zondaars die kermen van eeuwige pijn, ongedoopte baby’s met messen in plaats van armen, vadsige rondwandelende vethompen met drie monden en reusachtige borsten met tepels waar monsters uitkomen. Elke ring heeft zo zijn eigen wansmakelijke kenmerken en allemaal geven ze je een goed idee van hoe rot het wel niet moet zijn om daar tot in de eeuwigheid te verblijven.</p> <p>Minder geslaagd is hoofdpersonage Dante zelf. De beste man betreedt dan wel de hel, verslaat de Dood en de Duivel, maar telkens wanneer hij zijn bek opentrekt komt er niets meer uit dan een vertwijfeld “Beatrice… Beatrice! BEATRICE!!!”. Dante helaas een kleurloze huilebalk in plaats van een ongelofelijk stoere kerel. Sowieso is het verhaal waarin Dante zich voortbeweegt een onsamenhangend geheel van in-game cutscenes, schaarse CGI-filmpjes en stukjes tekenfilm die van de hak op te tak springen. Mede door deze wirwar van ongedoseerde plotmechanieken wist Dante’s Inferno mij nergens op te zuigen, mee te sleuren en pas uren later los te laten. Het is een gemiste kans, want een game baseren op één van de bekendste gedichten uit de geschiedenis brengt juist veel mogelijkheden qua storytelling met zich mee.</p> <p>Los daarvan is Dante’s Inferno een nobel project van Electronic Arts. Nobel, omdat gamers zonder PlayStation eindelijk ook kunnen ruiken aan de vloeiende gameplay van God of War. Verder is Dante’s Inferno gewoon prima vermaak, niets meer en niets minder. Na zo’n acht uur singleplayer kan de game uitgespeeld en wel weer de kast in, waarna enkel doorzetters hem wellicht nog eens op een hogere moeilijkheidsgraad uitspelen.Conclusie: Voor afkijken kreeg ik vroeger altijd punten aftrek, maar ontwikkelaar Visceral Games komt ermee weg. Dante’s Inferno is dankzij het schaamteloze jatwerk en ondanks een aantal gebreken namelijk een prima hack-and-slash-game.</p>