Ghostbusters: The Game

Recensie(s)

Eind jaren tachtig, begin jaren negentig was Ghostbusters een fenomeen. De twee films brachten miljoenen in het laatje, miljoenen fans neurieden het themalied dagenlang, er kwamen Action Figures die de winkels uitvlogen en voor de kleintjes verschenen er tekenfilms. Bijna twintig jaar later komt er eindelijk weer een game gebaseerd op de franchise en dat is iets waar we heel blij mee mogen zijn.

Het concept van Ghostbusters is namelijk perfect voor een game. Kijk ten eerste naar de stad waar de game zich afspeelt: New York. Het is al veel vaker het toneel geweest van games en elke keer voegt het toch echt wat toe. Daarnaast heb je te maken met een wapen dat je in andere games nog nooit gezien hebt: de proton-gun. Het geeft een totaal ander gevoel dan de standaard M16 waarmee je terroristen afschiet. En tot slot heb je te maken met allemaal spoken die je moet vangen. Spoken hebben niet per se een standaard uiterlijk en daarom geeft het de ontwikkelaar de mogelijkheid om compleet los te gaan. Hoe gekker hoe beter!

De ontwikkelaar geeft mij het gevoel vol passie met Ghostbusters bezig te zijn. Het is de eerste game waarvoor zij haar nieuwe physics engine gebruikt. In een korte techdemo zagen we hoe honderden verschillende losse objecten reageerden op de actie van de speler. Wanneer je ergens tegenaan loopt, dan loop je er ook echt tegenaan en verandert het object van plaats. Een groter feest wordt het wanneer je te maken krijgt met een spook dat met de zwaartekracht speelt. In de praktijk zal hij dan met tientallen, zo niet honderden, voorwerpen kunnen spelen en die door de lucht laten vliegen. Die objecten kunnen de speler uiteraard raken, wat een effect heeft op je gezondheid en balans.

Het filmgevoel komt door het ontbreken van de zogenaamde HUD nog beter naar voren. In Ghostbusters zie je geen levensbalkjes of hoeveel kracht jouw wapen nog heeft. Deze informatie is heel makkelijk af te lezen van het Proton-pack op je rug. Met een hittemeter krijg je snel te zien hoe heet jouw wapen is. Hoe meer je hem gebruikt, hoe heter hij wordt en bij verhitting moet hij tijdelijk afkoelen. Voordat dat punt wordt bereikt, krijg je gelukkig nog wel een duidelijke waarschuwing dat je de vuurknop toch echt even los moet laten in de vorm van een rookwolkje uit je pack.

De gevechten met de verschillende spoken doen precies wat je ervan verwacht. De simpele mutanten schiet je dood met je wapen, die naast een protonstraal ook een machinegeweer-achtige optie heeft. Toch zijn het de gevechten met spoken die het hoogtepunt uit de game vormen. Met de straal verlam je ze, om ze vervolgens een paar keer tegen de grond aan te rammen en zodra ze verzwakt zijn, zuig je ze de val in. Het perfecte Ghostbusters-gevoel.

De licentie uit de game is dan ook honderd procent aanwezig. De fantastische muziek zit er gewoon in en er zelfs 57 minuten aan muziekmateriaal dat voor de film is geschreven maar nooit is gebruikt. Die muziek heeft de Ghostbusters-vibe, maar is wel gloednieuw. Daarnaast zijn alle acteurs uit de films gedigitaliseerd en hun stemmen aan het opnemen. De speler zelf kruipt niet in de huid van de bekende acteurs, maar speelt de rol van een groentje bij het Ghostbuster-team. De Ghostbusters zijn namelijk zo populair geworden dat ze overal voor worden opgeroepen en dat kunnen ze niet meer met zijn vieren af.

Een andere hoofdrol is voor het eerdere genoemde New York weggelegd. De stad ademt dezelfde sfeer uit als in de films en de verschillende gebouwen die je mag betreden zijn erg cool. Zo zagen we een scène waarin je in een flatgebouw het opneemt tegen de enorme Marshmellow Man en tegelijkertijd de skyline van New York ziet. De New Yorkers zelf zijn ook massaal aanwezig. Met honderden tegelijkertijd rennen ze in paniek over straat als er een groot monster aankomt en dan is het aan de speler om zich daar een weg door te banen. Het gaf me een 9/11-gevoel en dat was redelijk overdonderend.

Ghostbusters is uiteraard in je eentje te spelen, maar wanneer je toegang hebt tot een online aansluiting op de Xbox 360 of de PlayStation 3, dan mag je aan de slag met de coöperatieve modus. Met drie vrienden ga je dan de spoken bestrijden en dat lijkt gewoon een mooie toevoeging te zijn. Bij de PlayStation 2- en de Wii-versie is die optie er niet, maar zij krijgen een exclusieve split-screen modus, waarbij je dus met een vriend of vriendin samen op de bank kunt zitten.

Het enige waar ik kritiek op kan leveren zijn de graphics van de game. Deze zijn namelijk niet fantastisch. Omgevingen zijn nogal ongedetailleerd en ook mag de ontwikkelaar nog aan de slag gaan met de verschillende personages die makkelijk mooier gemaakt kunnen worden. En daar heb ik vertrouwen in. Wat ik zag was een redelijke vroege versie, maar dan wel een versie die me heel erg vrolijk maakte.