Homefront

Homefront speelt zich af in 2027. Amerika is bezet door Noord-Korea, nadat een economische crisis ervoor gezorgd heeft dat de Verenigde Staten hun wereldmacht verloren zijn. In het verhaal, dat geschreven is door John Milius (Apocalypse Now, Red Dawn), volg je het Amerikaanse burgerverzet tegen de Noord-Koreaanse bezetters.

De game is een First-Person Shooter, waarin je als onderdeel van het verzet probeert de Noord-Koreanen te verslaan. Tijdens de gevechten schiet je jezelf als infanterist een weg door de vijandelijke linies. Daarnaast krijg je soms de controle over grond- of lucht-voertuigen.

Recensie(s)

Als we kijken naar het eerste kwartaal van 2011, dan staan daar heel wat interessante games ingepland. Veel daarvan zijn vervolgen van succesvolle games, maar gelukkig staan er ook een aantal nieuwkomers gepland. Games die het begin moeten vormen van een nieuwe succesvolle serie. De game Homefront staat daarbij in mijn agenda met dikgedrukte letters geschreven. De keren dat ik de game heb mogen aanschouwen, weet hij mij, onder meer door de verhaalvertelling, steeds weer weg te blazen. Het is dan ook niet gek dat THQ enorm veel van deze titel verwacht en dat deze game de eer kreeg om de THQ Gamersweek, die begin januari in New York is gehouden, af te sluiten.<br/>Op dat evenement was het mogelijk om het allereerste level van de singleplayermodus te spelen, maar die hebben we al in december gespeeld en daarover hebben we op InsideGamer al het nodige verteld. Daarom heb ik me volledig op de multiplayermodus gestort, waarin we met 24 man tegelijkertijd elkaar het leven zuur konden maken.<br/><br/>Het is niet voor het eerst dat we vanuit InsideGamer iets over de multiplayer hebben geschreven. In oktober is Timo afgereisd naar Londen om daar kennis te maken met Ground Control. Dit is een soort Domination-modus, waarin je als team drie verschillende punten moet veroveren. Houd je die lang genoeg vast, dan win je de ronde en verplaatst de strijdlinie zich naar een ander gedeelte van de kaart. Daar krijg je weer met andere punten en plaatsen te maken waar je jezelf strategisch kunt opstellen. Als je ook hier de drie gebieden lang genoeg verovert, dan win je de 'best out of three'-match. Verlies je deze ronde, dan verplaatst het slagveld zich weer terug voor de allesbeslissende ronde. Timo was destijds behoorlijk enthousiast en ik moet zijn mening daarin delen. De ontwikkelaar heeft met deze modus in hun vorige game Frontlines al ervaring opgedaan en het gegeven is in Homefront alleen maar beter uitgewerkt.<br/><br/>Daarbij is er een fantastische toevoeging in de vorm van de Battle Points. Voor elke actie die je in de game uithaalt, verdien je Battle Points. Deze zorgen er niet alleen voor dat je net als in Call of Duty in levels stijgt en zodoende nieuwe wapens en Perk-achtige bonussen verdient, het werkt in verschillende potjes ook als in-game geld. Zo kun je Battle Points gebruiken om bijvoorbeeld een klein helikoptertje aan te schaffen en dit in te zetten als Scout. Daarmee heb je vervolgens de mogelijkheid om de vijanden te 'taggen', waardoor ze tijdelijk op de radar van jouw medespelers zichtbaar zijn. Of je gebruikt de Battle Points om een klein voertuigje aan te schaffen die met zijn machinegeweer vijanden omlegt.<br/><br/>Ook is het mogelijk om in een modus als Ground Control grote voertuigen te kopen, zoals een tank. Uiteraard is dit een heerlijk voertuig om infanterie mee af te knallen, maar de tank heeft een behoorlijk hoge aanschafprijs en als je tijdens je tankrit niet een paar vijanden weet af te schieten, dan voelt het al snel als een mislukte investering. Met de balans tussen voertuigen, bonussen en simpelweg met je machinegeweer om je heen schieten zit het wel goed. En belangrijker nog: alles is leuk om te doen. Als sniper is het heerlijk om op een berg te liggen en jouw basis van een afstand te verdedigen tegenover mogelijke veroveraars, terwijl de ander weer gelukkig wordt om met zijn shotgun als een kip zonder kop op iedereen te schieten die hij tegenkomt.<br/><br/>Naast Ground Control hebben we ook voor het eerst een traditionele Team Deathmatch-variant kunnen spelen, waarbij er een nieuwe map werd getoond. Suburbs is een map die exclusief beschikbaar wordt gesteld voor Xbox 360-bezitters en speelt zich, zoals de naam doet vermoeden, in een Amerikaanse woonwijk af. De map is zeer gevarieerd, waarin open pleinen worden afgewisseld met kapotgeschoten huisjes, die ideaal zijn voor close combat-gevechten. Ook zit er genoeg reliëf in, waarbij de hoger gelegen plekken ideale schuilplekken zijn voor snipers of mensen die bezig zijn met op afstand bestuurbare helikoptertjes. Grote voertuigen doen in Team Deathmatch niet mee, waardoor je je vol in de hevige strijd kan mengen, waarbij de gameplay doet denken aan de snelheid van Call of Duty, met uiteraard de toevoeging van de eerder genoemde Battle Points. Een combinatie die mij enorm aansprak en er voor heeft gezorgd dat ik niet graag de controller uit mijn handen liet grijpen.<br/><br/>Maar eerlijk is eerlijk, met deze modi is de Homefront-multiplayer nog niet superorigineel. Daarom heeft ontwikkelaar Kaos Studios nog een andere modus aangekondigd: de Battle Commander-modus. Dit is eigenlijk een variatie op de eerdergenoemde Ground Control- en Team Deathmatch-modus en heeft als belangrijkste toevoeging een door de computer aangestuurde generaal. Deze generaal houdt de boel 'van bovenaf' in de gaten. Zo worden spelers die een bepaalde killstreak halen in 'rang' omhoog gegooid en verdienen dan bijvoorbeeld meer Battle Points per kill of rennen sneller. Tegelijkertijd krijg je in die rang een opdracht om nog een aantal vijanden om te brengen, om naar de volgende rang door te groeien en nog meer voordelen vrij te spelen, totdat je in de hoogste rang, rang vijf, een echte Rambo bent.<br/><br/>Er hangt alleen wel een groot 'maar' aan deze voordelen. Hoe beter jij presteert, hoe meer je opvalt bij de vijandelijke generaal. Deze zal er per gestegen rang steeds meer aan doen om jou om te brengen en je terug te zetten naar je basisrang. Dat doet hij door een aantal van zijn troepen op jou te laten concentreren. Deze spelers zullen op de radar een gemarkeerd gebied zien waar jij je bevindt en een hoge beloning krijgen als zij jou afmaken. Hoe hoger jij in rang wordt, hoe meer vijanden er op jou zullen jagen. Hierdoor ontstaat er een fascinerend kat-en-muisspel, waar je op een gegeven moment echt met het hart in de keel zit. Ik had de derde rang behaald en had maar liefst vier vijanden achter mij aan. Ik wilde uiteraard de vierde rang halen en daarom zat ik als een camper heerlijk in een huis om van daaruit mijn aanvallers te stoppen. Dit is een lange tijd goed gegaan, totdat iemand zo slim was om via een trap naar het dak te klimmen om vervolgens via het raam naar binnen te gaan en mij van achteren af te maken, waardoor ik die vierde rang op één kill na niet wist te halen. Enorm balen, maar tegelijkertijd een drijfveer om het nog een keer te proberen.<br/><br/>Toch zijn er nog een paar dingen die niet goed werken in de multiplayer. De spawnpoints werken bijvoorbeeld niet altijd even goed en de hitboxes, de plaatsen waar de kogels de vijand raken, werken nog niet helemaal goed. Soms heb je het gevoel dat je iemand door zijn kop schiet, maar blijk je mis te schieten, terwijl een voor jouw gevoel gemist schot een headshot oplevert. Dit zijn twee dingen die wat kleine irritaties opleveren – en zeker ook nog te verhelpen zijn - op een voor de rest uitstekende multiplayerervaring. De multiplayer van Homefront is meer dan een simpel verplicht nummertje, het is een goeddoordacht geheel waar je heel wat speeltijd in kwijt kunt!
Er is geen hond op straat meer te bekennen in Amerika, de Koreanen zijn namelijk in het land. Het gros van de mensen zit in kampen opgesloten en gaat een onzekere toekomst tegemoet. De Mississippi is door radioactieve straling volledig onbruikbaar geworden en Amerika is een verdeeld en uiteengeslagen land. Het leger is ongeorganiseerd en burgers worden niet meer beschermd. Is er dan helemaal geen hoop meer voor de Verenigde Staten? Niet als het aan de burgers zelf ligt.<br/>Op een zonnige ochtend wordt ex-piloot Robert Jacobs van zijn bed gelicht door een Koreaanse commandant in het gezelschap van twee militairen. Voordat hij het weet wordt hij in een Amerikaanse schoolbus geplaatst en volgens een medegevangene voor ‘hereducatie’ verplaatst. Terwijl hij de gruwelijkheden van de Koreanen aanschouwt tijdens zijn busrit, wordt hij plots bevrijd door leden van de Amerikaanse verzetsgroep.<br/><br/>Eigenlijk kun je je al direct twee dingen afvragen. Waarom word je precies opgepakt door de Koreanen en waarom besluit de Amerikaanse verzetsgroep precies jou te bevrijden? Dit zijn van die typische vragen die opdoemen tijdens het spelen van Homefront. Veel dingen krijg je niet uitgelegd, aangezien het gehele avontuur ervaren wordt vanuit de ogen van Robert Jacobs. Er zijn dus geen tussen- en introductiefilmpjes waaruit je kunt afleiden waarom bepaalde zaken spelen. Het enige dat je echt weet is dat Amerika is ingenomen door een verenigd Korea onder aanvoering van Kim Jong-un, zoon en opvolger van de befaamde Kim Jong-il. Enerzijds houdt dit dingen spannend, aangezien er veel onbekend blijft, anderzijds hopen de vragen zich op het gegeven moment op en worden ze waarschijnlijk pas in een mogelijk volgend deel meer beantwoord.<br/><br/>Ondanks dat je niet weet wat er precies gaande is, hoeft dat natuurlijk geen reden te zijn om niet de wapens op te pakken en de Koreanen een lesje te leren. Je nieuwe verzetsvrienden vertellen je namelijk over hun plan om brandstof te brengen naar San Francisco, waar de laatste restjes van het Amerikaanse leger samenkomen om de bezetters uiteindelijk te kunnen verslaan. Wat direct opvalt is dat de wapens die je krijgt niet bepaald overlopen van de kogels. Waar we in een Call of Duty en een Battlefield vaak omkomen in de kogels (ha-ha), mag je in Homefront blij zijn als je een geweer te pakken hebt dat zestig kogels in het magazijn heeft. Wil je ook maar een enkele kans maken tegen de Koreaanse grootmacht, dan zul je dus als een ware speurneus op de grond moeten zoeken naar andere fatsoenlijk gevulde wapens.<br/><br/>Daarnaast is het aanbod aan wapens ook breed genoeg om iedereen aan te spreken. Elk wapen schiet anders, maar geen enkel geweer is duidelijk minder of beter dan de andere. Natuurlijk heeft iedereen zijn eigen favorieten, maar het is niet zo dat je bepaalde wapens liever niet oppakt van gedode vijanden, omdat ze niet fatsoenlijk te gebruiken zijn.<br/><br/>De Koreanen, die natuurlijk gemerkt hebben dat je bevrijd bent uit de bus, komen vervolgens in drommen op je af. De kunstmatige intelligentie (A.I.) van de aanvallende Koreanen steekt prima in elkaar, ze schieten (zelfs op de standaard moeilijkheidsgraad) met scherp en proberen je ook nog wel eens van de zijkant te verrassen door om obstakels heen te bewegen. Hierdoor worden shoot-outs best intens. Je moet veel dekking zoeken en blijven opletten waar de tegenstander nou precies blijft, terwijl ze je constant onder vuur houden. Eigenlijk is de A.I. alleen echt slordig wanneer de vijand zelf dekking aan het zoeken is. Wanneer ze zich hebben verscholen achter een schot of een stel rubberen banden, lijken ze het niet door te hebben als je ze van de zijkant een bezoekje komt brengen. Ze kijken nog steeds vooral naar achteren om te kijken waar jij nu precies zit, terwijl je ook in hun gezichtsveld zit als ze eens niet omkijken. Een beetje vervelend, maar overwegend stelt de A.I. niet teleur.<br/><br/>Wat er misschien ook mee te maken heeft, is dat je constant bezig bent met de originele en interessante omgevingen waarin je je begeeft. Dan weer ben je druk bezig Amerika te bevrijden in een voorstad waar een vliegtuig is neergestort, terwijl je slechts een uurtje later alweer op het platteland bent waar het landschap vol staat met boerderijen, schuren en opslaggebouwen. De variatie in omgevingen wordt ook nog eens bijgestaan door de manier waarop de levels zijn ingevuld. Vrijwel nergens heb je het gevoel dat bepaalde objecten of stukken zijn hergebruikt en er is een duidelijk veel tijd besteed aan details zoals ingekleurde tekeningen van kinderen in scholen en gieters en tuinkabouters in de achtertuinen. Een hoop tierelantijntjes die Homefront zoveel sfeer meegeven, dat je je goed in kunt leven dat je een verzetsstrijder bent die door Amerika rondstruint.<br/><br/>Daarom is het ook een bittere verrassing als je opeens na zo’n vier uur spelen (in het geval van de standaard moeilijkheidsgraad) de aftiteling over het scherm ziet rollen. Vier uur is echt schandalig kort, en na de eerdere beloftes dat Homefront echt een episch singleplayeravontuur zou kennen met een ruime speelduur is het natuurlijk belachelijk dat de game nog eerder is uitgespeeld dan Black Ops. Zowel Jelle als ik deden er maar vier uur over, dus een ‘toevalstreffer’ is het ook niet te noemen.<br/><br/>Dit is enorm jammer, want de vier uur die je speelt, begeef je je wel in een fantastische wereld en is vermaak overwegend troef. Ondanks dat je wel vaak tweede viool speelt omdat je vaak moet wachten op je teamgenoten om deuren te openen, kasten weg te duwen of luiken te ontdekken, zit er genoeg variatie in de game om je constant te boeien. Zo ga je van een vrij sterke helikoptermissie, door naar een sluiplevel waarin je de sluipschutter uithangt. En we zwijgen nog maar over het plezier dat je kunt hebben met de semi-automatische Goliath waarmee je raketten kunt afschieten. Aan plezier zeker geen gebrek.<br/><br/>Door deze korte speelduur komen de zogenaamde ‘rustmomenten’ ook een stuk minder goed uit de verf dan verwacht. Homefront zou namelijk net als Half-Life 2 een soort afwisseling hebben tussen actie en rust. Dat klopt inderdaad, maar helaas zijn momenten van rust weinig diepgaand. Zo is er het eerste bezoekje aan ‘Oasis’, een soort veilige haven voor het Amerikaanse verzetsleger. Je krijgt de gelegenheid om met de verschillende personages te praten, maar hun antwoorden zijn vaak niet langer dan één zin, waardoor diepgaande en leervolle gesprekken er helaas niet inzitten. Een gemiste kans, zeker als je je bedenkt dat dit de ideale gelegenheid zou zijn om wat meer over het wel en wee van de Amerikaanse burger te weten te komen.<br/><br/>Daarnaast zitten dit soort gedeeltes ook nogal vol met onzichtbare muren, waardoor je niet met iedereen kan praten die in zo’n ‘rustomgeving’ zit. Een voorbeeld dat laat zien hoe schlemielig dit is, is de Achievement die je krijgt wanneer je met iedereen in Oasis ten minste één keer hebt gesproken. Helaas is er precies één persoon onbereikbaar dankzij deze onzichtbare muren, maar blijkt hij niet nodig voor de Achievement.<br/><br/>We hebben het nu constant over de singleplayer gehad, waar we – vooral door de spelduur - toch enigszins in teleurgesteld zijn. Des te verrassender is het dat de multiplayer, waarvan we dachten dat die juist het mindere broertje van het singleplayeravontuur zou zijn, ons juist zo positief stemt. Er worden een aantal dingen anders gedaan die goed uitpakken. Dit zien we al op het gebied van modi. Het is misschien wat minder uitgebreid dan bij Call of Duty, maar dingen zoals Team Deathmatch en Ground Control zien we ook gewoon terug in Homefront. Het bijzondere is echter dat van beide modi ook een zogenaamde Battle Commander-variant aanwezig is. Dit houdt in dat spelers die meerdere vijanden doden op rij doden, sterren verdienen. Elke ster levert je weer een extra bonus op, totdat je het maximale aantal van vijf sterren hebt verdiend. Helaas hebben die sterren ook een minpunt, aangezien ze ervoor zorgen dat je veel beter in beeld komt voor de tegenstander en ook op de minikaart met een geel icoontje knippert.<br/><br/>De gameplay een mix tussen Call of Duty en Battlefield. Het kent vooral de snelheid van Call of Duty en het voertuiggebruik en tactisch spel van Battlefield. Zo kun je bijvoorbeeld met kills en andere vervulde opdrachten punten verdienen die je mag uitgeven aan voertuigen. Voertuigen zijn vrij duur, maar er is ook een optie om kleinere gadgets direct tijdens het spelen te kopen. Deze handigheden komen in de vorm van kleine luchtaanvallen tot aan extra bepantsering, en kun je echt op elk moment aanschaffen.<br/><br/>Eigenlijk is er nog veel meer over de multiplayer van Homefront te vertellen. Om jullie een beter inzicht te geven in de multiplayer is hier een uitgebreider artikel omtrent de online functies van Homefront. Conclusie: Homefront is helaas niet precies wat we ervan hadden verwacht. De verwachtingen waren natuurlijk enorm hoog door onze eerste speelsessies, maar niemand had voorzien dat de singleplayer zo kort zou zijn. Dat neemt niet weg dat de game erg lekker wegspeelt. De omgevingen en missies zijn erg gevarieerd en in de levels zelf is er een groot oog voor details. Jammer genoeg zijn de rustmomenten in de game niet erg diepgaand en de onzichtbare muren zijn daar ook vrij hinderlijk. Gelukkig is de game wel erg sfeervol en ga je op in de beleving. De multiplayer weet het totaalpakket de broodnodige ‘body’ mee te geven, waardoor de game wel wat langer meegaat dan de korte singleplayer. Met Homefront is in ieder geval een universum neergezet, dat met wat meer aandacht tot een fantastisch vervolg kan leiden.