Jongste (14) stopt met eten. Hij verliest in razend tempo 20 kilo en alle zin in het leven. Het etiket dat hij al snel krijgt opgeplakt, vermeldt Anorexia. zij conditie dendert bergafwaarts en opname in een eetstoornissenkliniek, zoals dringend geadviseerd door de GGZ, lijkt onvermijdelijk. Moeder en zoon hebben echter een andere visie en kiezen hun eigen weg.
Recensie(s)
Jongste is een jongen in een 'gewoon' gezin. Hij houdt van pizza's, patat en zo, is wat te dik en zijn moeder wil hem graag meer groente laten eten. Op zijn veertiende begint hij in de lengte te groeien en op een dag zegt hij 'Nee' en stopt met eten. Na een tijd met strubbelingen valt hij om en komt via de ambulance in het medische circuit en krijgt het label 'anorexia nervosa'. Moeder en Jongste hebben echter een andere visie, meer holistisch: een verandering in gedrag en in denken. Zij gaan op een andere manier om met de vermeende eetstoornis. Een verhaal over Jongste en zijn worsteling met het leven. Een 'gewone' jongen die heen en weer worstelt tussen zijn moeder en haar ex, met school, presteren en zichzelf. En een verhaal over opvoeden en de zorgen van een alleenwonende moeder. De schrijfster is de moeder van Jongste. Haar verhaal is waardevol voor iedereen die met groeistuipen van opgroeiende kinderen omgaat. Een opbouwend verhaal voor mensen met vermeende anorexia en mensen in hun directe omgeving zowel priv� als in de zorgverlening.<br/><br/>Ir. K.W. Sijtsma MBA
