Metal Gear Solid: Peace Walker

Recensie(s)

De PlayStation Portable maakt op dit moment een heuse revival mee. Vorig jaar hadden we hem stiekem al begraven, er kwam immers niks meer op uit, maar dit jaar wordt de ene na de andere game aangekondigd. De meest interessante lijkt mij op dit moment Metal Gear Solid: Peace Walker.

De game gaat verder waar Portable Ops is gebleven. Dat betekent dat we andermaal in de huid kruipen van Naked Snake. Deze keer werkt hij niet meer voor de CIA, maar heeft hij zich in Zuid-Amerika terug getrokken om een leger van huurlingen op te bouwen. Dit leger, dat bekend staat als het leger zonder grenzen (Militaires Sans Frontières), is in te huren voor elke smerige klus. Snake heeft namelijk geld nodig en dit is zo’n beetje het enige waar hij goed in is.

Toch blijft hij tegelijkertijd zijn eer en geweten houden. Als ene Galvez op een dag naar Snake toe stapt met de vraag of hij even een organisatie in Costa Rica om kan gooien, dan twijfelt hij daaraan. Galvez probeert zijn zaak sterker te maken met het argument dat de CIA er achter zit, maar dat lijkt Snake stug. Ook het laten tonen van het gemartelde meisje Paz doet hem weinig, maar zodra de naam Big Boss valt, is zijn interesse gewekt. Er zijn maar weinigen die van die codenaam afweten en Snake wil meer te weten komen over hoe Galvez aan zijn kennis gekomen is. Op dat moment begint het avontuur en kun je je opmaken voor een hoop verschillende personages, verraad en alle andere ingrediënten die de Metal Gear Solid-serie zo tof maken.

Maar uiteraard, in onze Japanse demo kregen we daar weinig van mee. Gelukkig viel er wel een hoop te beleven aan actie. Zo zijn de controls erg prettig. De analoge stick gebruik je om te lopen, terwijl je de actieknoppen als een soort van tweede analoge stick inschakelt en de camera bestuurt. Hierdoor krijg je het gevoel een PlayStation 2- of 3-spel te spelen – op de PlayStation Portable.

Dit is ook niet verwonderlijk, want Kojima heeft al laten weten dat een groot deel van het team dat aan Metal Gear Solid 4 werkte, nu op dit project zit en zij laten hun talent absoluut gelden. Cinematics zijn echt fantastisch en geven je een heerlijke Metal Gear-vibe. Daarnaast heb je te maken met dezelfde soort striptekeningen als we uit Metal Gear Portable Ops kennen en ook deze mogen er zijn. Bovendien zijn ze ook nog eens interactief. Zo drukte ik in het gesprek met Paz met veel plezier op de rechter schouderknop om zo als een soort röntgenview door haar kleding heen te kijken. Een mooie manier om de dame in haar ondergoed te zien, maar de achterliggende gedachte is dat je op deze manier haar littekens ziet en dus medelijden krijgt.

Net als in elke Metal Gear-game moet er flink gesneakt worden en doe je er goed aan om de levens van vijanden zoveel mogelijk te sparen. Wel zijn er vernieuwingen op het Close Quarter Combat-gebied (CQC). Zo is het voor Snake nu mogelijk om drie vijanden, die dicht bij elkaar staan, in een drie tellen durende actie bewusteloos te smijten. Zeer effectief en uiteraard imponerend om te zien.

Voor een groot gedeelte voelt deze game bekend aan en dat is fijn. Toch is er één grote vernieuwing, die de game een heel ander gevoel geeft: co-op. Veel missies die in de game zitten kunnen met twee, drie of vier man gespeeld worden. Niet alleen heb je hierdoor gedeelde vreugd, het zorgt er ook voor dat je de game compleet anders gaat spelen. Met twee Snakes kom je door samen te werken op paden waar je anders niet zou komen en ga je ook vijanden anders te lijf.

In onze speelsessie speelde ik met oud-stagiair Marco. Hij koos voor de Snake met de sneaksuit, die dus geschikt was om stilletjes rond te lopen, terwijl ik voor de Rambo-variant ging, die bepakt is met zware wapens en weinig armor, waardoor hij snel kan rondlopen. Daarnaast heb je nog de Jungle-variant, die minder snel wordt ontdekt en de Battle-variant, die een zware bepantsering heeft, maar daardoor minder snel kan rondhuppelen.

Uiteraard staat het de speler vrij om als een kip zonder kop rond te gaan rennen, zonder dat je je medespeler in de gaten houdt, maar effectief ben je dan niet. Het is veel handiger om de Snakes aan elkaar te ‘linken’, waardoor je automatisch dicht bij elkaar loopt. Daarbij heb je een leider en een volger. De leider stippelt de route uit, terwijl de volger vooral goed oplet wat er om hem heen gebeurt. Hij kan zelfs naar achteren kijken, terwijl hij met zijn rug tegen de tweede speler aan zit. Een beetje een Army of Two-gevoel op de PSP en dan ook nog eens goed uitgewerkt.

Enig nadeel is dat de levels niet moeilijker worden als je met zijn tweeën speelt. Ik ben bang dat je daardoor een totale walk-over krijgt als je met vier man door de jungles heen baggert en zonder moeite elke vijand afknalt. Ik had liever gezien dat de vijanden sterker zouden worden als je met meerdere bent of dat je minder kogels per persoon zou hebben, maar dat zit er niet in. Sterker nog, het wordt zelfs aangemoedigd om met meerdere spelers eindbazen te voltooien, omdat dat makkelijker zou zijn.

Desalniettemin ben ik zeer enthousiast. Aan de ene kant gaat het spel verder op de weg die het sterke Portable Ops was ingeslagen en aan de andere kant is er vernieuwing in de vorm van de coöperatieve modus. PSP-bezitters krijgen dus andermaal de bevestiging dat er nog genoeg te doen valt op hun platform.

Het is geen geheim dat de Japanse game-industrie met zichzelf worstelt. De groei van de afgelopen jaren in het land is als sneeuw voor de zon verdwenen en daarom werd de oplossing in het Westen gezocht. Daar zat de groei en daar moesten de games dus op worden aangepast. Het gevolg is een stortvloed aan matige games, met hier en daar een pareltje van een ontwikkelaar die wel begrijpt hoe het moet. Zo’n ontwikkelaar is bijvoorbeeld (Hideo) Kojima (Productions). Alles wat deze man aanraakt, lijkt in goud te veranderen. Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots is bijvoorbeeld een game die er indrukwekkend uitziet en met zijn hulp lijkt de nieuwe Castlevania ook heel erg goed te worden. En tussen die twee projecten door brengt hij ook een ijzersterke Metal Gear Solid naar de PlayStation Portable, de handheld die zo snakt naar topgames.

Het grootste compliment dat je Metal Gear Solid: Peace Walker kunt geven, is dat het niet op een PlayStation Portable-game lijkt. Aan alles zie je dat de game gemaakt is door een groot ontwikkelingsteam en niet door de ‘jongens die niks beters te doen hadden’. Peace Walker is een game die op meerdere punten excelleert. Wie de game voor het eerst opstart zal steil achterover vallen van de visuele bombarie die op het scherm wordt getoverd. De omgevingen zitten vol detail, je kunt honderden meters in de verte kijken en de interactieve strips waarin het verhaal wordt verteld zijn een lust voor het oog.

Metal Gear Solid: Peace Walker is bovendien een game die ontzettend veel inhoud biedt. Centraal staat de typische Metal Gear Solid-gameplay, waarbij je moet proberen zo min mogelijk op te vallen. En als dat misgaat, dan heb je gelukkig nog je gadgets en wapens waarop je kunt terugvallen om weg te komen. Het zijn elementen die we kennen uit de voorgaande delen, met als fijne extra opmerking dat de camera nooit in de weg zit.

Het verhaal is verdeeld over een groot aantal missies, waarvan een deel gespeeld moet worden om het verhaal te laten vorderen en andere missies een leuke extra zijn. Hierin bezoek je reeds verkende locaties om daar op zoek te gaan naar schetsen van nieuwe wapens, soldaten die je kunt rekruteren of hou je jezelf bezig met het bevrijden van gevangen. Deze missies zijn over het algemeen redelijk vermakelijk en speel je vooral om je thuisbasis, Outer Heaven, te verbeteren. In die basis komt het RPG-element van de game naar voren. Je kunt hier de soldaten aan het werk zetten om nieuwe voorwerpen en wapens uit te vinden of ze klusjes laten uitvoeren zodat wapenontwikkeling bekostigd kan worden. Hiernaast zijn dokters in te zetten om de gewonden bij te staan of juist nieuwe gebieden te verkennen, waarbij de vergaarde informatie ook weer nieuwe voorwerpen opleveren. Na elke missie keer je hier met plezier hier terug om te zien hoe jouw ‘minions’ zich ontwikkelen en hoe het geld binnenstroomt. Bovendien is het mogelijk om de extra missies met de door jouw gerekruteerde soldaten te spelen waardoor ze hun vaardigheden sneller verbeteren, waar weer extra bonussen aan gekoppeld zijn.

Uiteindelijk heb ik dankzij het grote aanbod aan missies zo’n veertien uur in de game gestoken voordat de credits voorbij rolden. Dat is voor een PSP-game een behoorlijke lange rit en tot mij grote genoegen ging de game daarna nog door met een groot aantal extra missies.

Bovendien weet Peace Walker een verhaal in elkaar te vlechten dat van begin tot eind blijft boeien. Voorkennis van Metal Gear Solid 3 is daarbij overigens erg belangrijk, want een groot aantal van die elementen komen terug in Peace Walker, aangevuld met nieuwe personages en een verhaal dat zich op een keurige manier ontwikkelt. Deze keer gaan we naar Zuid-Amerika, waar Snake’s hulp in wordt geroepen door een Russische professor. De beste man wil dat de regio vreedzaam wordt en daarvoor moeten de CIA-troepen worden verwijderd. Zoals een goede Metal Gear Solid betaamt kent het verhaal een aantal boeiende plottwists en interessante personages. Het enige wat mist, zijn verrassende eindbaasgevechten De bazen in Peace Walker zijn geen wazige personen, maar zijn stuk voor stuk enorme Metal Gear-achtige voertuigen. En alhoewel ze behoorlijk uitdagend zijn, soms zelfs ronduit frustrerend moeilijk, mis ik de verrassingsfactor. Geen enkel moment komt een gevecht in de buurt met de epische momenten die je met Sniper Wolf of The End uit de voorgaande delen beleeft. Constant vuur je de raketten die je tot je beschikking hebt op de vijand, ontwijk je een aanval, herlaad je en knal je weer een raket naar zijn kop. Het lijkt er op dat het ontwikkelteam hier minder tijd aan heeft besteed dan dat zij in de voorgaande games deden.

De tijd die daardoor over was is gelukkig wel goed ingevuld. Zo’n negentig procent van de missies die in Peace Walker beschikbaar zijn, kun je in een coöperatieve variant spelen en dat geweldig. Wel is de game dan in één keer een stuk makkelijker. Gewapend met een slaappistool schiet je dan met zijn vieren elke bewaker binnen een seconde of twee in slaap en stoom je eigenlijk vrij eenvoudig door de levels heen. De nadruk op stealth verdwijnt, maar wel is het een perfecte manier om jouw leger snel aan te vullen. Elke soldaat die je tijdens de missie naar de thuisbasis wordt gestuurd, maakt niet uit door welke speler, sluit zich automatisch ook bij jou aan. Een ideale manier om dus snel een leger op te bouwen.

Ook is het mogelijk om in plaats van met elkaar, tegen elkaar te spelen. In deathmatch, team deathmatch en capture the base-varianten kun je laten zien dat jij echt de beste speler bent. Het is eigenlijk Metal Gear Online, maar dan op een draagbaar formaat en dat is een groot compliment dat je de game kunt meegeven.Conclusie: Metal Gear Solid: Peace Walker is de perfecte game om de zomervakantie mee in te gaan. Het verhaal is van een heerlijke lengte en verveelt geen moment, er zijn daarnaast tientallen extra missies, het opbouwen van je eigen Outer Heaven voegt een uitstekend RPG-element toe en in de coöperatieve modus kun je lekker lachen met je vrienden. Peace Walker boeit van begin tot het einde en als ik dan als zuurpruim één minpunt moet noemen, dan ga ik voor de moeilijkheidsgraad bij de eindbazen. Deze is namelijk op het laatst echt aan de hoge kant en dan moet je van hele goede huize komen om dan door te zetten. Of je nodigt gewoon lekker je maten uit en schiet met zijn vieren de eindbaas aan gort!