National Treasure 2: Book Of Secrets

Recensie(s)

De eerste National Treasure was leuker dan The Da Vinci Code. De opvolger doet echter vooral verlangend uitkijken naar de terugkeer van Indiana Jones.

De eerste National Treasure was namelijk een leuke avonturenfilm, waarbij je op een laagdrempelige wijze ook nog wat te weten kwam over de Amerikaanse geschiedenis. Daarmee vergeleken voelt National Treasure 2 toch vooral als een lang uitgerekte herhalingsoefening. Dit keer wordt nijvere schatzoeker Benjamin Franklin Gates (Nicolas Cage) door concurrent Mitch Wilkinson (Ed Harris) geconfronteerd met een pagina uit het dagboek van de moordenaar van Abraham Lincoln, waaruit zou blijken dat Bens overgrootvader eveneens betrokken was bij de moord op deze legendarische president. Natuurlijk wil Ben niets liever dan zijn besmeurde familienaam zuiveren en daarom reist hij al snel de halve wereld rond, om samen met zijn vaste sidekick Riley (Justin Bartha), zijn inmiddels ex-vriendin Abigail (Diane Kruger) en vader (Jon Voight) naar aanwijzingen te zoeken.

De reis voert van Parijs via Buckingham Palace naar de bibliotheek van het Witte Huis, plekken waar eeuwenoude raadsels verborgen liggen die door Ben & co. over het algemeen in een luttel aantal seconden worden opgelost. In het eerste deel had deze aanpak nog iets charmants, maar dit keer begint het op gemakzucht te lijken, en raak je als kijker nooit echt betrokken bij het wijdlopige verhaal, ook omdat de personages nooit meer worden dan eendimensionale karikaturen. Een ander voorbeeld van scenariotechnische luiheid is de manier waarop Mitch Wilkinson het gezelschap volgt. Vroeg in de film laat hij een telefoontap plaatsen en vervolgens duikt hij elke keer op het juiste moment op om Ben en zijn vrienden het leven zuur te maken. Geen centje pijn en bij niemand gaat een belletje rinkelen. Dat Mitch vanuit New York net zo snel in Londen is als Ben & co vanuit Parijs is ook zo'n detail waar je maar niet te veel op moet letten.

Harris is een topacteur, maar omdat hij in deze rol totaal niet wordt uitgedaagd speelt hij hem op de automatische piloot. Ook Helen Mirren maakt als Bens moeder een niet al te opzienbarende indruk: haar Oscar voor The Queen zal ze in financieel opzicht ongetwijfeld adequaat hebben verzilverd, maar toch zien we haar volgende keer weer liever in een fijn Brits kostuumdrama. Regisseur Jon Turteltaub schrapte op het laatste moment nog twintig minuten uit zijn film, die met een speelduur van ruim twee uur nog altijd (te) lang aanvoelt. Het opzichtige gehengel aan het eind naar een derde aflevering had wat ons betreft dan ook achterwege kunnen blijven.

Bron: ©preview