The Club

The Club gaat over een illegale organisatie waarin rijke mensen wedden op jouw prestaties. In één van de vele spelmodi moet jij in een bepaald gebied zo snel mogelijk van punt A naar punt B zien te komen terwijl je onder vuur wordt genomen door vele vijanden. Deze vijanden moet je neerschieten en hoe stijlvoller je dat doet, hoe meer punten je krijgt.

Zo krijg je meer punten door iemand met één kogel door zijn hoofd uit te schakelen dan door meerdere schoten op zijn lichaam. Schiet je er twee vlak na elkaar neer, dan levert dat nog meer punten op. Wanneer een tegenstander wordt neergeschoten begint er een metertje te lopen. De speler moet weer iemand doden om de meter en daarmee het puntenaantal te doen vollopen. Het is de bedoeling om de levels zo snel en zo stijlvol mogelijk te doorlopen. Door levels steeds opnieuw te doen kun je je eigen prestatie blijven verbeteren. Je prestaties worden online bijgehouden zodat je je kunt meten met de rest van de wereld.

Ook bevat The Club meerdere multiplayermodi. Zo is er een modus waarin twee teams tegen elkaar strijden. Beide teams hebben een aantal metalen borden in het level hangen, het team dat het eerst alle borden van de tegenstander heeft kapotgeschoten wint de ronde.

Recensie(s)

“Eerrbody in The Club getting tipsy” zong rapper J-kwon ooit eens. Nou ik kan je één ding vertellen, tipsy worden in The Club van Sega is absoluut geen goed idee. Dat is namelijk dé manier om helemaal aan gort geschoten te worden. Concentratie is absoluut een vereiste om dit spel goed te spelen, want The Club is zeker geen standaard actieshooter. <p>Het verhaal is al het eerste aan The Club dat niet standaard is. De game gaat dus niet over een man die wraak wil nemen op de personen die zijn familie hebben uitgemoord. The Club is beter te vergelijken met de Schwarzenegger-klassieker Running Man. De game draait om acht verschillende moordenaars, acht verschillende speelbare personages, die op een bepaalde locatie zo spectaculair en zo snel mogelijk allerlei vijanden moeten neerknallen. Hoe beter je dat doet, des te meer punten krijg je. Dat is belangrijk, want er zijn allemaal belanghebbenden die op de moordenaars hebben gewed.</p> <p>In eerste instantie klinkt de game als een soort Unreal Tournament of Quake III Arena, maar dan met een extra stijlfactor. Dat is echter niet zo, The Club is namelijk meer een soort racegame. Je wordt niet in een arena geplaatst, maar je moet een lineaire route afleggen. Op die route kom je op vaste plekken allemaal vijanden tegen. Door deze vijanden neer te knallen krijg je punten en zoals je kunt verwachten levert een head shot meer punten op dan een aantal schoten in de borst. Als je eerst een barrel roll doet en vervolgens schiet je iemand meteen door zijn hoofd, levert dat nog meer punten op. Je krijgt dus meer punten naarmate je beter schiet en spectaculairder je vijanden afmaakt. Als je iemand doodt met afketsende kogels via de muur verdien je bijvoorbeeld weer meer punten dan met een head shot. Ook kun je het op een explosievere manier aanpakken en gaan voor de gasflessen die verspreid staan door elk level.</p> <p>Precisie en spektakel zijn echter niet het enige waar je punten voor krijgt. Ook snelheid is belangrijk. Je bent dus op hoog tempo door de levels aan het rennen en als je het goed doet, duurt elk level dan ook niet langer dan een paar minuten. Die snelheid heb je ook nodig om combo’s te maken. Zodra je iemand hebt neergeschoten begint er namelijk een balkje leeg te lopen. Schiet iemand neer voordat het balkje leeg is en het balkje loopt weer vol en je krijgt een hogere multiplier. Zo moet je om een maximale score te behalen dus eigenlijk alle vijanden in een level in één combo neerschieten en dat allemaal zo spectaculair en snel mogelijk. Om een echt goede score te behalen zul je net als in een racegame elk level dus meerdere malen moeten spelen.</p> <p>Het grappige aan The Club is eigenlijk dat elementen die voor een actieshooter normaal gesproken negatief zijn, in dit geval positief zijn. De levels moeten heel lineair zijn, anders kun je steeds andere tijden neerzetten. De vijanden moeten wel steeds op dezelfde plek staan en erg dom zijn, want de vijanden in The Club kun je vergelijken met de bochten in een racegame: als ze steeds ergens anders zouden staan en anders zouden reageren kun je niet echt op eerlijke wijze een betere tijd neerzetten. Dat zou vergelijkbaar zijn met het steeds veranderen van een racetrack. The Club is een time trial-spel, niets meer en niets minder. Deze game is dan ook echt bedoeld voor die mensen die het leuk vinden in een racespel steeds hun eigen tijden te verbeteren en hoger op de online leaderboards terecht te komen. Waarschijnlijk wordt dit wel een leuke game voor die groep gamers. Ik vraag me echter wel echt af of deze game ook iets is voor de gemiddelde shooterliefhebber. We zullen het zien wanneer de game in de winter verschijnt.</p>
Dat ontwikkelaars van racing-games ineens een shooter gaan maken, is geen onbekend fenomeen. Zo kwam Burnout-ontwikkelaar Criterion enkele jaren geleden met het goed ontvangen Black. Deze game vertoonde opvallend veel overeenkomsten met de bekende Burnout-franchise. Met name de enorme explosies en de complete chaos komen in beide games (van compleet verschillende genres) terug. Sega’s The Club werd ontwikkeld door Bizarre die we vooral kennen van Project Gotham Racing. The Club werd echter eerder al door ons omschreven als ‘een racegame maar dan zonder auto’s’ en die vergelijking komt aardig in de buurt… <p align="center"></p> <p>The Club gaat over een ondergrondse organisatie (de in de titel genoemde Club dus) die de meest brute criminelen van over de hele wereld rekruteert om in een soort ‘spel’ zoveel mogelijk bewakers te vermoorden. Hoe dat in zijn werking gaat? Simpel, de deelnemers rennen als een gek van punt A naar B door oude vervallen locaties terwijl ze ondertussen schieten op alles dat beweegt. Daarbij is het doel dat ze een zo groot mogelijke kill-combo maken. De opzet is prachtig in al zijn eenvoud, maar het is diezelfde eenvoud die het spel op den duur wat eentonig en repetitief maakt.</p> <p>Maar laten we beginnen met de punten die van The Club wél een interessante game maken. De kracht van The Club zit hem vooral in het combo-systeem. Zodra je een kill maakt, begint deze meter rechts bovenin beeld af te lopen. Voordat deze leeggelopen is, moet je proberen meer kills te maken zodat de combo zichzelf hervult en jouw score hoger en hoger wordt. Door tijdens een missie (of een race) op skulls te schieten, vult de combo-meter zichzelf nog eens extra aan, maar pas op, want hoe hoger de combo, hoe sneller de meter leegloopt.</p> <p>Best leuk en aardig allemaal, maar zoals ik al eerder aangaf gaat de eenvoud van deze spelopzet snel jeuken. Level na level ben je in principe bezig met hetzelfde: rennen, schieten, draaien, schieten, rennen, enz. Het is dan ook op dit punt dat ontwikkelaar Bizarre duidelijk een steekje heeft laten vallen. Er had veel meer gedaan kunnen worden met het combo-systeem. Denk bijvoorbeeld aan vette moves zoals van gebouw naar gebouw springen, aan een touw slingeren of op speciale plekken schieten zodat hele constructies in elkaar donderen (al zit dat laatste er zo heel af en toe nog wel eens in, maar veel te weinig). Maar het enige ‘coole’ dat je kunt doen is een koprol maken en dan iemand killen, of door een kist heen springen en iemand neerknallen. Ook de toffe sfeer die in het introfilmpje zo goed wordt neergezet, komt tijdens de gameplay niet echt terug. Hoewel ik nog wel wat lol heb beleefd met de rocketlauncher, die bewakers meters door de lucht blaast, hadden enorm gewelddadige acties de game net wat interessanter gemaakt.</p> <p>Toch zie je, als je stiekem al naar het cijfer had gekeken of de videorecensie hebt bekeken, dat het spel helemaal geen onaardig cijfer van ons krijgt. Dit ligt hem vooral in het feit dat het ook gewoon erg vermakelijk kan zijn om een missie zo perfect mogelijk te spelen, en een zo hoog mogelijke score te halen. Vooral fans van time trials in racegames zullen begrijpen wat ontwikkelaar Bizarre Creations met deze game bedoeld heeft.</p> <p>Ook een multiplayer ontbreekt niet, maar wederom is ook dat aspect een beetje karig. Er zitten op zich nog wel wat originele speelmodi in, maar juist in dat soort modi vervalt de gameplay van de singleplayer een beetje in standaard multiplayer geknal.</p> <p>Conclusie: Wat je over houdt is een hele degelijke ‘shoot and run’-game die vooral interessant is voor mensen die niet per se gedreven hoeven worden door een verhaal, en gewoon lekker willen spelen om telkens die score maar weer te verbeteren. Ben jij zo iemand, dan zit er zelfs nog aardig wat replay-waarde in het spel, maar verwachtte je een brute shooter met een duister verhaal, dan word je toch enigszins teleurgesteld. Aan jou de keuze…</p>