Zomerhitte

Recensie(s)

Waldemar Torenstra en Sophie Hilbrand vormen een geloofwaardig liefdeskoppel in Monique van de Vens zonovergoten verfilming van Wolkers-novelle.

Sinds Monique van de Ven aan de zijde van Rutger Hauer haar doorbraak als actrice beleefde in Turks Fruit (1973) is haar naam onlosmakelijk verbonden met die van Wolkers. Het is daarom passend dat de laatste tijdens Wolkers' leven gemaakte verfilming van zijn werk -de auteur heeft grote delen van de film nog kunnen zien- tevens haar debuut als speelfilmregisseur vormt. Het in 2005 als Boekenweekgeschenk verschenen Zomerhitte ontbeert jammer genoeg de diepgang van Turks Fruit of andere Wolkers-klassiekers als Terug naar Oegstgeest of Kort Amerikaans, maar bevat wel alle elementen die het werk van de schrijver zo bijzonder maken: liefde voor de natuur, schalkse humor en een onverbloemde kijk op seksualiteit, die niet alleen kan scheppen maar ook kan verwoesten.

Waldemar Torenstra speelt fotograaf Bob, die getraumatiseerd is geraakt door een bezoek aan Afghanistan waarbij zijn vriendin om het leven kwam, en die op Texel is neergestreken om een reportage voor National Geographic te maken. Op het Waddeneiland raakt hij in de ban van de mysterieuze Kathleen (Sophie Hilbrand), die op een mooie zomerochtend poedelnaakt uit de branding verrijst en zich nauwelijks opgelaten lijkt te voelen tegenover de nieuwsgierige fotograaf en diens camera. De jonge vrouw lijkt het toonbeeld van ongenaakbare vrijheid, maar blijkt deel uit te maken van een schimmige organisatie rond De Mummie (Johan Leysen), die zich onder meer met drugssmokkel bezighoudt. Bovendien draagt Kathleen op medisch gebied een geheim met zich mee, waarin echo's doorklinken van het droeve lot dat Olga in Turks Fruit wachtte.

Hoewel de levens van Bob en Kathleen door hun geflirt met de onderwereld uiteindelijk danig in gevaar komen, is de nogal dunne thrillerplot niet bepaald het sterkste element van de film. Veel wordt echter goed gemaakt door de erotische spanning tussen (real life) geliefden Torenstra en Hilbrand. Zo voert de laatste een masturbatiescène uit die ongetwijfeld als spraakmakend de geschiedenis zal ingaan. De als acteurs-regisseur overtuigende Van de Ven maakt daarnaast goed gebruik van de prachtige locaties die Texel te bieden heeft. Daardoor is Zomerhitte een aangename publieksfilm geworden, die een moedige poging doet om de sfeer van vrijheid-blijheid die de Nederlandse film in de jaren zeventig kenmerkte tegen een modern decor tot leven te laten komen. Met dank aan Jan Wolkers.

© Copyright Preview Filmmagazine BV