Johannes Goropius Becanus (1519-1573) Brabants arts en taalfanaat

Helaas heeft Toon van Hal de universele klankregels van Goropius Becanus niet begrepen. Jacob Grimm beweerde dat woorden van achteren afslijten, terwijl woorden juist van achteren langer worden, wat Becanus ADJECTIO noemde. Woorden slijten van voren af, wat Becanus DETRACTIO noemde. Maar de belangrijkste herontdekking die Becanus deed was het belang van de consonant W die naast de drie rijtjes P, T en K een vierde rijtje vormt. Van Hals grootste misser is echter de betekenis die Becanus toekende aan de PERMUTATIO, die niet alleen duidt op 'lees van achteren naar voren' (retrogarde), maar ook verwijst naar 'herhaling'. Van Hal heeft zijn eigen blunder uiteindelijk ingezien, maar kwalijk is dat hij niet openlijk toegeeft dat de boeken van Ans Schapendonk over Goropius Becanus correct zijn, terwijl hij uitgerekend haar in een voetnoot van onkunde beschuldigt. Becanus ontleende zijn kennis overigens aan zijn moeder, een vroedvrouw aan het hof van keizer Karel V. Van haar kreeg hij het door het Vaticaan verboden boek over de Orfische Theologie te lezen. Theos verwijst hierin niet naar God, maar via Volk naar Volkstaal, die in het Engels 'slang' wordt genoemd. Het motief van de slang in de theologie is bekend. Becanus had door dat hiermee niet 'de zonde in het paradijs' werd bedoeld, maar de universele klankhelix alias het 'patroon' waarop klanken verschuiven. Met dit patroon kan men de vierde dimensie - dat is de tijd - zichtbaar maken. De naam van EVA als vertaling van EEUWIG VAT is dan ook volledig correct. Jammer dat de Wikipedia site over Becanus diens theorie nog steeds niet erkent als 'sensationeel'. Dat komt omdat leken hier de bronnen niet lezen. Wanneer taalkundigen als van Hal dat zelfs niet doen, is dat echt betreurenswaardig.