Speelfilm - Departures

Wat een geweldig mooie film, ontroerend, teder, komisch. Dat iemand met zoveel liefde een vak kan uitvoeren dat straalt van het scherm af. Goede acteurs en goed geregiseert... op sommige momenten zijn de stilte en kleine gebaren voldoende om precies weer te geven wat er bedoeld wordt.

Boeiende, ontroerende en meeslepende exotische film. Voor een breed publiek. De film geeft een pakkend beeld van wat de werkelijke waarden zijn in het leven, en dat liefde en dood, emoties en rituelen rondom dood wezenlijk belangrijk zijn voor een juiste rouwverwerking. Departures heeft voor mij terecht Academy Award voor Beste Niet-Engelstalige film gewonnen bij de Oscaruitreiking van 2009.

Departures is een zeer integer gefilmde prent over een man die de rituelen toepast bij crematies, een in Japan klaarblijkelijk ondergewaardeerd beroep. Deze film laat zien hoe mooi en vol overgave de laatste eer kan worden bewezen aan een overledene. Goed geacteerd, mooi en stijlvol. Echt een aanrader voor mensen die genoten hebben van films als Nobody Knows, Still Walking en Eureka. Zag deze film enkele dagen voor de tsunami en besefte pas goed dat voor velen een dergelijk afscheid niet meer is weggelegd: triest.

In het begin van de film twijfelde ik of dit nu wel een goede film was. Gaandeweg echter begon de film mij te boeien. Het is een fascinerende film. Uit ervaring weet ik hoe verschillend begrafenisondernemers binnen hun werk omgaan. Met name bij het afleggen en het kisten na het overlijden zijn er nogal wat verschillen in de zorgvuldigheid waarmee dit gebeurt. De rouwverwerking van het verlies van een geliefde begint eigenlijk al bij het afleggen en het kisten. Daarom is het ook belangrijk dat dit zorgvuldig gebeurt. Ik vind de film fascinerend omdat het een inkijk geeft rondom dit proces en de emoties die er bij spelen. Iedere uitvaartleider/begrafenisondernemer zou eigenlijk deze film moeten zien. Ik vind de film zeker een aanrader voor iedereen.

De dood ,ook in deze film,is een onderwerp waar de meesten het liefste niet mee te maken willen hebben,en tóch is het de dagelijkse realiteit voor het aardse bestaan;een onderwerp dat ons allemáál aangaat,of we het nu wensen of niet.Zo groot als onze afkeer kan zijn van het afgelegde omhulsel ,of jegens de Macht die onze geliefde (uit het lichaam) "weg nam",des te groter zou ons ontzag moeten zijn voor hen die onze geliefden netjes en "gereed" maken voor hun reis naar het Hiernamaals. Toen ik de film voor het eerst zag kon ik niet geloven wat ik hoorde toen sommige acteurs (in de film) het beroep van begrafenisondernemer oneervol noemden.Als dit een reflectie is van de (Japanse) werkelijkheid dan vind ik dat knap schokkend.In Feodaal Japan schroomde men er niet voor om levens te nemen met de meest gruwelijke wapens,men schuwde de Harakiri/"eervolle" zelfdoding niet eens,maar een welwillend persoon die jouw overleden familielid netjes aflegt is oneervol ? Cultuurschok... Ik vond het mooi en bewonderenswaardig om te zien hoe deze jongeman volhardde in zijn beroep,aanvankelijk twijfelend na de werkelijke inhoud van zijn toekomstige baan te hebben gehoord,iets wat later zijn fascinatie en ontzag heeft opgewekt.En dat alles omdat hij er zo "in is gerold" zonder er bewust voor te hebben gekozen. Confronterend vond ik de houding van zijn eigen vrouw toen zij vernam welk beroep hij beoefende (aanvankelijk in het geheim).Eerst verlaat ze hem "tijdelijk" in plaats van hem te steunen in zijn keuze (ze is dus niet veel anders dan de rest van de maatschappij),om vervolgens terug te keren met de mededeling dat ze zwanger is en van hem te eisen dat hij voor het kind (lees: voor háár) zijn beroep opgeeft.Dat getuigt mijns inziens maar van weinig respect voor de partner.Des te groter de opluchting dat ze later in de film bijdraait en gaat zien wat zijn beroep wérkelijk inhoudt. Dit verhaal belicht het concept "dood" of misschien "afscheid" vanuit een ander perspectief.Het hóéft geen droeve gebeurtenis te blíjven als we er een eigen (waardige) vorm aan kunnen en mogen geven; als we de ander de vrijheid gunnen om "door te gaan", waar "dat" dan ook is,wetende dat we elkaar allemaal weer een keer tegenkomen. Rest ons nog het rouwproces,en een eventueel verdiepen in het "waar" van onze dierbaren,zodat we weten wat ons te wachten staat en we gereed zijn als het moment daar is...

Departures is een schitterende film die al snel een succes werd. Soms staan regisseurs nog het meest perplex als hun film een succes wordt. Het overkwam de Japanse regisseur Yôjirô Takita. De cellospeler Daigo verliest zijn baan nadat zijn orkest wordt opgeheven. Hij verkoopt zijn dure cello en besluit met zijn vrouw terug te keren naar zijn geboortedorp. Hij ziet een advertentie om mensen te helpen bij de reis en wordt aangenomen. Zonder het goed te weten heeft hij een baan aangenomen bij een begrafenisondernemer om dode lichamen ritueel af te leggen, iets waar in Japan nog steeds een taboe op rust. Hoewel het onderwerp van de film het ritueel afleggen van dode lichamen is, is de film een ode aan het leven zelf. Terwijl Daigo zich zijn nieuwe beroep probeert eigen te maken, leert hij wat belangrijk is en waar het in het leven echt om gaat. Tegelijkertijd worstelt hij ook met zijn eigen verleden omdat zijn vader zijn moeder verliet en hem alleen achterliet. De film is zeer goed geacteerd. Je moet voor de film echt de tijd nemen. Hij duurt 130 minuten en kabbelt rustig verder net als het leven zelf. Toch gaat de film nooit vervelen maar blijft boeien. De film is zeer de moeite waard. Ook de soundtrack is heel mooi. Een film die iedereen gezien zou moeten hebben! Diep menselijk en ontroerend. Schitterend gewoon!