Dochter van de diepzee

Samenvatting: Dochter van de diepzee is een eerbetoon aan Jules Vernes 20.000 mijlen onder zee. Ana Dakar is een eerstejaars student aan HP (nee, niet HP van Harry Potter, maar van Harding-Pencroft). Leerlingen worden hier opgeleid tot de beste maritiem biologen, zeestrijders, navigatoren en onderwaterontdekkingsreizigers van de wereld. Iedereen heeft ieder jaar zin om (weer) te starten aan HP. Maar tijdens de reis naar de Akademie gebeurd er iets vreselijks. HP is al jarenlang verwikkeld in een oorlog met een rivaliserende school. Dit jaar laait de oorlog echter verder op. Voor Ana betekent dit, dat ze zich niet langer druk hoeft te maken over haar tentamens, maar dat ze alles op alles moet zetten om haarzelf, haar school en haar vrienden te redden. -- Een duik in het diepe Vooraf aan het verhaal geeft Rick Riordan zelf een uitleg/ beschrijving over het eerbetoon aan Jules Vernes, wat ik persoonlijk erg interessant en leuk om te lezen vond. Het geeft dit boek voor mijn gevoel toch een diepere betekenis. Al na de eerste paar bladzijdes viel mij op dat de schrijfstijl van Rick Riordan vrij uniek is. Hij schrijft op een hele prettige manier, waardoor de meeste stukken makkelijk te lezen zijn. Echter verwerkt hij in zijn verhaal ook moeilijkere woorden en zelfs Latijnse benamingen, wat het op een aantal stukken lastiger te lezen is. Zelf vind ik dit probleem, ik vraag mij echter wel af hoe de jeugd dit ervaart. Zullen ze het hierdoor nog wel interessant vinden? Rick Riordan verwijst ook regelmatig naar mythes, wat ik erg leerzaam vind. Maar ik kan mij voorstellen dat deze gedeeltes wat langdradig voor het jongere publiek is. Naast dat ik de schrijfstijl van Rick Riordan erg prettig vind, zijn de karkaters ook erg interessant en leuk om over te lezen. Het verhaal lees je vanuit Ana en zij is een meisje met hele herkenbare tiener problemen (denk bijvoorbeeld aan klachten vanwege menstruatie). Ze is daardoor een personage waar je snel een connectie mee voelt, waardoor je makkelijk mee kan leven in dit verhaal. De andere karakters zijn ook zeker interessant om over te lezen en zijn makkelijk herkenbaar doordat ieder karakter hele uitgesproken gedragingen heeft. Binnen HP zijn er een aantal verschillende klassen, denk aan "Dolfijn", "Haai" of "Orka". Iedere leerling heeft karaktereigenschappen die perfect passen binnen deze klas. Zo zijn haaien bijvoorbeeld de leerlingen die met name opgeleid worden om te kunnen vechten/ de school en mensen te kunnen beschermen. Door deze duidelijke verschillende eigenschappen zijn de karakters in het verhaal dus goed uit elkaar te houden. Het verhaal zelf is ook erg leuk om te lezen. Ik vond een aantal dingen een tikkeltje voorspelbaar, maar dat zorgde er absoluut niet voor dat ik minder heb genoten van het verhaal. Door bovenstaande is het een leuk verhaal om te lezen, de spanning die verder in het verhaal zit maakt het dat je graag door wilt lezen. Want je wilt natuurlijk weten hoe deze oorlog tussen de twee scholen ten einde gaat komen. Naast dat een paar zaken een tikkeltje voorspelbaar waren, werd ik ook bij een aantal scenes juist verbaasd, op een positieve manier. De plottwist die erin voorkomen maken het lezen van dit verhaal nog net weer wat spannender en unieker. Al met al dus zeker een verhaal die het waard is om te lezen. Het leest makkelijk weg en is meeslepend. Echter kunnen de moeilijke woorden voor het jongere publiek er nog wel eens voor zorgen dat het leesplezier naar beneden gaat. Wellicht ook leuk om te weten: Na het lezen van "Dochter van de Diepzee" ben ik erg benieuwd geraakt naar de andere boeken van Rick Riordan en ben ik dus zeker van plan deze ooit te gaan lezen. Volledige recensie op: https://meerboekenblog2.webnode.nl/l/dochter-van-de-diepzee-rick-riordan/

Ana Dakkar studeert aan de Harding-Pencroft Academie, een school waar de beste maritiem biologen, zeestrijders, navigatoren en onderwaterontdekkingsreizigers worden opgeleid. Ana en haar jaargenoten zijn op weg naar hun eerstejaarsexamen als het noodlot toeslaat. Ze zullen alles op alles moeten zetten om de Harding-Pencroft Academie én hun eigen levens te redden. Ik ben normaal niet zo’n fantasy lezer, maar dit boek is wat mij betreft de perfecte mix tussen avontuur, spanning en wat fantasy. De fijne vlotte schrijfstijl zorgt ervoor dat je snel in het verhaal zit en meegezogen wordt in alle spannende dingen die gebeuren. Het boek zit vol verrassingen en het is moeilijk te voorspellen hoe het verhaal verder zal gaan. Dit zorgde ervoor dat ik door wilde blijven lezen! Ondanks de vele personages in dit boek is het verhaal prima te volgen. Als je toch even niet meer weet wie wie is, kun je dit nakijken in de lijst voorin het boek. Soms gaan de beschrijvingen van technologische snufjes mij wel de pet te boven, maar dit hoef je gelukkig niet door en door te snappen om het verhaal te kunnen volgen. Als je houdt van een avonturenboek met een snufje spanning en fantasy dan is dit het perfecte boek om te lezen! Tip: Neem vooral ook een kijkje achter in het boek, waar een plattegrond staat van De Nautilus. Ik had dat graag tijdens het lezen al ontdekt, het geeft je namelijk veel inzicht tijdens de hoofdstukken die zich op De Nautilus afspelen.

Een boek die ik alleen maar kan omschrijven als een onderzeese rollercoaster. Riordan heeft een boek geschreven vanuit een heel vernieuwende invalshoek. Je wordt meegenomen in een verhaal welke steeds verrassende wendingen heeft wat je niet verwacht. Binnen een dag had ik het boek uit en hoop ik dat ik Ana en haar bijzondere vrienden in een volgend boek weer kan ontmoeten.

Leuke boek met een mooie einde

Ana studeert net zoals haar broer Dev aan de Harding Pencroft Academie, en zeer vooraanstaande school waar leerlingen worden opgeleid tot de allerbeste maritiem biologen, navigatoren, onderwaterontdekkingsreizigers en zeestrijders. Het is geen makkelijk tijd voor Anna en Dev, hun ouders zijn twee jaar gelden tijdens een wetenschappelijke expeditie om het leven gekomen. Anna en Dev hebben geen familie meer, alleen nog elkaar. Voor Anna en haar klasgenoten is het tijd voor haar test in de oceaan, iets waar Anna ondanks dat zij er nerveus voor is, erg naar uit kijkt, ze is namelijk dol op de oceaan. Tijdens de busreis gebeurt er iets vreselijks, voor hun ogen voltrekt zich een tragedie en de leerlingen zijn gedwongen van de één op de andere dag volwassen te worden ondanks dat zij nog zo jong zijn. Wat volgt is een bittere strijd om een nalatenschap die niemand voor mogelijk had gehouden. Anna komt erachter wie vriend en wie vijand is. Kunnen zij de vijand voorblijven en zichzelf veilig stellen? Dat Rick Riordan een voorliefde heeft voor mythologie is zacht uitgedrukt. Ook dit boek heeft met een legende te maken, namelijk kapitein Nemo, een personage dat tot leven is gewekt door Jules Verne, een man met een zeer vooruitziende blik. In zijn boeken heeft hij namelijk al technologische ontwikkelingen beschreven die vandaag de dag, dus honderden jaren later, werkelijkheid zijn geworden. Dochter van de Diepzee is geschreven vanuit Anna in de eerste persoon. Je ziet het verhaal vanuit haar perspectief, dat leest erg makkelijk, alsof iemand je het verhaal vertelt, maar de andere kant hiervan is dat je de andere personages iets minder goed leert kennen. Deze zijn namelijk zoals Anna hen ziet. Wel zien we de ontwikkeling van Anna, eerst een jong meisje, maar aan het einde een zelfstandige jongvolwassene die weet wie zij is en waar zij voor staat. Riordan heeft een filmische schrijfstijl, hij neemt je mee het verhaal in en laat je pas los na de laatste bladzijde. Hij weet de omgeving, technologie, situaties en dergelijke zo neer te zetten, dat je het als lezer voor je ziet en zou willen dat je het met eigen ogen zou kunnen aanschouwen. Er worden regelmatig Latijnse benamingen gebruikt, net als de verwijzingen naar mythische en nautische termen, persoonlijk vond dik dat een toevoeging aan het verhaal. De opbouw zit prima in elkaar. Het begint rustig, om vervolgens een vliegende vaart te maken en de aanda

3 grote riordan-fzns in 1 gezin. Dus werd dit boek vol enthousiasme onthaald. De dochter vond het fantastisch want eindelijk eens een sterk vrouwelijk hoofdpersonage van haar leeftijd. De zoon mist de mythologie van ik zijn andere reeksen en ikzelf? Ik voelde me wat oud voor het verhaal dat me pas echt in haar graag kreeg in de laatste hoofdstukken. Maar we kijken wel allemaal uit naar het volgende deek