Odyssey Translated by Robert Fitzgerald

Leuk om te lezen, prachtige kaft

De kaft is erg mooi en goede kwaliteit, maar na enige tijd zie je wel dat de kaft begint aftebrokkelen/verslijten op de plekken waar je het boek vast hebt.

Emily Wilsons Odyssee: Een vertaling die Homerus herschrijft Emily Wilsons vertaling van De Odyssee wordt geprezen als baanbrekend, maar naar mijn mening is het een van de meest teleurstellende moderne vertalingen van Homerus. In plaats van het oorspronkelijke Grieks getrouw weer te geven, herschrijft Wilson de tekst herhaaldelijk zodat deze aansluit bij een hedendaags ideologisch perspectief. De taak van een vertaler is om de woorden van de auteur te vertalen, niet om ze opnieuw te interpreteren volgens moderne politieke of maatschappelijke overtuigingen. Door het hele boek heen maakt Wilson keuzes die het morele evenwicht van Homerus’ verhaal veranderen. Ze verschuift verantwoordelijkheden en geeft personages een andere betekenis op manieren die in het oorspronkelijke Grieks eenvoudigweg niet aanwezig zijn. Wilson heeft zelf verklaard dat zij eeuwen van mannelijke vertalingen wilde uitdagen en de manier waarop lezers bepaalde personages zien wilde veranderen. Hoewel literaire kritiek en herinterpretatie zeker hun plaats hebben, horen die thuis in een inleiding, een essay of een commentaar – niet in de vertaling zelf. Een vertaling moet de lezer de mogelijkheid geven Homerus te ontmoeten, niet het wereldbeeld van de vertaler. De oorspronkelijke Odyssee is een meesterwerk van poëtische precisie, ambiguïteit en psychologische complexiteit. Homerus laat morele oordelen vaak bewust aan de lezer over. Wilson neemt die ambiguïteit herhaaldelijk weg door het verhaal te sturen richting moderne opvattingen over gender, macht en verantwoordelijkheid. Daarmee verandert zij niet alleen de toon van het werk, maar op veel plaatsen ook de betekenis ervan. Ook het taalgebruik is een teleurstelling. Homerus’ verheven, ritmische en majestueuze stijl is vervangen door eenvoudig, eigentijds Engels, waardoor veel van de schoonheid en grootsheid van het origineel verloren gaat. Wat tijdloos zou moeten aanvoelen, klinkt onmiskenbaar eenentwintigste-eeuws. Voor lezers die nooit Oudgrieks hebben gestudeerd, kan Wilsons versie overkomen als een gezaghebbende vertaling. Voor wie het oorspronkelijke Grieks kent, wordt echter duidelijk dat dit niet zomaar een vertaling is, maar een herinterpretatie. Dat onderscheid is essentieel. Een vertaler heeft de verantwoordelijkheid de stem van de auteur te bewaren, niet die te vervangen door zijn of haar eigen stem. Homerus heeft bijna drieduizend jaar overleefd omdat zijn woorden voor zichzelf spreken. Ze hoeven niet te worden gecorrigeerd, gemoderniseerd of ideologisch heringekaderd. Lezers verdienen de kans om Homerus zo trouw mogelijk te leren kennen, zonder dat een vertaler in stilte het epos hervormt naar hedendaagse normen en waarden. Voor iedereen die De Odyssee wil begrijpen zoals Homerus haar schreef, kan ik Emily Wilsons vertaling niet aanbevelen. Zij is niet eerlijk; zij is een facsimile die eeuwen van meesterlijk vertelkunst verminkt en steelt van een van de onsterfelijke scheppers uit de geschiedenis, wiens werk eeuwige roem heeft verworven – niet zodat deze willekeurige bloedzuiger zich eraan kan voeden en het kan exsanguineren.

Het is een heel mooi boek, maar helaas is het niet bepaald in perfecte staat. Volgens mij is het eens wat nat geweest, want net zoals bij de andere boeken krullen de pagina s wat op. En bij dit boek zijn er ook een hoop mini ezelsoortjes. Zeer jammer.

Mooi boek, exact waar je voor betaald voor heel mooie prijs.

Het boek was in een te grote doos ingepakt. Kaft was aan drie kanten gekreukeld. Had op zijn minst verpakt kunnen worden met bubbeltjes plastic, zo lang gewacht en dan komt het zo aan. Erg jammer. Over het boek kan ik nog niks zeggen, ga het opnieuw bestellen.