Geen keus

ik heb genoten van dit boek zo mooi ik vond het wel moeilijkere letters omdat ik dyslexie heb maar daarvoor keur ik dit boek niet af dat stukje van die foto dat rakte mij zo erg en die brieven ik vind pesters zo enorm laf en laag ik vond het stukje wel grappig dta ze op een zaterdag gingen kijken en toen zagen ze kevin maar irst vielen ze naar binnen

ik vind het een heel mooi boek ik heb er echt om zitten huilen in leefde helemaal mee met het meisje Lisanne. hans mijnders is ook een hele goede kinderboeken schrijver ik raad jullie dit boek echt aan

Dit boek laat je meeleven met de hoofdpersoon, Lisanne Toen ik het las, vond ik het zo zielig en verdrietig dat ik ervan moest huilen...

Ok, ik ben klaar met dit boek. Dit heeft ik gelezen met een woordenboek. Ik bedoel, dat ik elk woord opkeek, dat ik niet ken. Dat kostte me zo lang maar ik ben trots op mij. Als ik een boek in Nederlands lees, oefen ik het spraak. Ik lees voor het plezier maar ook voor oefenen. Ik ken ook geen Nederlands schrijvers, afgezien van Paul Van Loon, die ik las, toen ik kind was. Af en toe zoek ik op Internet voor nieuw romans uit Nederland en ik heb Geen keus gevonden. Ik las de plot en dacht: "Uhm, ik heb nooit een boek over pesten gelezen en het is in het Nederlands. Ik will het lezen!" Dan ben ik met het boek begonnen. Sinds ik besteed veel aandacht voor het spraak, merkte ik dat de auteur altijd dezelfde formules gebruikt. Tig keer mensen op het boek halen haar schouders op of de wenkbrauwen fronsen. Duizend keer de hoofdpersoon aarzelt of ze is opgelucht. Er zijn altijd dezelfde woorden. Volgens mij is het een grote fout voor een auteur. Wat het verhaal betreft... het is dom. De redenen voor het pesten zijn erg zwak en Lisanne... Aan het begin is ze juist een gewoon meisje, dat naar Eindhoven moet verhuizen. Daar krijgt ze een vriend, de aanvoerder van het basketbal team. Vier meisje zijn daarop jaloers en het pesten begint. Lisanne is het perfecte slachtoffer want ze niets daarover zegt. Het pesten wordt altijd erger maar haar ouders weten niks daarover en nooit praat ze met haar vrienden. Gelukkid aan het eind stuurt ze een vreemd bericht aan haar vrienden, die onmiddellijk komen om haar te helpen. Ik denk, dat dit boek niet goed is, zelfs niet voor mensen, die gepest woorden.