Neuromancer

Het is weliswaar een 'goed' boek, maar ik vind het een zwaar boek om even voor de ontspanning te lezen. Het is alsof je door een moeras waad in de mist. Het is wel interessant, maar niet zo onderhoudend.

Het probleem van dit boek zit hem niet in het verhaal, het verhaal is ijzersterk. Maar het taalgebruik in het boek is zó vreemd (ook voor mensen die de Engelse taal aardig goed beheersen) dat het moeilijk is om het gehele boek uit te kunnen lezen en jezelf er van te verzekeren dat je de gebeurtenissen in het boek goed hebt begrepen. En dat is natuurlijk zonde. Dit boek is alleen een aanrader voor zij die van bijzonder goede sf houden maar ook de Engelse taal tot in de puntjes beheersen.

William Gibson houdt van Woorden, veel Woorden. Hij houdt van lingo, van poëzie, van verhullende woorden, van coole straattaal. maar wat hij er allemaal mee bedoelt wordt niet snel duidelijk, daar moet je naar zoeken en teruglezen. Dit boek lezen wordt daardoor een karwei en geen lolletje. Ook is de schrijver een merkenfetisjist. Bijna alle apparaten worden bij hun (op moment van schrijven bestaande) merknaam genoemd. Product placement in een boek uit de vroege jaren '80. Ik heb me er vaak bij achter de oren gekrabd tijdens het lezen. Ik kan dit boek aanraden voor de visie en futurisme van de schrijver, maar Snow Crash van Neal Stephenson deed het 10 jaar later zowel qua taalgebruik als qua toekomstvoorspellen een stuk beter, met minstens dezelfde spanning en intensiteit. Waarom dit boek destijds alle 3 belangrijkste SF awards heeft gewonnen ontgaat me.

De eerste honderd pagina’s vond ik het lastig om echt in het verhaal te komen. De zinnen zijn mooi, de dialogen puntig, de karakters driedimensionaal en de concepten interessant uitgewerkt maar het was moeilijk om te begrijpen wat de auteur bedoelde. Pas wanneer ik dat een beetje los liet werd ik meegevoerd. Ik weet niet of dit komt omdat mijn beheersing van het Engels ontoereikend is - al durf ik te stellen dat het bovengemiddeld is - of omdat ik te ver af sta van de tijdgeest waarin het boek beschreven is of omdat het simpelweg misschien ook de insteek was van Gibson. Om juist niet al te uitgekauwd alles uit de doeken te doen maar het te beschrijven als een gegeven. Daar zit een kracht in. Door het zo te beschrijven wordt de wereld geloofwaardiger. En dat is ook hoe het ‘hacken’ misschien juist werkt in dit verhaal want om eerlijk te zijn had ik zo mijn twijfels of een fictie verhaal over hacken wel enerverend kon zijn. Maar door juist details achterwege te laten ontstaat er ruimte voor interpretatie, creativiteit en spanning. Dus toen ik begon aan het boek had ik mn twijfels, gedurende de eerste honderd pagina’s vond ik het boek magertjes en tegen het einde was ik verliefd.

Weggegeven, makkelijker dan opnieuw uitschrijven, ken hele stukken uit mijn hoofd. De Cyberpunk Bijbel !

Wat ik vooral goed vind: spannend, fantasierijk.