Waarover men niet spreekt bezonken gedachten over postmodernisme, Europa, Islam

Dit werk is niet altijd even toegankelijk maar een absolute must gezien het de hypocrisie van de media en politici aan de kaak stelt. De waarheid wordt bewust met voeten getreden door de media ter meerdere eer en glorie van een imaginaire perfecte maatschappij.

Er blijft maar één ding over na het lezen van "Waarover Men Niet Spreekt": angst. Angst voor de islam en voor wat ons, westerling, nog te wachten staat. Wim Van Rooy spendeerde duidelijk uren lees- en opzoekwerk om tal van heilige huisjes te ontluisteren en het ware gelaat van menig vredeprediker te tonen. Daarbij wil hij zijn boodschap zo krachtig brengen dat hij zichzelf teveel herhaalt en ook zijn oeverloos gebruik van minder fraaie benamingen geeft meer uiting aan zijn onnoemelijke boosheid dan dat het gewicht aan de inhoud toevoegt. Gezien zijn krachtige kritiek op de islam mag het niet verwonderen dat hij de grootste moeite ondervond om een uitgever te vinden en er rond zijn werk een oorverdovende stilte hangt. Dat pers en politiek verkiezen om zich in zwijgzaamheid te hullen boven het aangaan van een stevig debat kan in dat opzicht enkel maar betekenen dat de auteur gelijk heeft... helaas....

Het boek geeft weer waarom de islam geen aansluiting kan vinden bij de moderne westerse maatschappij. Voornamelijk omdat de islam een politieke ideologie is gestoeld op de joods-christelijke godsdienst. Dit hebben we ook gezien toen keizer Constantijn het christendom instelde als de godsdienst van het oost-romeinse rijk. De politieke ideologie van de islam laat echter geen ruimte voor verzoening en acceptatie van onze normen en waarden omdat zij ons zien als een te veroveren gebied zoals aangetoond in de expansie van de islam over noord afrika en richting azie. Zodra de islam een gebied bereikt waar er nog geen verovering mogelijk is stelt deze zich op als een hulpeloze minderheid, die zich altijd achtergesteld voelt. Zodra de aandacht verslapt is de verovering een feit. Typisch een strategie zoals de karavaan berover mohammed dat heeft voorgedaan. Verder is de schrijver erg teleurgesteld over de tendens om islam critici te ridiculiseren en de islam op allerlei manieren te faciliteren. Geen vrolijk verhaal maar wel goed uitgezocht en duidelijk geformuleerd.

Hoe je er ook over denkt, de islam is een gegeven in Nederland en Europa. Hoe verhoudt dit zich tot onze eigen, vrijgevochten, seculiere maatschappij? Wim van Rooy geeft in dit vuistdikke boek blijk van een enorme kennis van zaken en een scherpe, analytische geest, waarbij hij bepaald geen blad voor de mond neemt. Er is meer te zeggen over dit geweldige boek dan er in 500 tekens past, maar laat ik het zo samenvatten: als u dit jaar maar één boek koopt, kies dan voor "Waarover men niet spreekt"!

Dit boek is een aanklacht tegen het alom tegenwoordige en door de politieke elite, met steun van de mainstream media, opgelegde politiek-correcte denken. Een denken dat de werkelijke (als politiek incorrect weggezette) oorzaken van de multiculturele misère uitsluit en de door velen ondervonden negatieve gevolgen noodlottig bagatelliseert. Wim van Rooy analyseert o.a. het fascistisch doorgevoerde anti-fascisme meedogenloos maar met ironie en oprechte bevlogenheid. Het gaat hem niet om het wegzetten van mensen, maar om het vrijelijk kritiek uiten op kwalijke ideologieën: vroeger het fascisme en het communisme, heden ten dage de Islam, die momenteel met de dag meer fundamentalistisch wordt en zeker gezien die ontwikkeling onverenigbaar is met het Westen, zoals de geschiedenis ons dit al lang zou moeten hebben geleerd. Ook dit laatste maakt Van Rooy zeer aannemelijk met talloze historische voorbeelden. Van Rooy houdt de lezer naar mijn mening voor: Blijf zelf onafhankelijk nadenken en laat anderen je niet vertellen dat je niet ziet wat je ziet!

Prachtig boek in één adem uitgelezen. Brandend actueel. Zou door iedereen moeten gelezen worden. Beschrijft wat velen onder ons al wisten of onbewust aanvoelden, maar moeilijk onder woorden konden krijgen. Terloops wordt ook eindelijk het verachtelijk conformisme van de Vlaamse VRT aan de kaak gesteld.