We moeten spelen Wat onderwijs aan een verkenning van onze natuur heeft

Toen ik We Moeten Spelen las, voelde het alsof er iets op z’n plek viel. Alsof iemand eindelijk woorden gaf aan wat ik al jaren intuïtief aanvoelde in mijn werk als professioneel speler. Dit boek was voor mij de missing link – de brug tussen wat ik doe en waarom het zó wezenlijk is. Rob Martens nam me mee in een helder en verhelderend betoog, waarin hij – met Johan Huizinga als inspirerende schaduw – het spel afstoft en in volle glorie herpositioneert. Niet als tijdverdrijf of extraatje, maar als fundament. Als een manier van zijn. Hij wijst op onze natuurlijke speelruimte, die niet verdwijnt met de jaren, maar vaak slechts onderdrukt wordt door systemen, verwachtingen en meetlatten. Wat me vooral raakte, was hoe hij spel koppelt aan intrinsieke motivatie. Hoe hij laat zien dat leren pas echt in beweging komt als we ruimte maken voor nieuwsgierigheid, voor risico, voor spel. Het voelde als een pleidooi voor vrijheid – in denken, in handelen, in zijn. Ik herkende zoveel. In mijn eigen werk, mijn eigen zoektocht, mijn eigen speelse grond. En ik voelde ook: dit boek moet ik doorgeven. Iedereen die werkt met mensen, en zeker met kinderen, zou dit moeten lezen. Niet omdat het 'moet', maar omdat het opent. Het herinnert. Het stemt af op iets echts. Een tip: luister ook naar de podcasts van Rob Martens. Zijn manier van spreken – rustig, bevlogen, uitnodigend – vult het boek prachtig aan. Alsof je even met hem mag meelopen. Voor mij is We Moeten Spelen meer dan een boek. Het is een kompas geworden.

Interessant boek, leest makkelijk weg.