Een twee levens, twee zussen, een keuze

Het verhaal ‘Een’ wordt vanuit de ik-persoon van Grace verteld. Zij neemt de lezers mee in een wereld die voor velen onbekend zal zijn en ze laat zien hoe het is om een Siamese tweeling te zijn. Sarah Crossan vertelt het verhaal op een bijzondere manier. Elk hoofdstuk lijkt een gedicht, waarin telkens een onderwerp behandeld wordt. Prachtig om te zien en om te lezen. Zodra je in ‘Een’ begonnen bent met lezen, zit je in het verhaal en wil je niet meer stoppen met lezen. Ik heb het uiteindelijk in een avond uitgelezen. Het is een mooi en boeiend verhaal, dat vlot en prettig leest. Met tranen in mijn ogen heb ik het uitgelezen. Het verhaal spookt daarna nog wel even door je hoofd. Het blijft je echt bij! In haar nawoord legt Crossan uit dat ‘Een’ een fictief verhaal is, maar dat ze wel onderzoek naar Siamese tweelingen heeft gedaan. Enkele aspecten uit haar onderzoek deelt ze met de lezers. Dat geeft nog wat extra duidelijkheid over een relatief onbekende wereld. Voor mij is ‘Een’ één van de mooiste boeken die ik dit jaar gelezen heb. Absolute aanrader om te lezen als je dat nog niet gedaan hebt.

Het allereerste wat opvalt aan dit boek is de, in mijn ogen, prachtige omslag. De kleurencombinatie, de eenvoudige afbeelding: een aantrekkelijk geheel! Het tweede wat opvalt is als je begint met lezen: de manier van schrijven en vormgeven is heel bijzonder. Het lijkt een soort gedicht… Kennelijk heet dat een “vrije versvorm”. Ik kende het nog niet, maar het is mooi en het leest onverwacht prettig! Het onderwerp van dit boek is óók heel bijzonder, want wie heeft er al eens een verhaal gelezen over een Siamese tweeling? En dan ook nog eens vanuit het perspectief van één van de twee. In dit geval zijn Tippi en Grace de hoofdpersonen. Grace is degene die het verhaal vertelt. Je merkt algauw dat, ondanks dat ze van onderen één zijn, ze toch echt twee hele verschillende persoontjes zijn. Tippi is wat temperamentvoller en egoïstischer en Grace is de rustige en meegaande van de twee. De meiden maken wat mee als ze naar een privéschool gaan als hun ouders geen geld meer hebben voor thuisonderwijs. Alles wat ze willen is “normaal” zijn, maar ze worden veel nagestaard en krijgen de naarste opmerkingen naar hun hoofd. Toch vinden ze vrienden in Yasmeen en Jon, ook twee buitenbeentjes. Grace krijgt zelfs gevoelens voor Jon. Maar is liefde wel weggelegd voor een Siamese tweeling die nooit oud zal worden? Wat is dit een onwijs mooi verhaal! Je leeft helemaal mee met Grace en krijgt een kijkje in een wereld die vrij uniek is. Je leert de meiden kennen alsof het je vriendinnen zijn, gewoon twee meiden van vlees en bloed, die toevallig bijzonder zijn. De auteur heeft het verhaal heel realistisch weten te vertellen, alsof het een biografie is die leest als poëzie… Dit boek heeft me echt geraakt en liet me achter met tranen in mijn ogen en een wow-gevoel. Wat was ik gegrepen door dit unieke en intense verhaal wat eenvoudig gezegd gaat over één ding: liefde. Ik wil iedereen aansporen om dit verhaal te lezen! Zo’n pareltje vind je niet gauw nog een keer. Als ik sterren zou geven aan boeken, zou ik dit boek een dikke 5* geven!

Mooi boek voor jonge meiden

Wat een mooi boek, heeft mijn liefde voor lezen alleen maar verder ontwikkeld. Eerste boek waar ik ooit van gehuild hebt, ik echt een aanrader voor YA

Prachtig, poëtisch, ontroerend, grappig

Sarah Crossan heeft ‘Een’, over de Siamese tweeling Grace en Tippi, geschreven in een soort prozastijl. Hier moest ik aan wennen, heel erg aan wennen. Nu, een tijdje na het lezen van dit boek, weet ik nog steeds niet of ik die schrijfstijl echt wat vind. Het haalde me uit mijn ritme en was voor mij niet heel prettig. Toen ik me eenmaal over de schrijfstijl heen had gezet, begon het verhaal me te raken. Ik was geraakt doordat je leest hoe veroordelend en beoordelend mensen kunnen zijn. Het zette me aan het denken, want ik vroeg me af of ik ook mensen beoordeel op hun uiterlijk en daar gelijk een oordeel aan vast leg. Het einde van het boek was echt hartverscheurend en daar heb ik dan ook wel even een tijdje van bij moeten komen. Je denkt te weten hoe het zal aflopen, maar dat is niet zo. De keuzes die Grace en Tippi moeten maken en waar ze mee om moeten gaan zijn heftig. Ze beslissen niet alleen over zichzelf, maar ook over hun familie. Dat vond ik moedig weergegeven en Sarah Crossan heeft dat ook echt mooi geschreven. Maar, die schrijfstijl heeft me toch echt wel dwars gezeten tijdens het lezen. Als Sarah Crossan nog een boek zal schrijven in deze stijl, weet ik niet of ik het op zal pakken. Het bemoeilijkte voor mij echt om goed in eht verhaal te komen en ik denk dat het me daardoor minder raakte als een ‘normaal’ geschreven verhaal. Jammer, want het is echt een prachtverhaal als je de schrijfstijl vergeet. Ondanks dat ik erg moest wennen aan de schrijfstijl van Sarah Crossan, is het verhaal van ‘Een’ echt hartverscheurend. Het zet je aan het denken en het zal je gegarandeerd raken.