Grand Hotel Europa

Ebook

roman

Zomaar even een zin uit hoofdstuk 3: de buitenproportioneel grote klokkentoren van rode baksteen met een witte marmeren omgang en een groen puntdak bracht met zijn asymmetrische plaatsing een belachelijk contrapunt aan in de rationele paradeerbare ruimte dat juist vanwege het feit dat het concessieloos gewaagd en overdreven was effectief en elegant blablablabla. Man man man. Dit leest toch niet lekker. Een boek moet om een verhaal draaien en niet om het ego van een schrijver die probereert intelligent over te komen.

De hoofdpersoon , die het goed met zichzelf getroffen heeft, leidt het leven van een dandy die zich parfumeert, alleen de duurdere restaurants bezoekt waar hij graag gezien wil worden, die zich kleedt als een Oscar Wilde, maar niet diens geest heeft: de hoofdpersoon is behept met tal van vooroordelen en kkeingeestige onhebbelijkheden als platvloerse jaloezie en achterklap. Toch is het boek de moeite waard omdat de schrijver zich weet te uiten in prachtige volzinnen en fraaie beeldspraken, en omdat hij de lezer uitnodigt zijn/haar ideeen omtrent migratie en toerisme te heroverwegen. Uitnodigt en uitdaagt. Zijn laatdunkendheid jegens de medemens staat in schril contrast tot zijn serviliteit jegens Clio, een onuitstaanbaar wicht en kunsthistorica. De wereld van Grand Hotel Europa gaat allengs verloren en deze neergang wordt fijntjes beschreven, met innemende en boeiende karakters als de majordomus en Abdul. Opmerkelijk is dat elk karakter in het boek even lyrisch spreekt zoals de schrijver schrijft. Ik heb genoten van het boek vanwege de taal - 546 bladzijden is wel een beetje te veel van het goede. De spanningsdraad verslapt, de speurtocht naar Caravaggio wordt vervelend ( na een zo inspirerend en boeiend begin) en 350 bladzijden zouden voldoende zijn geweest voor een prachtige roman.

Grand Hotel Europa is het beste boek dat ik in lange tijd gelezen heb. Het zit zo vol met rijke thema's, van de nadelen van massa-toerisme tot de teloorgang van ons continent en passant par immigratie, kunstgeschiedenis, het gevaar van nationalisme, hedendaagse kunst, muziek en nog wat meer, dat ik het zou meenemen op een onbewoond eiland ! Bovendien is de toon soms ronduit hilarisch : de auteur schrijft met voldoende humor, of zelfspot, om sympathie van de lezer voor hem of zijn personage (maar volgens mij is het een en dezelfde persoon) op te wekken. Hij heeft duidelijk de pest aan Aziatische toeristen, maar ook aan Amerikanen, om Nederlanders niet te vergeten. Maar in tegenstelling tot Houellebecq, die een beetje dezelfde thema's hanteert in zijn boeken, is Pfeijffer nooit gemeen : hij haat de mensen niet, het is niet zwartgallig. Het boek is in feite een successie van "episodes" heel knap aan elkaar verbonden en zonder dat de roman aan interesse inlevert. Het levert memorabele scenes (zoals de beschrijving van Skopje om maar er éen te noemen die ik bijzonder leuk heb gevonden maar er zijn er nog veel meer van dat kaliber). Het is misschien niet altijd even subtiel, je ziet heel duidelijk waar Pfeijffer ons wil leiden en hij herhaalt zichzelf in zijn pleidooi. Maar hij doet het op een zo elegante manier, dat je je eigenlijk snel gewonnen geeft. Hij gebruikt een zeer on-nederlandse stijl in zijn dialogen, maar deze stijl past perfect bij zijn Grand Hotel en bij het belangrijkste onderwerp : wij, in Europa, hebben zo'n rijk verleden dat we geen toekomst meer hebben. De schrijver heeft twee verhalen naadloos aan elkaar verbonden : we zijn een keertje in het hotel, de volgende keer in Venetië. Het is knap gedaan, tot aan het einde. Met nog een leuke twist die ik niet had zien aankomen (maar andere lezers misschien wel). Ik heb al het boek cadeau gegeven aan verschillende mensen : het is een echte aanrader, en je zult je niet vervelen !

Een tip: Lees geen reviews over dit boek voordat je het zelf gaat lezen. Laat je gewoon meenemen in het verhaal en geniet.

Boek uitgelezen,maar wel soms dips om verder te lezen. Ook verontwaardiging. In het begin vind je de beschrijving van Venetië en Grand Hotel heel prachtig. Ook de manier hoe hij de hoofdstukken indeelt van het boek. Over de personen schrijft hij mooi en soms wel een tikje overdreven. Boek blijft wel boeien en je wilt het uitlezen. Einde te voorspelbaar. Maaaaaar; Soms de beschrijving erg overdreven en te ver gaan. Ook teveel herhaling van Venetië over het toerisme en zo ook over Amsterdam, dat zijn clichés telkens. Vaak erg gezocht met al zijn overdreven termen Latijn. Het is juist knap om zo'n soort roman in duidelijke taal te schrijven. Roman had zeker korter gekund en veel beter daardoor. En over vrouwen kan hij nogal platvloers overkomen. De protagonista Ilja himself knap in dit boek gedaan en ook manier waarop.

Terwijl ik net met mijn in biologische foam gewassen vingertoppen over de fijne structuur van de dikke kaft van dit meesterlijk overdreven geschreven en op iets crême achtig papieren drukwerk aanschouw waar ik deze rechtoekige deurstop een plek ga geven in de met satijnen gordijnen vervulde ruimte die veel weg heeft uit de tijd van een te melangolieke heerser uit de 13e eeuw waar de tijd nog bestond uit opvattingen en uitbarstingen die zouden misstaan in de vervulling van de ruimte in de combinatie van het hedendaagse interieur die dit vertrek completeert besluit ik dit kleurrijk gevouwen stuk papier een plek te geven als deurstop achter de gehavende deur dit dit vertrek doet aansluiten op de hier naast ruimte.. Om maar in de schrijfstijl van de auteur weer te geven waar het boek het beste toe dient. Wat een drama.