Het grote misschien Het briljante debuut van de schrijver van Een weeffout in onze sterren

Review van mijn 13 jarige dochter: Het is een boek waarin humor, emoties als verdriet en geluk, op een fijne manier in een prachtig verhaal zijn opgenomen. Het boek is goed geschreven, dwz dat ook de vertaling naar het Nederlands goed is gedaan (en dat is niet altijd het geval bij vertaalde boeken!!). Ik heb het in 1 ruk uitgelezen. Op een kostschool ontmoet een jongen, die zijn leven nogal saai vindt en daar wat aan wil doen, zijn Grote Misschien. Zelf lezen om erachter te komen wat dat dan is!!! Doen!!

Het grote misschien is een boek van 254 pagina’s geschreven door John Green. De reden dat ik heel veel lees van hem is omdat ik een ongelooflijke fan ben van zijn schrijfstijl. Een paar maand terug las ik één van zijn andere boeken, namelijk ‘Een weeffout in onze sterren’. Ik was toen al heel erg overtuigd maar ‘Het grote misschien’ heeft me definitief over de streep getrokken. Ik ben een grote fan! Er komt heel veel dialoog voor in het boek en ook worden gedachten en gevoelens vaak uitgebreid en soms zelfs filosofisch beschreven. Het verhaal wordt in chronologische volgorde verteld en vanuit het ik-perspectief (Miles). Het is een zeer mooi verhaal waarin Miles, degene die de hoofdrol speelt in het verhaal, voor het nieuwe schooljaar naar een kostschool (Culver Creek) gaat. Zijn ouders vroegen zich af waarom hij per se weg wou maar dat werd als snel duidelijk, François Rabelais was de reden. Om daar een antwoord op te geven heb ik gekozen voor een citaat op pagina 11: ‘Daarom ga ik. Dan hoef ik niet te wachten tot ik doodga voor ik het Grote Misschien ga zoeken.’ Aangezien hij in Florida woonde was hij genoodzaakt om te verhuizen naar Alabama. Hij verliet zijn ouderlijke huis niet zonder emoties. Om die emotie wat te kunnen aantonen heb ik een citaat gekozen op pagina 13: ‘Ik wist dat ik eigenlijk hoorde te huilen, maar ik had zestien jaar met mijn ouders samengewoond en het leek hoog tijd voor een proefscheiding.’ Hij verliet letterlijk zijn luilekkere leventje en gaat ten volle voor het avontuurlijke. Gelukkig leerde hij al snel zijn kotgenoot kennen, Chip. Chip kent heel veel mensen waardoor Miles dus vele nieuwe vrienden zal maken. Takumi en Alaska Young waren vrienden van Chip, hij werd op slag verliefd op Alaska. Tussen Alaska en Miles speelt er ook wat humor, om dit aan te tonen gebruik ik twee citaten. Op pagina 55: ‘Jullie roken allemaal omdat jullie het lekker vinden. Ik rook om dood te gaan.’ Zei Alaska tegen Miles en op pagina 111: ‘Hou je van groente-raadseltjes?’ vroeg Alaska aan Miles. Daar konden ze zich een hele tijd mee bezig houden. Al snel volgde er tegenslag want Alaska heeft een relatie ondanks ze eigenlijk wel interesse toonde in hem. Miles is zichzelf niet meer door haar en laat zich door vanalles en nog wat meeslepen. Niemand herkent hem nog. In het midden van het boek gebeurde er iets vreselijks waardoor Miles, Chip en de rest van zijn vrienden in een groot zwart gat vielen.. Ze steunen elkaar in deze moeilijke tijd en proberen er samen het beste van te maken maar het verlies valt zeer zwaar… Het eerste deel van het boek beschrijft de 160 dagen ervoor en het tweede deel beschrijft de 160 dagen erna. Maar waarom dat blijft onduidelijk, daarom dat ik me aansluit bij de mening van SarahRo. Het allermoeilijkste moment in het verhaal is de dood van Alaska, er werd op een zeer emotionele manier beschreven hoe iedereen onder het verdriet leed. Om dat aan te tonen gebruik ik het citaat van Prop op pagina 250: ‘Het is heel mooi daarginds'. Ik weet niet waar ze is, maar ik geloof dat het ergens is, en ik hoop dat het er mooi is.’ Het doet je ergens wel iets wanneer je dat aan het lezen bent en zeker als je dat persoonlijk neemt, wanneer je dat al eens meegemaakt hebt. Ook komen de plotwendingen heel hard aan omdat hij geen enkele hint geeft welke gebeurtenis er zal volgen maar het is wel heel duidelijk dat hij aftelt naar dat ene moment. Natuurlijk zijn er ook onrealistische momenten in het boek naar mijn mening. Bijvoorbeeld de filosofie die de tieners uiten, dat lijkt me niet iets wat tieners in het dagelijkse leven aanhalen. Eerder werd er al eens vermeld door leontineversyckis dat dit boek in het begin traag vooruit gaat maar daar ben ik het niet volledig mee akkoord, er is zoveel spanning dat het echt snel vooruit gaat. Het is een verhaal vol emoties en spanningen die je gedurende het lezen geen enkele minuut laat vervelen... Geloof me vrij, dit boek is ideaal om je eens even goed te ontspannen.

Het allereerste boek dat ik las van John Green was het fenomenale “Een weeffout in onze sterren”. De verwachtingen voor dit andere boek van hem waren dan ook heel hoog gespannen. Hoewel ik vanaf de eerste pagina’s al onmiddellijk de luchtige en grappige schrijfstijl van John Green herkende, wist het verhaal zelf me niet echt heel erg te boeien. Met momenten had ik ook wat moeite om echt door te lezen en las ik dus vaak gewoon enkele pagina’s per dag. Net toen ik ergens halverwege het boek zat en bedacht dat ik dit verhaal minder goed vond dan “Een weeffout in onze sterren” kantelde het enorm. Plots kwam ik wel heel erg in het verhaal en begreep ik ook de structuur ervan. John Green heeft trouwens het talent om zaken prachtig te verwoorden. Luchtig, amusant én aangrijpend en filosofisch. Het verhaal dat wordt verteld is aangrijpend en hartverscheurend en ik hou van elk personage dat in het boek aan bod komt. Ik ben zo blij dat ik het boek niet na enkele pagina’s heb weggelegd maar ben blijven doorlezen want ik ben zeker dat dit zo’n verhaal is dat je bijblijft. John Green schrijft in dit boek over kleine situaties, emoties en relaties die op een of andere manier toch groots zijn. Klein minpuntje: Nu ik het verhaal helemaal uit heb, vind ik het jammer dat de originele titel “Looking for Alaska” niet behouden is.

Korte inhoud: Dit prachtige verhaal gaat over Miles, beter gekend als Prop, die op internaat gaat in Alabama en zijn ouders achterlaat in Florida. Miles heeft niet veel vrienden en kijkt er ook niet bepaald naar uit om weer opnieuw te moeten beginnen. Eens aangekomen maakt mij hij snel vrienden, zijn kamergenoot Kolonel is zijn eerste vriend snel gevolgd door Takumi, Alaska en Lara. Kolonel en Alaska hebben helaas geen goede gewoontes en leren Prop roken, drinken en liegen maar ze vormen snel een heel hecht koppel. Doorheen het verhaal merk je hoe Prop stilletjes aan verliefd wordt op de mysterieuze en ook wel wispelturige Alaska die helaas al een vriend heeft, die Jake heet. Hun groepje vindt niets leuker dan grappen uithalen met de directeur die door hun Adelaar genoemd wordt. Wanneer Prop en Alaska op een dronken avond kussen, voelt hij zich de gelukkigste man op aarde maar dat is helaas van korte duur. Want diezelfde nacht wordt Alaska gewekt door een verontrustend telefoontje en wat er nadien volgt is nog veel tragischer. Kritische analyse: Wat me meteen opviel als ik het boek begon te lezen was dat er elke pagina afgeteld werd. Zo stond er dus op de eerste pagina: 'honderdzesendertig dagen ervoor'. Maar voor wat? Het is pas de nacht dat Alaska sterft er op een lege pagina 'erna' staat. Ik vind het erg tof dat ze hoofdstukken zo genummerd zijn omdat je als lezer echt wil weten wat er nu precies zal gebeuren binnen honderdzesendertig dagen. De karakters van de personages worden doorheen het boek goed beschreven waardoor je je echt kan inleven wanneer Alaska sterft, net omdat je weet hoeveel ze betekent voor haar vrienden. Het schuldgevoel dat leeft bij Kolonel, Prop en Takumi omdat ze hun vriendin niet hebben tegengehouden die nacht is voelbaar net als het verdriet waar ze mee moeten leren omgaan. Een bijzonder moment vond ik wanneer Prop, Kolonel en Alaska elkaar net leerden kennen en Prop vertelde dat hij de laatste woorden van (bekende) mensen onthoudt. Alaska besloot hem te ondervragen en vroeg wat de laatste worden van president Kennedy waren. Prop's antwoord: ' Iemand zei: " U kunt niet zeggen dat de mensen in Dallas niet van u houden meneer de president" en toen zij hij: " Dat is wel duidelijk", en toen werd hij doodgeschoten.' Uiteraard is de dood van Alaska voor mij het moment dat me het meest heeft gegrepen. Nadat de leerlingen van Culver Creek dit nieuws te horen kregen, luidde Prop's reactie als volgt: "Een ogenblik lang bleef iedereen in de sportzaal zwijgen, en het was er nog nooit zo stil geweest, [...].Een ogenblik lang was het zo stil dat je het geluid van niet-ademen kon horen, het vacuüm dat onstond door honderdnegentig leerlingen die ademloos waren van de schok . Ik dacht: het is allemaal mijn schuld. Ik dacht: ik voel me niet goed. Ik dacht: ik moet overgeven. Ik rende naar buiten. " Eindoordeel: Ik raad iedereen aan dit boek te lezen omdat het geen typische happy ending heeft en dat vind ik persoonlijk erg leuk, we kunnen zelfs stellen dat we te maken hebben met een tragisch einde! Zoals ik hier al meerdere keren las in andere reviews, vind ik 'Het grote misschien' nog zo geen slechte titel. In het Engels is de titel van dit boek: 'Looking for Alaska' maar ik vind dat de Nederlandse titel minder verklapt. Zeker omdat er niet expliciet wordt aangehaald wat het grote misschien nu juist is waar Prop op zoek naar is. Ik las ook meerdere keren dat de lezer zich makkelijk kan identificeren met de karakters van de personages, hier ben ik ook van overtuigd! De onzekerheid die je voelt als je naar een nieuwe school moet of als je in een nieuw vriendengroepje terecht komt.

Ik heb het boek eerst in het engels gelezen en daarna pas in het nederlands. Het is een pracht van een boek, een échte John Green. Al vind ik wel dat mensen die een aardig woordje engels kunnen beter beginnen met de engelse versie. Een goed boek leest veel mooier in de originele taal. Ik beveel dit boek zeker aan.

Een van de meest fascinerende jeugdboeken ooit. Hoe verwerk je een onverwacht verlies als je zelf nog jong bent en vanalles van het leven mag verwachten? Hierover gaat dit boek. Eerst genietend van een onbezonnen leven en dan ineens met beide benen op de grond gezet worden. Het aftellend aantal dagen waarmee elk hoofdstuk begint doet het ergste vermoeden tijdens het lezen. Knagend is de vraag rond ongeluk of zelfmoord. Klasse vertelling van J. Green, voor de wat oudere jeugd. Boek dat lang blijft nawerken. Briljant!