Het meisje op de rots Twee families, voor altijd verbonden door een noodlottig verleden...

Dit is het eerste boek wat ik van deze schrijfster lees, en ik moet eerlijk zeggen dat ik vanaf de eerste bladzijde geboeid was. Het is een mooi en goed uitgedacht verhaal met mooie personages. Hier en daar vind ik het een beetje 'zoetjes' maar dat komt misschien door de vertaling of omdat ik niet echt gewend ben aan dit genre. Tegen het einde krijg ik het gevoel dat het verhaal een beetje afgeraffeld wordt. Dingen gaan te snel en best wel ongeloofwaardig. Al met al wel een goed boek wat lekker weg leest.

Na de 5 boeken van de zeven zusters wilde ik in afwachting van het nieuwe deel iets anders van deze schrijfster lezen. Maar ook dit boek is prachtig! Wellicht nog mooier dan de zeven zussen. Ik had het binnen 1 dag uit.

Dit verhaal komt vast recht uit het hart, en de spiritueel getinte fantasie van Lucinda Riley. De verteller is Aurora, een meisje geboren en getogen in Dunworley Bay, West-Cork, Ierland. Haar naam (en het verhaal) heeft raakvlakken met Tchaikovsky’s operaballet van The Sleeping Beauty. Lucinda zou Lucinda niet zijn als er geen inkijkje kwam in de voorgeschiedenis van Aurora en Grania in het heden. Als een spinnende diabolo worden de draadjes aangespannen en losgelaten tussen de twee families, die dit kust gebied Dunworley bewonen. De eerste terugblik gaat terug naar West-Cork van augustus 1914. Het is het verhaal van Mary. Daarna volgt als terugblik het verhaal van de jonge Kathleen in het Dunworley van 1970. Het noodlottige verleden blijft als een wolk karma boven de hoofden van de families hangen. Natuurlijk is een sprookje, hoe levensecht ook verteld, geen sprookje als het geen gelukkige afloop heeft. Ook daaraan blijft Aurora, de verteller, trouw. De magie van ‘Het meisje op de rots’ zit in de mysterie van de dood. Is er meer tussen hemel en aarde? Is er een hiernamaals? Doornroosje is een millennium oud mysteriespel en men vermoedt zelfs dat de eeuwige slaap een inwijdingsritueel was voor priesteressen. Aurora, een naam die ‘dageraad’ betekent en die in het Nederlands Doornroosje genoemd wordt, staat symbool voor ons ontwaken na de dood, en het (steeds meer) wakker worden tijdens ons Aards bestaan. Heel knap hoe Lucinda Riley dit sprookje verweven heeft tot een familieband in het magische Ierland. Ze heeft er een romantische vertelling van gemaakt. Bizar gewoon te bedenken dat Lucinda Riley zelf op vrij jonge leeftijd, vanuit ons perspectief gezien, achter deze sluier terecht is gekomen.

Was in de zeven zussen begonnen en ik verslond ze met een razend tempo. Nu is het wachten tot deel vijf uitkomt. Intussen : De lavendeltuin gelezen en nu meisje op de rots ... geweldige schrijfster.

Erg gaaf boek boeiend van het begin tot het eind met een aantal bijzondere verrassingen

Het verhaal boeit vanaf het begin en ik bleef doorlezen benieuwd naar de afloop. Vroegere tijd en tegenwoordige tijd worden heel naturel door elkaar gemengd.