Het einde van de eenzaamheid DWDD Boek van de Maand

Auteur: Benedict Wells
Taal: Nederlands
Auteur: Benedict Wells
Uitgever: J.M. Meulenhoff
  • Nederlands
  • Paperback
  • 9789029092456
  • Druk: 13
  • juli 2018
  • 304 pagina's
Alle productspecificaties

Benedict Wells

"Benedict Wells (München, 1984) vertrok na zijn eindexamen naar Berlijn om zich daar aan het schrijven te wijden. In 2008 verscheen zijn debuut, Becks letzter Sommer, dat zeer lovend werd ontvangen en waarvoor hij diverse prijzen ontving. Zijn roman Fast genial (2011) heeft maandenlang in de bestsellerlijsten gestaan. Het einde van de eenzaamheid betekent zijn grote doorbraak: het werd bekroond met verschillende prijzen, staat met 200.000 verkochte exemplaren al een jaar hoog in de Duitse bestsellerlijsten en de vertaalrechten zijn aan meer dan twintig landen verkocht.

(Foto: Wikipedia. Beschikbaar onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen.)"

Samenvatting



Meer dan 75.000 exemplaren verkocht



Wanneer Jules Moreau na een ernstig motorongeluk in het ziekenhuis belandt, wordt hij geconfronteerd met herinneringen uit zijn jeugd. Al vroeg verloren Jules, zijn broer Marty en zijn zus Liz hun ouders door een tragisch ongeval. Op hen alle drie laat dit verlies zijn sporen na, en in de jaren die volgen groeien zij gaandeweg uit elkaar. Vooral de eens zo zelfbewuste Jules trekt zich steeds meer in zijn eigen wereld terug. Alleen met de mysterieuze Alva kan hij vriendschap sluiten; jaren later zal hij echter pas begrijpen wat ze voor hem betekent – en wat ze altijd voor hem heeft verzwegen.



Als ze volwassen zijn verschijnt Alva weer in zijn leven. Even ziet het ernaar uit dat ze de verloren jaren kunnen goedmaken, tot ze toch weer door het verleden worden ingehaald.





De pers over Het einde van de eenzaamheid:


'Een onbetwist literair meesterwerk.' Jeroen Vullings



'Als je er eenmaal in begint laat het je niet meer los.' DWDD-Boekenpanel



'Wells weet grote thema's te bezielen, op een persoonlijke manier, op maat van het specifieke personage en op maat van de lezer. Zijn roman over drie familieleden raakt de lezer voluit.' Vrij Nederland

Lees de eerste pagina's

Productspecificaties

Inhoud

Taal
Nederlands
Bindwijze
Paperback
Druk
13
Verschijningsdatum
juli 2018
Afmetingen
21 x 13,6 x 2,9 cm
Aantal pagina's
304 pagina's
Kaarten inbegrepen
Nee
Illustraties
Nee

Betrokkenen

Auteur
Benedict Wells
Uitgever
J.M. Meulenhoff

Vertaling

Vertaald door
Gerda Baardman Gerda Baardman

EAN

EAN
9789029092456

Overige kenmerken

Extra groot lettertype
Nee
Gemiddelde leestijd
8 h
Gewicht
450 g
Verpakking breedte
137 mm
Verpakking hoogte
210 mm
Verpakking lengte
30 mm

Je vindt dit artikel in

Categorieën
Boek, ebook of luisterboek?
Boek
Aanraders
Prijswinnaars, Gezien in de media
Nieuw of tweedehands
Tweedehands
Periode
ca. 2000-heden
4.5
van de 5
Aantal reviews: 236
4
4
13
59
156
  • Een pareltje
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn
    • ontroerend

    Geschreven bij Het einde van de eenzaamheid

    Recensie: het einde van de eenzaamheid
    Dit is een roman, familiekroniek die begint met een motorongeval waardoor Jules Moreau in het ziekenhuis terecht komt.
    Het is het begin van een prachtig verhaal met mooie zinnen. Het is het verhaal van drie kinderen die hun ouders snel verliezen en op internaat terecht komen. We zien de eerst verliefdheid van Jules, de ontmoeting met Alva. Ook volgen we de geschiedenis en het leven van de andere gezinsleden. Het verhaal leest als een trein en wanneer Alva voor de tweede keer in zijn leven komt wil je steeds sneller lezen om te weten wat er gebeurt met Jules en Alva. Net als in het echte leven is er ook een zwarte periode in het leven van Jules en Alva. De wijze waarop ze deze periode proberen te overwinnen is gewoon poëzie.
    De laatste pagina’s sluiten aan op het begin en zo krijg je een familie epos met als boodschap dat een mens steeds na een val opstaat en verder gaat maar nooit de mooie momenten zal en kan vergeten. In het boek komen veel emoties voor: het geluk bij gezinsmomenten, het verdriet bij slecht nieuws en de wanhoop en vele vragen bij de diagnose.
    Dit boek prikkelt mij om nog meer van deze auteur te lezen.
    De cover laat voor mij een jongen zien die verdriet heeft en die blijkbaar alleen is.
    Cover: 8/10
    Verhaal: ****

    Vond je dit een nuttige review?
    31 1 Ongepaste review?
  • "Waardoor komt het dat een leven wordt zoals het wordt?"

    Geschreven bij Het einde van de eenzaamheid

    Jules wordt wakker in het ziekenhuis na een motorongeluk. Hij kijkt terug op zijn verleden. Op het verlies van zijn ouders, zijn schooltijd op het internaat, zijn liefde voor Alva. De relatie met zijn zus Liz en broer Marty staat ook centraal in dit verhaal. Hoe gaan zij om met het verlies van hun ouders?

    'Het einde van de eenzaamheid' is een prachtig geschreven roman over alle facetten van het leven. Heden en verleden blijven elkaar steeds raken. Misschien blijven de personages toch nog te vlak en hadden ze net iets beter kunnen uitgewerkt worden om nog meer voeling te geven?

    Tijdens het lezen heb ik enkele mooie citaten genoteerd. Maar vooral de beginregel komt op het einde van het verhaal tot zijn recht in al zijn eenvoud en kracht: "Ik ken de dood al heel lang, maar nu kent de dood mij ook."
    Verwijzingen naar muziek en literatuur hebben mij nieuwsgierig gemaakt. Zo heb ik Nick Drake ontdekt, dat geeft voor mij alvast een meerwaarde aan dit boek! En 'Het hart is een eenzame jager' van Carson McCullers ga ik nu eindelijk toch eens lezen!

    Ik kijk uit naar een volgend werk van Benedict Wells!

    Vond je dit een nuttige review?
    12 0 Ongepaste review?
  • Aangenaam verhaal
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn
    • soms te veel details

    Geschreven bij Het einde van de eenzaamheid

    Het word heel mooi verteld. Het gaat over 3 kinderen die heel vroeg hun ouders zijn verloren. Ondanks ze jong waren hebben ze zich goed ontwikkeld, je leert op dat moment je echte karakter kennen en ook je zus en broer. Het verhaal is mooi verteld maar wel een beetje eentonig, soms word er te veel details geven.

    Maar voor een roman is het wel heel goed gedaan.

    Doe zo verder Benedict!

    Vond je dit een nuttige review?
    9 0 Ongepaste review?
  • Loslaten
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn

    Geschreven bij Het einde van de eenzaamheid

    "Waardoor komt het dat een leven wordt zoals het wordt?"
    Deze vraag stelt Jules, de "verteller" zichzelf als hij na een motorongeval ontwaakt in het ziekenhuis. Daar liggend gaan zijn gedachten terug in de tijd, tot naar zijn kindertijd. Jules neemt ons mee naar zijn leven als jongste broertje in een gezin met drie kinderen tot aan het heden en maakt ons deelgenoot van al zijn twijfels, zorgen en vreugdevolle herinneringen.

    Jules is de jongste van het gezin. Liz is zijn oudste zus en Martin, vaak Marty genoemd, is de middelste telg in het gezin.
    Ieder jaar gaan zijn gewoontegetrouw met hun ouders naar oma in Frankrijk. Wells omschrijft de rit er naar toe, die er aan toe gaat zoals bij hoogstwaarschijnlijk ieder gezin: geruzie op de achterbank, maar zeker ook de liefde onderling. Er lijkt niets aan de hand. Maar is dat ook werkelijk waar? Wells laat al vrij vlot doorschemeren dat er meer speelt dan je in het eerste gezicht zou denken.

    "Ik hield meer van mijn zus dan wie ook en daar kwam geen verandering in toen ze me jaren later in de steek liet."
    en
    "Het leek wel alsof hij elk jaar terug moest naar de plek waar hij het meest werd vernederd." (uitspraak van Marty over hun vader als zij weer, zoals elk jaar, naar Frankrijk gaan).

    Als lezer maakt je dit nieuwsgierig naar het waarom. Wat is er gebeurd in het verleden met de vader van Jules en waarom laat Liz op een zeker moment Jules in de steek?

    Als Jules nog maar zeven jaar jong is verliest hij zijn ouders. De kinderen worden ondergebracht in een internaat. Jules trekt zich steeds meer in zichzelf terug en vindt weinig aansluiting met de andere kinderen. De enige met wie hij een klik voelt is Alva. De jaren op het internaat is Alva dan ook zijn beste vriendin. Na deze periode verliezen zij elkaar uit het oog.

    Jaren later krijgen zij weer contact met elkaar en praten over vroeger. Jules ontdekt dan pas wat zij altijd voor hem heeft betekend en nog steeds voor hem betekent.
    Ook het contact met zijn broer en zus wordt weer wat beter. Beetje bij beetje wordt duidelijk wat hen, stuk voor stuk, heeft gebracht waar zij nu zijn en hen heeft gemaakt tot wat zij nu zijn.

    Het einde van de eenzaamheid is een prachtig boek, wat je doet beseffen waar het om draait in het leven: liefde, familie, vriendschap, het omgaan met teleurstellingen en toch weer weten verder te gaan, over loslaten in al haar facetten.
    Het is een verhaal wat beklijft, wat je bewust maakt van het feit te genieten van het hier en nu, daar het zo over kan zijn.

    Vond je dit een nuttige review?
    44 4 Ongepaste review?
  • Groter dan het leven zelf
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn
    • taalgebruik
    • sterke personages
    Toon alle punten Toon alleen de eerste 3 punten

    Geschreven bij Het einde van de eenzaamheid

    Sommige liefdes zijn zo alomvattend dat het lijkt alsof ze de hele wereld willen omhelzen. Flauberts Madame Bovary is zo’n boek. Wuthering Heights van Charlotte Brontë ook. Om maar te zwijgen over Liefde in tijden van cholera, waarin thema’s als (onmogelijke) liefde, dood, noodlot en begeerte op meesterlijke wijze worden gebeeldhouwd tot een roman die levensechter lijkt dan het echte leven. Het einde van de eenzaamheid, het laatst verschenen boek van de Duits-Zwitserse schrijver Benedict Wells (Benedict von Schirach) houdt zich in de buurt van dat rijtje op. Het is een van die boeken die groter zijn dan het leven zelf, maar die een mondiaal thema terugvoeren tot de intimiteit van een handvol mensen.
    De tijd speelt bij wijlen een sardonisch spel met de hoofdpersonen van dit verhaal. Het verleden, dat zo rigoureus heeft ingegrepen in de levens van Jules en Alva, de centrale personages in de roman, het heden en de toekomst spelen struikelend haasje-over met elkaar en laten daarbij heel wat schade achter op hun beider levenspad. Want zo gaat dat in een mensenleven. Momenten van geluk worden maar al te vaak ingehaald door momenten van tegenspoed, zelfs als die tegenspoed zich in het verleden heeft afgespeeld. Het is alsof Wells wil aantonen dat er niet zoiets bestaat als de voltooid verleden tijd. Dat blijkt ook uit het motto van dit boek: ‘Als de tijd nu eens niet bestond? Als alles wat je beleeft eeuwig was en als niet de tijd aan jou voorbijging, maar jijzelf aan de dingen die je beleeft?’ Alsof we vanuit een rijdende trein naar de gebeurtenissen in ons leven kijken.
    Wells werkt deze brede thematiek uit in een zorgvuldig opgebouwd verhaal, geschreven in een soepele stijl, voorzien van enkele zeer fraaie observaties en verteld met een grote overtuigingskracht. Als hij zichzelf had kunnen opleggen – of laten opleggen door een strenge redacteur – om zijn verhaal iets minder omstandig te vertellen (het boek is naar mijn gevoel een bladzijde of 50 te lang) dan had Het einde van de eenzaamheid zich mogen meten met bovengenoemde titels en had het door de jaren heen kunnen uitgroeien tot een meesterwerk. Dat zit er voor Wells nu nét niet in. Maar dat neemt niet weg dat hij een excellente roman heeft geschreven.

    Vond je dit een nuttige review?
    6 0 Ongepaste review?
  • Benedict Wells een oude ziel in een jong lichaam
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn

    Geschreven bij Het einde van de eenzaamheid

    De beste John Irving-roman die niet door Irving geschreven is. Als binnenkomer kan dat wel tellen. Benedict Wells schrijft op zijn 32-jarige leeftijd een boek die sommige schrijvers zelfs op hun zestigste niet zouden kunnen produceren. Benedict Wells lijkt een oude ziel in een jong lichaam.

    Voor mij is dit boek duidelijk de revelatie van het jaar. Met de regel: “Ik ken de dood al heel lang, maar nu kent de dood mij ook”, grijpt hij je vast en laat je niet meer los tot de laatste regel.

    Het einde van de eenzaamheid is een diep treurige roman waar vergankelijkheid centraal staat. Het vertelt de geschiedenis van een familie kinderen die al op vrije jonge leeftijd hun ouders verliezen. Het wordt vertelt uit de mond van Jules, de jongste van de drie die allen op hun eigen manier met het verlies van hun ouders proberen om te gaan, een verlies die hen voor de rest van hun leven tekent. Het mooie aan het verhaal is misschien dat het niet eindigt in een bepaalde tijd. Het gaat door. De fouten uit je jeugd probeer je goed te maken in de rest van je leven. Vooral wanneer Jules eindelijk het geluk waar hij al zo lang naar hunkerde lijkt gevonden te hebben en dan opeens wel heel drastisch terug aan de dood moet afgeven, heb je zin om Benedict Wells door elkaar te schudden, want dit wil je echt niet. Je gunt het paar zo echt het geluk. Ook de manier waarop de beginnende dementie van één van de personages beschreven wordt is zo indringend dat het je letterlijk naar de strot grijpt. En dit alles wordt in zijn wondermooie taal verhaald dat je niet anders kan je identificeren met de hoofdpersonages. Waar Humo vandaan haalt dat dit boek vol platitudes staat is mij in ieder geval een raadsel.

    benedict-wells-1280x937Als je één boek leest dit jaar, laat het dan deze zijn. Maar bereid je voor op een hobbelige rit waar geluk uitermate relatief is en waar de dood altijd de rust komt verstoren

    Vond je dit een nuttige review?
    4 0 Ongepaste review?
  • Prachtig...

    Geschreven bij Het einde van de eenzaamheid

    "De eenzaamheid in ons kunnen we alleen samen overwinnen."

    Hoofdpersoon van het boek is Jules, je beleeft het vanuit zijn perspectief. Maar eigenlijk zijn alle personages de hoofdpersonen. Ze kunnen niet zonder elkaar bestaan.
    De kinderen Jules, Liz en Marty, die al op jonge leeftijd hun ouders verliezen. Maar ook Toni, Elena en Alva die hen op hun eigen manier helpen het leven te doorstaan.

    "Het belangrijkste is dat je je echte vriend Jules…Je echte vriend is iemand die er altijd is, die je hele leven naast je meeloopt."

    Het is een boek dat ik met tranen in mijn ogen en brok in mijn keel heb uitgelezen. Niet omdat het een verdrietig boek is, maar eerder een boek over hoop. Over de veerkracht van mensen. Ondanks de, nogal aanwezige, dood van geliefden.

    De relaties tussen de zes hoofdpersonen is bijzonder. Bijna symbiotisch te noemen. Al zitten er soms jaren van geen of weinig contact tussen. Ze komen altijd weer bij elkaar terug. Om weer een bepalende rol in elkaars leven te vervullen. Heel bijzonder.

    "Ik heb eigenlijk altijd alleen maar gelezen om te vluchten, om me door een paar zinnen of een verhaal te laten troosten."

    Deze zin raakt mij persoonlijk, omdat ik het lezen vaak ook zo ervaar. Natuurlijk is lezen is ook ontspanning. Maar vaker nog wat deze zin zegt.

    Ik las dit boek na een slechte leesperiode. Maar dit boek heeft me er helemaal overheen geholpen. Ik werd eigen meteen gegrepen. Door de schrijfstijl, maar ook het verhaal. Ik heb heerlijk in het boek gewoond. Met een lach en een traan. Ik vond het meer dan jammer dat ik het boek uit had.

    Vond je dit een nuttige review?
    4 0 Ongepaste review?
  • Op het puntje van je stoel
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn

    Geschreven bij Het einde van de eenzaamheid

    Zo belooft het motto van dit boek de lezer:
    'Draw your chair up close to the edge of the precipice, and I will tell you a story' -F.Scott Fitzgerald.
    Dit schept hoge verwachtingen, ook al door alle aandacht in de pers.

    Boek is verdeeld in twee delen, onderverdeeld in hoofdstukken met veelzeggende namen, die verwijzen naar de toestand op dat moment.
    Een deel van de kindertijd wordt kleurrijk verwoord, de couleur locale van Zuid Frankrijk, waar grootmoeder woont, is geschreven alsof je deel uitmaakt van de scene. Een ingrijpende gebeurtenis op die plek vormt meteen al een scharnierpunt in het leven van het jonge gezin.
    Verhaal wordt verteld door Jules, jongere broer van Marty en Liz. Moeder wordt door de kinderen aanbeden, vader trekt zich vaak terug in zijn passie, fotograferen.
    Dit is slechts de inleiding tot het echte drama dat nog moet plaatsvinden waarna de eenzaamheid uit de titel als een baksteen neerstort op de kinderen, ze worden van elkaar gescheiden.

    De ontwikkeling van Jules is zo aandoenlijk en ingrijpend, echter zonder valse sentimenten, dat het moeilijk is alles in een keer te bevatten. Hoeveel kan een kind hebben, hoeveel eenzaamheid, schuldgevoel, verlatingsangst kan een kind verdragen?
    Citaat: 'Nooit de moed gehad haar voor me te winnen, altijd alleen maar bang geweest haar te verliezen'
    Tijdens zijn hele ontwikkeling blijft Jules worstelen, evnals zijn broer en zus, ook zij hebben het zwaar. Het gaat om de drie kinderen individueel, maar ook vooral om hoe zij drieën zich als bloedverwanten amper staande kunnen houden.

    Op school vinden Alva en Jules troost bij elkaar. Beiden hebben zij een verlies geleden en hoewel ze niet goed weten hoe de verhouding tussen hen vorm te geven, ontstaat er toch een band.
    Taalgebruik, het realisme, de zelfkennis, het relativeren, de twijfel van Jules is puur en dat maakt het boek ook zo geloofwaardig. Het is echt een verhaal om elke keer weer razend benieuwd te zijn wat er achter de volgende bocht tevoorschijn komt.
    Gewoon gaan lezen en vooral zelf gaan beoordelen of het motto van Fitzgerald klopt!
    En: er staan talloze schitterende verwijzingen in naar liedjes en boeken!

    Vond je dit een nuttige review?
    4 0 Ongepaste review?
  • Druppelsgewijze filosofie
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn
    • Voorspelbaar
    • Geen diepgang

    Één reden waarom het boek “Het einde van de eenzaamheid” van Benedict Wells zo succesvol is zou de enorme breedte van de beoogde doelgroep kunnen zijn. Het is een heerlijk leesgerecht voor zowel mensen die gewoon van een goed verhaal met prachtige locatieomschrijvingen willen genieten, als diegenen die zich graag emotioneel en compassioneel willen verplaatsen in de karakters. En deze ingrediënten heeft chef Benedict in de juiste mengverhouding weten te brengen voor een smaakvolle ervaring.
    Het verhaal lijkt weliswaar soms wat voorspelbaar, maar toch is de uiteindelijke wending van de voortzettingen verwelkomend onverwacht. En hij weet op sublieme wijze ook zijn hoofdpersonen naar hartpersonen te transformeren door diep in de gedachten- en gevoelsdimensie te kruipen tijdens heftige episodes en perikelen.
    Maar ook de meer filosofisch ingestelde lezer, wellicht aangetrokken door de titel , zal zo nu en dan een kleine lekkernij kunnen vinden. Strategisch gelokaliseerd, vaak tijdens de finale van een hoofdstuk, komen vanuit zelfgesprekken en gevoelsanalyses opeens uitspraken boven die meer een verlangen tonen naar wijsheid dan alleen maar naar kennis. De diepere vragen van het leven zijn dan aan de orde. Maar helaas blijft het meestal bij die vragen, en wordt de chronologische verhaallijn snel weer belangrijker dan psychologische diepgang. Enigszins begrijpelijk wel, want tijdens het beschouwen van dit soort existentiële thema’s bestaat de kans dat veel die-hard romanlezers afhaken omdat ze deze plotselinge dimensiewisseling niet kunnen of willen volgen. Verwarring, één van de handicaps van het ego, kan toeslaan waardoor passages met een meer spirituele boodschap niet in volle waarde geïnterpreteerd kunnen worden.
    “Hij glimlachte. ‘Al zou de vrije wil maar een illusie zijn, dan was die nog altijd het enige wat ik had.’ “
    Een prachtige uitspraak die uitnodigt voor een paradigma-shift, een nieuwe zienswijze die niet zozeer op het dagelijkse intellect is gericht maar meer op het eigen gevoel van verificatie van existentie, op de universele transpersoonlijke intelligentie van de mens. Wells vermoedde wellicht dat dit soort passages echter door de meesten snel overlezen en genegeerd zouden worden, en hielt het filosofische dus kort en beperkt. Maar het zou mooi geweest zijn als er op sommige momenten een verdere dialoog zou plaatsgevonden hebben vanuit deze diepere vraagstukken.
    En soms komen er wijsheden en inquiries voorbij die zo van Alan Watts of Gurdijeff zouden kunnen komen: “Als de tijd nu eens niet bestond? Als alles wat je beleeft eeuwig was en als niet de tijd aan jou voorbijging, maar jijzelf aan de dingen die je beleeft?”. Deze vraag is een prachtige uitnodiging om als het ware een stap achteruit te maken vanuit het normale persoonsgevoel en het concept van de idee “tijd” compleet te heroverwegen. Hierna zou een verdere uitdieping van dit thema wellicht niet misstaan hebben, zodat ook de filosofisch geaarden en wijsbegeerders zich meer hadden kunnen verheugen op de volgende hoofdstukken.
    Of het thema eenzaamheid nu ook echt tot een ultieme eindconclusie komt in dit boek, moet dus even in het midden gelaten worden. Heeft eenzaamheid wel een einde?
    De vraag blijft dus of Benedict Wells een wijze filosoof is die diepere levensvraagstukken druppelsgewijs aan het grote publiek wil doseren, of dat hij een groot romanschrijver is die ooit eens in oude geschriften heeft gesnuffeld en van daaruit heeft gequote. Het is aan de kritische lezer om dit te beoordelen.

    Vond je dit een nuttige review?
    0 0 Ongepaste review?
  • Zijn er elementen in een persoonlijkheid die alles doorstaan?
    • Meeslepend verhaal
    • ontroerend
    • origineel

    Geschreven bij Het einde van de eenzaamheid

    Benedict Wells (München,1984) vertelt in het veelgeprezen en met verschillende prijzen bekroonde boek Het einde van de eenzaamheid het verhaal van Jules Moreau. Jules belandt na een ernstig motorongeluk in het ziekenhuis en neemt de lezer mee in zijn herinneringen naar zijn jeugd. Jules, zijn oudere broer Marty en oudste zus Liz, hebben namelijk na een beschermde jeugd hun ouders verloren door een ongeluk en belanden alle drie in een internaat. In de tijd in het internaat ervaren ze weinig steun aan elkaar; ze gaan allemaal zo hun eigen weg en zijn op hun eigen manier getekend door het drama dat hen is overkomen.

    Jules is een eenzame jongen, die alleen aansluiting heeft bij Alva, een meisje dat net zo in zichzelf gekeerd is als hij. Naarmate Jules en zijn broer en zus volwassen worden, wordt de onderlinge band toch weer sterker. Alle drie zijn ze op een verschillende manier beschadigd door het trauma dat ze meegemaakt hebben en beseffen ze dat ze alleen elkaar nog hebben. Ook Alva verschijnt na jaren van afwezigheid weer terug in het leven van Jules en het lijkt er op, dat ze samen de verloren jaren gaan inhalen, maar dan slaat het noodlot toch weer toe.

    Het einde van de eenzaamheid is een ontroerend en subliem geschreven boek, dat knap is opgebouwd met flashbacks en vooruitwijzingen. De eerste zin van het boek is al reden om geïntrigeerd verder te lezen: Ik ken de dood al heel lang, maar nu kent de dood mij ook. Het is een boek dat je aan het denken zet. Jules vraagt zich af in hoeverre zijn persoonlijkheid door alles wat hij heeft meegemaakt, veranderd is. Waarom is hij zoals hij is?

    Wat zou het onveranderlijke in je zijn? Dat wat in ieder leven hetzelfde zou zijn gebleven, ongeacht het verdere verloop daarvan? Zijn er elementen in een persoonlijkheid die alles doorstaan?

    Het zijn interessante vragen, die Wells aansnijdt in zijn boek. Vragen die iedereen zichzelf zou kunnen stellen, maar die in het geval van Jules heel logisch en natuurlijk aanvoelen. De thematiek van het boek (omgaan met verlies van ouders, opgroeien in een internaat) is niet nieuw, maar de manier waarop Wells zijn boek heeft geschreven is fenomenaal. Het is een boek dat je bijna niet kunt wegleggen, dat je raakt en waarover je dagen nadat je het gelezen hebt nog steeds aan het nadenken bent.

    ‘Ik zeg het niet graag nog een keer, maar je kunt het verleden niet terughalen of veranderen,’ zei mijn broer aan de telefoon. ‘Ja hoor, dat kan best,’ zei ik.

    Vond je dit een nuttige review?
    38 8 Ongepaste review?
12 99
Op voorraad
Select
Voor 23:59 besteld, morgen in huis Tooltip
Verkoop door bol.com
In winkelwagen
Wat je kan verwachten:
  • Gratis verzending door bol.com vanaf 20 euro
  • Ophalen bij een bol.com afhaalpunt mogelijk
  • 30 dagen bedenktijd en gratis retourneren
  • Dag en nacht klantenservice

Bezorgopties

  • Vandaag nog in huis (bestel doordeweeks voor 14:00, bezorging tussen 18:00 en 22:00)
  • Doordeweeks ook ’s avonds in huis
  • Ook zondag in huis (bestel voor za 23:59)
  • Kies zelf de bezorgdag
  • Vandaag nog bij afhaalpunt (bestel voor 12:00, ophalen vanaf 17:00)
Bekijk alle bezorgopties
Andere verkopers (13)
Tweedehands
Als nieuw vanaf € 8,25
Tweedehands

DWDD Boek vd Maand

Maandelijks kiest het DWDD-panel met vier boekhandelaren het beste boek van de maand.

Bekijk alle DWDD Boek van de Maand

Kinderboekenweekgeschenk

Arend van Dam
Het is Kinderboekenweek! Bij besteding van ten minste 12,50 aan Nederlandstalige kinderboeken ontvang je daarom gratis het Kinderboekenweekgeschenk van Arend van Dam. Bij fysieke boeken sturen we je automatisch het papieren geschenk mee, ook al zie je dat niet terug in je winkelmandje. Op=op! Bij ebooks kun je het digitale geschenk binnen 24 uur synchroniseren. Deze actie geldt niet voor te reserveren boeken, studieboeken en boeken van externe verkopers.

Vaak samen gekocht