Gratis verzending vanaf 20 euro, gratis retourneren, bezorging waar en wanneer je wilt met   artikelen*

Twintig regels liefde

wat zou je zeggen als je nog één kans had om een brief aan je geliefde te schrijven?

Auteur: Rowan Coleman
Uitgever: Boekerij
  • Nederlandstalig
  • Paperback
  • 9789022580936
  • september 2017
  • 352 pagina's
Alle productspecificaties

Samenvatting

Wat als je nog maar één kans had? Eén kans om een brief achter te laten voor degene van wie je houdt? Wat zou je schrijven? Tijdens haar nachtdiensten schrijft verpleegkundige Stella brieven voor haar patiënten. Daarin vertellen ze aan hun geliefden over hun gedachten, hun gevoelens, en over hun laatste wens. Soms staan er praktische tips in - hoe werkt een wasmachine? - en soms ouderlijk advies - hoe word je een goede vader? Stella belooft dat ze de brieven pas na hun dood zal versturen. Maar dan breekt ze die belofte: er is één brief waarvan ze vindt dat ze die op tijd moet posten, om iemand een laatste kans te geven op verzoening en een goede afloop...

Recensie(s)

Verpleegkundige Stella Carey (32) schrijft tijdens haar nachtdiensten in een Engels hospice voor patiënten bijzondere brieven, die bezorgd moeten worden aan nabestaanden als de patiënt is overleden. Een uitzondering maakt ze zelf voor de brief van Grace aan haar zoon Hugh, een wat eenzame vrijgezel. Hij weet niet beter of zijn moeder is al 25 jaar dood. Stella zelf koos voor ’s nachts werken om de confrontatie met haar man Vincent te ontlopen. In Afghanistan verloor hij als militair een been en los van elkaar rouwen Stella en Vincent om het leven van vroeger. Dan vindt ze zijn brief die ze pas mocht lezen als hij was gesneuveld en maakt ze een keuze die bepalend is voor hun toekomst. In dit verhaal wisselt steeds de vertellende persoon: het is Stella, een van de patiënten, Hugh of Vincent, maar alle levens zijn met elkaar verbonden. Door het boek heen - in een afwijkend, handgeschreven lettertype - staan brieven. Een roman over relaties, over leven en dood, goed geschreven en met een positieve insteek. Kleine druk.

H.W.L. Keus-Asveld

Lees de eerste pagina's

Reviews Twintig regels liefde

Schrijf een review
  • Feelgood met veel kopjes thee
    • Goede verhaallijn
    • typisch brits

    Geschreven bij Twintig regels liefde

    ‘Denk aan me, vergeet me niet. Maar blijf altijd wie je bent, om mijnentwillen.’

    Twintig regels liefde is een roman dat zich afspeelt in Londen. Het is geschreven in de ik-vorm, heeft korte hoofdstukken en leest als een trein. Het verhaal gaat over drie personen.

    Hoofdpersoon is Stella. Zij is getrouwd met Vincent. Stella werkt in een hospice als nachtverpleegkundige. Dat ze alleen maar ’s nachts werkt heeft te maken met Vincent. Hij is ex-militair en is tijdens een missie in het buitenland ernstig gewond geraakt. Daarbij verloor hij ook zijn beste vriend. Dit alles heeft hij niet kunnen verwerken. De relatie tussen Stella en Vincent is daardoor beschadigd en zij raken steeds verder van elkaar verwijderd. Om elkaar zo veel mogelijk te ontlopen, werkt Stella ’s nachts.

    Hope is patiënte in het hospice. Zij is éénentwintig jaar en lijdt aan taaislijmziekte. In tegenstelling tot de meeste patiënten verblijft ze in het hospice om te herstellen van een bacterie die ze heeft opgelopen en wat haar erg ziek heeft gemaakt. Hope woont nog bij haar ouders. Zij leidt niet het leven wat je zou verwachten van een éénentwintigjarige. ‘Ik zou mijn hele leven binnen kunnen blijven, naar Joni Mitchell luisteren, boeken lezen, boekenomslagen ontwerpen, de solo van ”Beat It” op mijn gitaar uitvogelen, geen enkel probleem.’ Ben is Hope’s beste vriend. Ze kennen elkaar al jaren. Net als Hope is hij ook een buitenbeentje en dat schept een band. Ben wil dat Hope gaat leven: ze is in de bloei van haar leven en kan volgens hem niet voor altijd binnen blijven. De ommekeer voor Hope komt als Izzy, een jong meisje dat ook in het hospice verblijft, doodgaat. Hope gaat nadenken over haar leven en over Ben. Wat wil ze met de tijd die haar nog resteert?

    Hugh woont samen met zijn kat Jake in het huis waar hij vroeger ook met zijn ouders woonden. Zijn moeder is overleden toen hij tien jaar was. Zelfmoord. Ook zijn vader is inmiddels overleden. Op een avond ziet hij dat er een boodschap op het antwoordapparaat van zijn vaste telefoon staat. Dat is vreemd, want het is jaren geleden dat er voor het laatst iemand naar zijn vaste telefoon heeft gebeld. Als hij het antwoordapparaat afluistert, hoort hij niets anders dan wat gekraak en misschien ook het geluid van iemand die inademt.

    Twintig regels liefde gaat niet alleen over Stella, Hope en Hugh, maar ook over de brieven die Stella voor haar patiënten schrijft die nog een laatste boodschap hebben voor een geliefde of bekende. Stella verstuurt de brieven pas nadat de patiënt is overleden. Dat is de afspraak die ze met hen maakt. Maar bij één patiënt verbreekt ze haar belofte, omdat ze sterk vermoedt dat het belangrijk is voor zowel de patiënt als de ontvanger om de waarheid te weten voordat het te laat is. Zelf ontdekt Stella op een avond een brief van Vincent die hij aan haar heeft gericht. Dit zet haar aan tot nadenken over hun relatie en haar aandeel daarin. Hoe heeft het zover kunnen komen, maar vooral, kan hun relatie nog gered worden?

    Bijzonder aan het boek is dat het is opgedeeld in zeven nachten. De gebeurtenissen spelen zich af gedurende deze nachten. Afwisselend vertellen Stella, Hope en Hugh hun verhaal. De hoofdstukken zijn redelijk kort en worden afgewisseld met de brieven die Stella voor haar inmiddels overleden patiënten heeft geschreven.

    Vooraf had ik verwacht dat het verhaal zou gaan over de mensen voor wie Stella een brief schrijft. Dat is echter niet zo. Veruit de meeste brieven staan an sich, maar dat is niet storend voor het verhaal. Het zorgde bij mij voor een adempauze. Opvallend vond ik dat er zo vaak kopjes thee werden gezet of werden aangeboden. Dat maakt het verhaal typisch Brits.

    Ondanks dat het verhaal zich afspeelt in een setting waarin mensen hun laatste dagen en uren beleven, vond ik het geen emotioneel verhaal. Eerder een feelgood roman.

    Heerlijk leesvoer, een aanrader!

    Vond je dit een nuttige review?
    0 1 Ongepaste review?
  • Een roman met diepgang
    • Fantasierijk
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn

    Geschreven bij Twintig regels liefde

    Wat zou je zeggen als je nog één kans had om een brief aan je geliefde te schrijven?

    Rowan Coleman neemt je mee in het leven van een aantal personages, waarvan er drie uitgelicht worden.
    Stella is een verpleegkundige in een hospice waar ze ernstig zieke mensen soms tot hun dood toe begeleidt. Ze is met Vincent getrouwd, maar dat loopt niet helemaal zoals ze hadden gehoopt.
    Hope heeft taaislijmziekte en is opgenomen in het hospice, annex revalidatiecentrum waar Stella werkt. Ben is haar beste vriend.
    Hugh woont als vrijgezel in het ouderlijk huis waar hij door zijn inmiddels overleden vader is opgevoed.

    Stella heeft nachtdienst en schrijft voor verschillende patiënten brieven. Hierin kunnen ze hun geliefden vertellen over hun gedachten, gevoelens en wensen. De bijna dertig brieven in dit boek zijn soms korte verhalen waarin je mee mag kijken in stukjes van het leven van de patiënt.
    Soms staan er praktische tips in – hoe werkt een wasmachine? – en soms ouderlijk advies – hoe word je een goede vader?

    Er is niet onmiddellijk een link te ontdekken tussen Hugh en de andere twee hoofdpersonages.
    Maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt in deze prachtige roman waarin de drie verhaallijnen steeds meer in elkaar overlopen, hierin ondersteund door een kat met verschillende namen. Afhankelijk van bij wie hij zich op dat moment ophoudt heet hij Jake, Ninja of Shadow.
    Is het toeval dat in een van de brieven gesproken wordt over katten… ?
    Ontzettend leuk gedaan door deze auteur om zo'n bijzondere link tussen de drie hoofdpersonen in het verhaal verweven!

    Dit boek heb ik door de prettige schrijfstijl vlot gelezen. Het originele verhaal heeft me vanaf het begin geraakt en de brieven die je kunt lezen tussen de verhaallijnen door, laten je soms slikken van emotie. Bij een andere brief zit je te grinniken door de bemoeizucht die zelfs over het graf heen goedbedoeld aanwezig is.

    'Twintig regels liefde' is een prachtige en realistische roman over het vooruitzicht om te sterven en nog niet alles verteld te hebben tegen degene die je achterlaat. Bezorgd zijn of de achterblijvers niet blijven hangen in hun verdriet en door kunnen gaan met hun leven.
    Maar het gaat ook over liefde en nadat het lijkt of de liefde dood is, deze toch weer tot leven weten te wekken.
    Stella heeft beloofd de brieven pas na de dood van de patiënten te versturen; maar één brief wordt eerder afgeleverd. Ze is van mening dat de afzender en de ontvanger het verdienen een laatste kans te krijgen op verzoening…
    Heeft ze hier goed aan gedaan?

    Lees het zelf in deze ontroerende roman die meer diepgang heeft dan ik in eerste instantie verwacht had. Ik heb 'Twintig regels liefde' graag gelezen. 4,5/5*

    Vond je dit een nuttige review?
    0 0 Ongepaste review?
  • Aangrijpend verhaal, brok in je keel
    • Grappig
    • Meeslepend verhaal
    • emotioneel

    Geschreven bij Twintig regels liefde

    ‘Elke brief een ander verhaal, een ander leven, een andere erfenis.’

    Het verhaal is onderverdeeld in hoofdstukken van een aantal hoofdpersonages. En tussen die hoofdstukken krijg je als lezer de brieven te lezen die de stervenden aan hun nabestaanden hebben geschreven. Stella schrijft deze brieven die haar patiënten haar vragen te bezorgen. Wanneer ze overleden zijn zorgt ze daarvoor. Het is een manier om de overledene nog eenmaal een stem te geven. Soms voor een liefdesverklaring, een opmonterende poging niet in verdriet te verdrinken of een laatste boodschap. De meest bijzondere brieven passeren de revue. Wonderlijk genoeg zitten er verschillende tussen die je hardop laten lachen. Het zijn ronduit grappige en luchtige brieven die laten zien hoe divers de mens is. Maar natuurlijk zijn er ook brieven die voor een brok in je keel zorgen, de tranen laten komen. Zo puur en menselijk, die laatste woorden kunnen zo’n impact maken, zelfs als ze fictief zijn.

    De personages zijn heel divers en toch hebben ze iets met elkaar gemeen. En wat dat is ontdek je al vrij snel tijdens het lezen. Het is in ieder geval totaal niet wat je verwacht. Je maakt in het verhaal van Stella kennis met een aantal zeer uiteenlopende karakters, iedereen heeft zo zijn/haar eigen verhaal te vertellen.

    Wat al deze personages met elkaar te maken hebben wordt gaandeweg wel duidelijk. Hun verhalen worden op een prachtige en vloeiende manier met elkaar verweven. De rode draad door het verhaal is Stella, zij is de verbindende factor in het geheel. Haar verhaal zou door zoveel meer vrouwen verteld kunnen worden, het is bijzonder actueel ook. De schrijfstijl van Coleman is heel vlot, integer en met vlagen bijna poëtisch. Ze weet verdriet en humor perfect te combineren, heel bijzonder. Dat heeft ongetwijfeld ook met de brieven te maken die soms echt hilarisch zijn of verwijtend. Het boek is vooral erg indrukwekkend. De levensloop van de mens is een fascinerend iets natuurlijk. Niemand wordt geboren met een uiterste houdbaarheidsdatum. Daarbij is het ook lang niet iedereen gegund een brief te kunnen schrijven en die laatste woorden uit te spreken en door te geven. Dát aspect maakt dit verhaal vooral zo bijzonder. De indringende laatste levensfase waar dit boek op gebaseerd is, de mensen die wél de kans krijgen om nog een laatste woord uit te spreken, is bijzonder en verdrietig tegelijk. Vooral het verhaal van Issy, zo jong nog, heeft veel indruk gemaakt. Ze weet dat ze spoedig zal sterven. Issy had nog zoveel plannen, nog zoveel wensen die niet eens zo moeilijk in te willigen zouden zijn. Ze wil dat Stella een brief voor haar schrijft, nu kan het nog. Het leven is soms zó oneerlijk…….zo hard.

    ‘Twintig regels liefde’ is een mooi, spraakmakend, indrukwekkend en emotioneel beladen boek. Een práchtig boek, zo uit het leven gegrepen. Mooie personages, een prachtige schrijfstijl (met een super vertaling) en een onvermijdelijk thema in dit aardse leven: afscheid nemen…... Een absolute aanrader voor alle lezers die van een levensecht verhaal houden. Een verhaal dat blijft hangen.

    Vond je dit een nuttige review?
    0 0 Ongepaste review?
  • Twintig regels liefde
    • ontroerend

    Geschreven bij Twintig regels liefde

    Als je nog maar één kans heb om iemand een brief te schrijven. Aan wie zou je dat dan doen.... aan je geliefde of juist niet en wat zou je dan schrijven?
    Stella is verpleegkundige in een hospice waar ze alleen nachtdiensten draait. Tijdens deze nachtdiensten schrijft ze brieven voor haar patiënten. Het zijn brieven over hun gedachten,gevoelens en hun laatste wens. Soms worden er ook tips in gegeven zoals hoe de wasmachine werkt en advies over het ouderschap.
    Er zit één voorwaarde aan en dat is dat Stella de brieven verstuurd pas als ze overleden zijn en absoluut niet eerder.
    Dit is ook wat Stella ook doe totdat ze op een dag nadat ze een brief had geschreven begint te twijfelen ..... en ja ze verbreekt die belofte.
    De cover en het verhaal staan in contrast tegenover elkaar. De cover is zoet en lief maar daar staat een verhaal vol met emoties tegen over. Nadat ik het boek uit had klopt de cover en het verhaal wel voor mijn gevoel.
    Het verhaal raakt je zodra je begint met lezen en het kruipt steeds meer in je. Je wilt door blijven lezen maar soms moet je het even wegleggen omdat de emoties in het verhaal zo hoog zijn en met name de geschreven brieven. Als je deze brieven leest “die stuk voor stuk persoonlijk zijn” voel je dat deze mensen met hun situatie vrede hebben. Tussen de regels door kreeg ik ook het gevoel dat het is goed zo...
    Naast de verhaallijn van het hospice is er ook ruimte voor het leven van Stella en dit vult elkaar prachtig aan.
    Drie hoofdpersonen met zo ieder hun eigen leven worden op een hele mooie manier met elkaar in het verhaal verweven.
    Rowan Coleman heeft een manier van schrijven die makkelijk leest en je diep van binnen raakt. Je wilt blijven lezen en dat doe je ook totdat je beseft dat je het uit hebt.
    Ik had nog nooit van deze auteur gehoord en dus ook niets van gelezen. Het is een zeer prettige kennismaking geworden die zeker een vervolg krijg om meer van haar te gaan lezen.
    Twintig regels liefde is een roman die vol staat van emotie maar ook komt er soms de humor om de hoek kijken zodat het verhaal niet te zwaar is en je alles even kan relativeren.

    Vond je dit een nuttige review?
    0 1 Ongepaste review?
  • Knappe 20 en meer!
    • Spannend
    • Fantasierijk
    • Goede verhaallijn
    • 9
    Toon alle punten Toon alleen de eerste 3 punten

    Geschreven bij Twintig regels liefde

    Mooie thema’s van het leven verwerkt in een originele romanvorm.

    Het thema verlies in allerlei gradaties van verschillende relaties komt aan bod.

    Het trauma thema vanuit de verschillende personages is goed weergegeven.

    Het boek gaat over diverse thema’s waarmee iedereen in zijn leven te maken zal krijgen.

    Het is fijn om te lezen en het boeit je. Je kunt ’t niet naast je leggen, maar wil gewoon lekker doorlezen.

    Thema’s zoals verdriet, trauma en verwerking daarvan zijn emotioneel beschreven, maar hebben ook een luchtig karakter waardoor het geen zwaarmoedig boek wordt.

    Je kunt de cover in eerste instantie misschien niet meteen plaatsen bij de inhoud, maar zodra je het boek uit hebt begrijp je de titel en cover maar al te goed.

    Het thema “Liefhebben” en “houden van” komen in allerlei facetten aan bod.

    Ik vind het boek een aanrader, vooral ook voor mensen die met een verlies te maken hebben gekregen en mensen die te maken krijgen met een verandering in hun verbinding met degene die ze liefhebben.

    Fraai boek waarvan ik genoten heb.

    Vond je dit een nuttige review?
    0 0 Ongepaste review?
  • heel ontroerend verhaal, gelezen met een lach en een traan
    • Grappig
    • Meeslepend verhaal
    • hartverwarmend

    Geschreven bij Twintig regels liefde

    Dit boek bestaat uit 7 delen, nl. 7 nachten. In elk van die hoofdstukken komen de verschillende personages aan bod en leer je ze ook beter kennen. Tussen deze hoofdstukken staan er brieven die Stella geschreven heeft en die pas na het overlijden van de patiënt aan degene mogen bezorgd worden voor wie de brief is bestemd.
    “We are all made of stars” is de Engelstalige titel en die vind ik heel goed gevonden. Aan de Nederlandstalige titel zou je niet direct denken dat het om een ietwat ernstiger onderwerp gaat. Ik denk dat veel mensen denken als ze het boek zien liggen dat het de zoveelste liefdesroman is.
    De brieven: Stella schrijft ze voor mensen die te moe of te zwak zijn om ze zelf te schrijven. Het zijn brieven die belangrijk zijn: ideeën, gedachten en boodschappen staan erin. Stella weet hoe belangrijk die brieven zijn. Sommige patiënten moeten nog iets afronden voordat ze kunnen sterven. Ze doet dit omdat ze het gevoel heeft dat het ertoe doet en ze wil op die manier haar steentje bijdragen.
    Er zijn in dit boek 29 brieven die zijn geschreven. Deze zijn in een ander en leuk lettertype geschreven. Het zijn hartverscheurende brieven maar ook die o zo grappig zijn. Sommige van hen zijn ook moedige epistels omdat de mensen al hun moed hebben moeten verzamelen om ze op papier te zetten. Er zijn brieven van moeders, echtgenoten, brieven naar een pastoor, een minnaar, vriendinnen en zelf naar een buurman. Ze zijn gewoon heel uitlopend en in elke brief zitten emoties, positief of negatief.
    Dit boek is ronduit prachtig geschreven. Het is zoals een vat vol met emoties en je kunt het haast niet opzij leggen. Je wil gewoon weten hoe het verhaal verder gaat en ook kijk je uit naar elke brief die erin staat. Hoe ernstig het boek bij wijlen ook is, er is altijd die humoristische ondertoon die je eruit kunt halen en dat vond ik heel heerlijk om te lezen. Het boek is ook op een bepaalde manier ernstig omdat het je doet nadenken over het leven. Het gaat niet alleen over de dood maar vooral over het leven. Hoe je je leven moet aanpakken en hoe je voor sommige dingen moet vechten. Ook zoals het bij iedereen gebeurt: in tijden van nood leer je je vrienden kennen en zeker als je ziek wordt. Je loopt maar een keer rond op deze aardbol en daarom is het nodig dat je alle kansen neemt in het leven die er zijn en die ertoe doen! De hoofdboodschap is liefde, zonder meer!
    En dan heb je het befaamde “kopje thee”. In tijden van somberheid en tegenslag, is er altijd dat kopje thee dat je wordt aangeboden en waar je genoegen mee neemt en dat ook voldoet. Zo typisch Brits en daar moest ik ook om lachen. En geloof me, het werkt!
    Voor Rowan, die dyslectisch is, een dikke proficiat om je talent zo te benutten en dat je niet bij de pakken neer blijft zitten omdat je een bepaalde ‘handicap’ hebt. Je hebt een ongelooflijk talent en je moet er gebruik van blijven maken. Misschien dat je andere mensen aansteekt om ook te beginnen schrijven!
    Heel raar dat dit haar eerste boek is dat in Nederland/België is verschenen. Ik kijk alvast uit om meer boeken van haar te gaan lezen. Ik hoop ten stelligste dat het hier niet bij dit ene boek blijft dat wordt gepubliceerd.
    Deze instelling, Marie Francis Hope & Revalidatiecentrum, bestaat echt en de auteur had het genoegen om het te mogen bezoeken en waaruit ze geleerd heeft dat het een moeilijk maar een heel belangrijk werk inhoudt. Het is van onschatbare waarde wat die mensen daar voor een ongelooflijke inspanning verrichten.
    Het is een boek dat je volledig in beslag neemt, met zeker met een lach en ook de nodige traantjes.
    Het is ronduit een prachtige prestatie wat je geleverd hebt en ik geef je boek 5 fonkelende sterren die aan de hemel schijnen.

    Vond je dit een nuttige review?
    0 1 Ongepaste review?
  • Erg aangrijpend
    • Grappig
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn

    Geschreven bij Twintig regels liefde

    Ik vind dit dus echt een aanrader. Een prachtig meeslepende en aangrijpende roman. Ik ben blij dat ik dit boek heb gelezen! Hier en daar echt wel met een brok in mijn keel gezeten, maar bij veel stukken gelukkig ook met een glimlach.

    Vond je dit een nuttige review?
    1 0 Ongepaste review?
  • Hartverwarmend!

    Geschreven bij Twintig regels liefde

    Over 'Twintig regels liefde' hoor ik bijna alleen maar positieve verhalen en ook ik sluit mij daar graag bij aan. Het verhaal draait vooral om de liefde. De liefde tussen partners, ouders en hun kinderen maar o.a. ook de liefde die ontstaat tussen verpleegkundige Stella en haar patiënten (geen hartstochtelijke liefde) want zonder die liefde voor de patiënten lijkt het mij vrij onwaarschijnlijk dat Stella anders haar brieven zou kunnen schrijven.

    'Twintig regels liefde' begint met een proloog waarvan ik gelijk een brok in mijn keel kreeg. Daarna is het verhaal opgedeeld in zeven delen, zeven nachten wel te verstaan. De epiloog bracht een klein vreugdekreetje.
    Het perspectief wisselt af tussen Stella, Hope en Hugh. Dit staat telkens vermeld boven het hoofdstuk dat je gaat lezen.
    De schrijfstijl van Coleman is goed toegankelijk, geen moeilijke taal en heerlijk vlot leesbaar.

    We leren Stella kennen zowel als nachtzuster van de hospice waar ze werkt maar ook hoe Stella thuis is. Haar leven is niet gemakkelijk sinds haar man Vincent getraumatiseerd terug gekomen is van een militaire missie. En dit heeft natuurlijk invloed op haar gedrag, emoties en belevingen. Als extra ‘taak’ heeft Stella tot zich genomen om brieven te schrijven voor haar patiënten die dit zelf niet meer kunnen. De patiënten dicteren haar wat ze schrijft en pas na hun dood zal Stella de brief versturen.
    Er is echter één brief die Stella voor het overlijden van een patiënt aflevert, ze verbreekt haar belofte met maar één doel, en dat is om de liefde te laten zegevieren.

    De brieven van Stella vormen een rode draad in het verhaal, ze worden afgedrukt in een ander lettertype en verschillen allemaal van inhoud.

    Wie Hope en Hugh zijn ga ik lekker niet vertellen maar dat moet je zelf maar lezen in Twintig regels liefde.

    'Twintig regels liefde' heeft een vrolijke streepjescover die al snel de aandacht trekt. Het doet mij denken aan de zomer en aan een schrijfschrift met regels.
    De titel doelt vooral op de brieven, die echt niet allemaal maar uit twintig regels bestaan. De een is wat langer dan de ander en dat is prima. Twintig regels is per slot van rekening helemaal niet zoveel. Maar twintig regels is altijd meer dan niets.

    'Twintig regels liefde' is inderdaad een hartverwarmende roman, die mij ontroerde en nogmaals bevestigde dat het leven niet zonder liefde kan. Liefde hebben we allemaal nodig op welke manier dan ook. Het bracht mij een paar onvergetelijke uurtjes leesplezier met op het eind de zin om pen en papier te pakken en twintig regels liefde te schrijven.

    Deze review verscheen als origineel en uitgebreider via mijn boekenblog.

    Vond je dit een nuttige review?
    0 1 Ongepaste review?
  • Een prachtig boek, niet alleen van binnen maar ook van buiten.
    • Meeslepend verhaal

    Geschreven bij Twintig regels liefde

    De vormgeving van dit boek past zo ontzettend goed bij het verhaal. Je ziet de voorkant en denkt dat het een lief en mooi boek is, en dat is het ook. ‘Twintig regels liefde’ gaat vooral over de liefde die mensen op hun sterfbed voelen. Omdat het in het boek meestal gaat over mensen die op sterven liggen, zou je verwachten dat het een heel zwaar en heftig boek zou zijn, maar het tegendeel is waar.

    Doordat het over die liefde gaat, voelt het namelijk niet zwaar aan. Natuurlijk is het best heftig en heb ik ook af en toe wel zitten lezen met tranen in mijn ogen, maar dat is meer omdat het zo lief en mooi was, dan dat het heel zwaar aanvoelt. En dat vind ik zo knap gedaan. Rowan Coleman heeft het talent om je gelijk thuis te voelen in het verhaal, je hebt het idee alsof verpleegster Stella haar verhaal aan je vertelt en je bent alleen maar geboeid en wilt meer over haar weten.

    Ondanks je je zo thuis voelt in ‘Twintig regels liefde’ en je soms echt gevoelens ontwikkeld voor de personages, had ik geen zwaar gevoel toen het boek eindigde. Ik had nog wel twee keer zo lang in de wereld van Stella willen leven, omdat het zo fijn aanvoelt. Ze combineert de dood met een mooie boodschap: vertel iedereen gewoon wat je voelt voordat het te laat is.

    ‘Twintig regels liefde’ is zo’n boek dat je niet snel zal vergeten. Het voelt aan als thuiskomen en ik weet zeker dat iedereen hier een traantje bij weg zal pinken tijdens het lezen. Een prachtig boek, niet alleen van binnen maar ook van buiten.

    Vond je dit een nuttige review?
    1 0 Ongepaste review?
  • Kon mij niet bekoren
    • Saai
    • Voorspelbaar

    Geschreven bij Twintig regels liefde

    Ik ben gevoelig voor mooie omslagen en dit boek is er een van. ‘Twintig regels liefde’ valt op. Natuurlijk heb ik ook even de achterkant gelezen voordat ik besloot het boek kopen.

    Twintig regels liefde is de titel van de Nederlandse versie, de oorspronkelijke Engelstalige is: ‘We all are made of stars.’ Waarom de Nederlandse uitgever voor die ‘twintig regels’ heeft gekozen is mij niet duidelijk want dat komt helemaal niet terug in het boek. Maar de sterren wel in hoofdstuk 35.

    Het verhaal viel mij erg tegen. Ik had er ook iets anders van verwacht. In dit boek lees je bovendien brieven geschreven door andere mensen waarvan je nooit te weten komt wat ze nu met het verhaal te maken hebben.

    Op blz. 132 staat een scheldbriefje, dat schrijf je niet op je sterfbed neem ik aan.
    Op blz. 211 is een brief gericht aan een kind dat ter adoptie is afgestaan (Adam) maar wie hij is kom je niet achter want hij komt in het verhaal niet meer terug.

    Je hebt naast Stella ook de personages Hope en Hugh en vanuit hen lees je wat ze meemaken en hoe ze zich voelen met al hun troubles want het is niet echt een vrolijke situatie waarin ze zich bevinden

    Hoofdstuk 27 lees je eenmalig vanuit Vincent (vriend, man, echtgenoot) van Stella die erg met zichzelf in de knoop zit.

    Het boek is ingedeeld van de eerste nacht tot en met de zevende nacht maar in dit tijdsbestek schrijft Stella niet steeds brieven, nee ze rent haar benen onder haar lijf vandaan. Voor mij erg vermoeiend als je ontspannen wilt lezen

    Grace, een oude zieke vrouw die in het hospice ligt, en Issy een meisje van veertien jaar dat weet dat ze doodgaat dat zijn de enige twee waar Stella brieven voor heeft geschreven. En ik vind het jammer, want dit boek belooft iets anders namelijk dat het veel meer zou draaien om Stella die brieven voor haar patiënten schrijft en de belofte die ze breekt. Natuurlijk zit dit wel in het verhaal verwerkt, maar het speelt een kleine rol en pas aan het einde van het boek werd het belangrijk en een beetje emotioneel.

    Verder vond ik het vooral langdradig. Ik had vaak het idee dat bepaalde dingen in drie zinnen gezegd hadden kunnen worden terwijl er in dit boek best veel emoties aan bod komen had ik geen enkele keer het gevoel dat ik meeleefde met een personage en soms zat ik te knikkebollen boven het boek, ik werd er slaperig van.

    Vond je dit een nuttige review?
    0 2 Ongepaste review?
  • Twintig regels liefde
    • Goede verhaallijn
    • Meeslepend verhaal
    • Voorspelbaar

    Geschreven bij Twintig regels liefde

    Twintig regels liefde is voor mij een verhaal waarvan je wauw denkt als je er mee klaar bent. Ik heb het helemaal niet los kunnen laten, geboeid door de verhalen van de personages. Bijna hangend aan de bladzijden van het boek. Twintig regels liefde is dus een succes voor mij.

    Het verhaal begint gelijk al met een brief. Ik had geen idee wat dit met het verhaal zou doen en wat voor een impact het op mij zou hebben. Om eerlijk te zijn leiden de brieven mij alleen maar af van het verhaal. Sommigen zijn ontroerend maar bij velen denk ik wat moet ik hier nou mee? Maar je hoort me niet klagen.

    Twintig regels liefde wordt vanuit meerdere perspectieven verteld. Mijn persoonlijke favoriet, naast die van Stella, is het perspectief van Hope. Hope is een meisje met taamslijmziekte en ligt in het ziekenhuis waar Stella voor haar zorgt. Het is mooi om te zien hoe Hope zich ontwikkelt, zij kwam binnen met een grote infectie en wat haar vriend Ben allemaal met haar doet is geweldig.

    Het grootste gedeelte van het verhaal wordt vanuit Stella verteld. Maar niet alles speelt zich af in het ziekenhuis. Ze heeft thuis een relatie met Vincent, een ex militair. Vincent is na zijn ongeluk niet meer het leger in gegaan. Zijn relatie met Stella is wel uniek te noemen. Het zijn twee mensen die zo van elkaar verschillen maar toch trekken ze elkaar aan. Dat vind ik mooi om te zien. Een keer komt Vincent zelf aan het woord. Dat vind ik erg mooi gemaakt.

    De manier waarop het verhaal zich ontwikkeld is gewoon weg prachtig. Rowan Coleman heeft wat mij betreft een prachtig maar tragisch verhaal gecreëerd. Twintig regels liefde is een boek waarin de liefde en de dood zo dicht bij elkaar komen dat je het bijna kan aanraken. Je zal zeker ontroerd worden door het verhaal.

    Vond je dit een nuttige review?
    2 1 Ongepaste review?
  • Erg mooi boek

    Geschreven bij Twintig regels liefde

    Twintig regels liefde is een erg mooi boek met een lach en een traan.
    Ik heb het boek met erg veel plezier gelezen.

    Vond je dit een nuttige review?
    3 0 Ongepaste review?
  • ontroerend verhaal
    • Goede verhaallijn
    • Meeslepend verhaal
    • ontroerend mooi geschreven

    Geschreven bij Twintig regels liefde

    Twintig regels liefde gaat over verpleegkundige Stella. Tijdens haar nachtdiensten schrijft ze brieven voor haar patiënten. Daarin vertellen ze aan hun geliefden over hun gedachten, gevoelens, en over hun laatste wens. Soms staan er praktische tips in, over het werken van de wasmachine, soms een ouderlijk advies of soms een laatste woord aan een geliefde. Stella belooft dat ze de brieven pas na hun dood zal versturen. Maar dan breekt ze die belofte: er is één brief die ze eerder wil posten, om iemand een laatste kans te geven op verzoening en een goede afloop.

    Twintig regels liefde is opgedeeld in zes stukken. Ze hebben als titel één van de nachtdiensten die Stella draait. Stella werkt in een hospice, een eindstation voor mensen die gaan sterven. We leren Hope kennen, een jongvolwassene op deze afdeling. Hope wil niet toegeven aan de liefde die ze voelt voor haar jeugdvriendje, omdat ze weet dat ze stervende is.

    Op de afdeling verblijft ook de veertienjarige Issy. Issy kijkt enorm tegen Hope op en er ontstaat een mooie vriendschap tussen deze twee. Door Issy leert Hope te houden van zichzelf en te genieten van de dagen die ze nog heeft. De derde patiënt die een grote rol speelt in het verhaal is Grace, een zorgzame vrouw, die altijd klaar stond voor iedereen. Ze vraagt Stella een brief te schrijven aan een zoon waarvan niemand het bestaan van wist. Dit is de brief die Stella maar wat graag zou willen versturen voordat Grace komt te overlijden.

    Naast haar werk zien we ook haar perikelen in haar privéleven en snap je waarom ze de avonden wil wegvluchten in haar werk. Verder is er nog Hugh die in dezelfde straat als het hospice woont. Hij heeft een kat die als een rode draad door het verhaal loopt en door de levens van de personages van het boek. Het hospice heeft de kat al geadopteerd als afdelingskat terwijl Hugh zich afvraagt waar het beestje zijn nachten slijt.

    Het verhaal wordt verteld vanuit verschillende perspectieven, dat van Stella, Hope en Hugh. Boven de hoofdstukken staan de namen vermeld van degene die aan het woord is. Het is een chronologisch verhaal en zoals gezegd beslaat het zes nachtdiensten. Voorafgaande aan de hoofdstukken staan brieven afgedrukt in een handgeschreven lettertype. Brieven die Stella voor haar patiënten schreef in de loop der tijd. Ontroerende en soms ook grappige brieven, waarvan je moet glimlachen of een traan moet wegpinken. Alhoewel elke brief een op zichzelf staand verhaal is, onderbreekt het het werkelijke verhaal niet. Ze zijn juist een goede aanvulling van het totaal plaatje. De roman leest lekker vlot en vanaf het begin zit je er middenin. Je leeft intens mee met de personages. Rowan Coleman heeft een prachtig verhaal neergezet dat ik met ontroering heb gelezen.

    Vond je dit een nuttige review?
    1 1 Ongepaste review?
  • Ontroerend mooi!
    • Goede verhaallijn
    • Meeslepend verhaal
    • interessante personages
    • kippenvel tijdens het lezen
    Toon alle punten Toon alleen de eerste 3 punten

    Geschreven bij Twintig regels liefde

    Wat zou je zeggen als je nog één kans had om een brief aan je geliefde te schrijven?

    Stella is verpleegkundige in een hospice- en revalidatiecentrum. Zij begeleidt daar ernstig zieke mensen, vaak tot aan hun dood. Stella is getrouwd met Vincent, maar hun huwelijk bevindt zich in zwaar weer.

    Hope is geboren met een ernstige longziekte. Zij heeft cystic fibrosis – ook wel taaislijmziekte genoemd. Ze is heel bevattelijk voor bacteriën en virussen, in haar geval kan dit tot de dood leiden. Ben is haar beste vriend en probeert haar meer uit haar zelfgecreëerde en veilige cocon te krijgen en haar aan te sporen tot meer uit het leven te halen.

    Hugh woont nog alleen in zijn ouderlijk huis. Hij is opgevoed door zijn vader die inmiddels is overleden. Toen hij tien jaar was heeft zijn moeder zichzelf van het leven beroofd. Het is altijd moeilijk geweest om dit te kunnen verwerken. Hugh is erg op zichzelf. Als hij zijn nieuwe buren leert kennen, een alleenstaande moeder met een tienerzoon, bloeit hij weer wat op.

    Tijdens haar werk schrijft Stella brieven voor haar stervende patiënten aan hun geliefden, met de belofte deze pas te zullen versturen als diegene is overleden. Maar dan is er één brief waarvan Stella vermoedt dat ze die misschien beter gelijk al moet versturen. Breekt ze haar belofte of niet?

    Rowan Coleman is auteur van twaalf romans. Ze woont met haar man en hun vijf kinderen in Engeland. Twintig regels liefde is het eerste boek wat Boekerij van haar uitgeeft wat naar het Nederlands vertaald is.

    Deze auteur was mij voor het lezen van dit boek totaal onbekend. Wat mij triggerde om dit boek te lezen was het concept van brieven schrijven aan geliefden of naasten door mensen op hun sterfbed. Dit vind ik zo’n mooi en origineel gegeven voor een boek.

    De auteur neemt ons mee in het leven van de drie personages Stella, Hope en Hugh. Het zijn drie verschillende verhaallijnen die steeds meer in elkaar overlopen. Tussen hun belevingen door krijgen we af en toe een brief van Stella te lezen die zij geschreven heef voor haar patiënten. Iedere brief heeft weer een andere strekking. Dit loopt onder andere van een liefdesverklaring, tot praktische tips, tot verontschuldigen, tot opbiechten.

    Tijdens het lezen heb ik meerdere keren kippenvel van ontroering gehad door de beschrijvingen van Rowan Coleman. Omgaan met verlies en beperkingen, doorgemaakt trauma, veranderende rolpatronen, verdergaan na een moeilijke periode, verschillende soorten rouwverwerking. Allemaal heftige en realistische thema’s die heel mooi verwerkt zijn door de auteur. Uiteindelijk is het (onvoorwaardelijke) liefde wat als rode draad door Twintig regels liefde heenloopt. Liefhebben en geliefd worden, of het nou om familie, vriendschap of je partner gaat, overwint heel veel. Uiteindelijk hebben we het ook allemaal nodig.

    Vond je dit een nuttige review?
    4 0 Ongepaste review?

Productspecificaties

Inhoud

Taal
Nederlandstalig
Bindwijze
Paperback
Verschijningsdatum
september 2017
Druk
3
Afmetingen
21,5 x 14 x 2,8 cm
Aantal pagina's
352 pagina's
Illustraties
Met illustraties
ISBN13
9789022580936
Kaarten inbegrepen
Nee

Betrokkenen

Auteur
Rowan Coleman
Uitgever
Boekerij

Vertaling

Vertaald door
Mireille Vroege Mireille Vroege
Originele Titel
We Are All Made of Stars

EAN

EAN
9789022580936

Overige kenmerken

Extra groot lettertype
Nee
Gemiddelde leestijd
9 h

Je vindt dit artikel in

Categorieën
Studieboek of algemeen
Algemene boeken
Nieuw of tweedehands
Tweedehands, Nieuw
Onderwerp
Psychologisch, Liefde
Verschijningsvorm
Paperback

Uit ons lees Magazine

De buitenjongen: “Trek je deze zomer naar de bergen? Dan is dit jouw ultieme vakantieboek.”

De buitenjongen is een filosofische roman van Paolo Cognetti over de schoonheid van eenzaamheid en vriendschap en vormt een logisch geheel met de bestseller De acht bergen.

Lees volledig artikel
10, -
Op voorraad

Voor 23:00 uur besteld, morgen in huis Tooltip
Verkoop door bol.com
  • Gratis verzending vanaf 20 euro
  • 30 dagen bedenktijd en gratis retourneren
  • Ophalen bij een bol.com afhaalpunt mogelijk
  • Dag en nacht klantenservice
  • Cadeautje? Laat het voor je inpakken en bezorgen
Andere verkopers (5)
Tweedehands
vanaf € 7,00
Tweedehands

Vaak samen gekocht

Alle bindwijzen en edities (3)

  • 4,99
    Direct beschikbaar
  • 10,00
    Op voorraad. Voor 23:00 uur besteld, morgen in huis Tooltip
  • 17,50
    Op voorraad. Voor 13:00 uur besteld, morgen in huis Tooltip

Vragen en antwoorden

Over dit artikel zijn nog geen vragen gesteld.