Vernietigen roman

Naar mijn idee is ‘Vernietigen’ Houellebecq’s beste roman. Tot nu toe. Magnus opus, misschien wel. Wat maakt dit boek zo goed? De gelaagdheid van het geschrevene is overweldigend. Je kan het lezen als een roman waarin de hoofdpersoon allerlei verwikkelingen meemaakt in zijn politieke werk, familie, liefdes-en sexueel leven en uiteindelijk zijn gruwelijke dood. Je kan het lezen als een roman waarin de hoofdpersoon een tamelijk uitgebluste topambtenaar is, die na veel verwikkelingen een soort van troost vindt bij zijn opnieuw gevitaliseerde relatie met zijn vrouw, nadat deze relatie jarenlang in het slop heeft verkeerd. Je kan het ook lezen als een epische roman, waarbij ieder individu in het boek een specifiek personage in het hedendaagse Frankrijk symboliseert. De hoofdpersoon symboliseert de uitgebluste, in zichzelf gekeerde Franse ambtenarij, zijn zuster de goede en zorgzame vrouw in de Franse familiale structuur, zijn nichtje de individuele, amorele, materialistische Franse jeugd, zijn zwager een pragmatische, niet al te nauw nemende met de Franse wet, zich aanpassende immigrant, zijn vader de verloren grandeur van het vroegere Frankrijk enz. Als je het boek op deze manier leest, wordt het filosofische karakter en de genialiteit van Houellebecq pas echt duidelijk. Ik beschouw Houellebecq, met afstand, de beste hedendaagse auteur in de westerse literatuur.

Ik had heel erg uitgekeken naar een nieuw boek van Houellebecq, maar hoewel ik nu op de helft ben, valt het mij tegen, ik vind deze roman eigenlijk heel saai. ik krijg geen voeling met de hoofdpersoon Paul. Ik vind het geen prettig persoon. de stukken over de Franse politiek boeien mij nog minder. ik heb het boek opzij gelegd, misschien lees ik nog eens verder in de toekomst. Voor mij is het beste boek van Houellebecq nog altijd `Elementaire Deeltjes´.

Geweldig boek. Kernpunt is voor mij de ontvoering van de vader van de hoofdpersoon uit een verzorgingshuis waar hij dreigt te verkommeren. De dood is uit onze beleving verbannen. Ook ouderdom. Vroeger was een oudere iemand met een volgroeide persoonlijkheid die daarom werd gewaardeerd. Tegenwoordig telt alleen de jeugd voor wie een personality een ringtone op hun smartphone is. Ouderen laat men verrekken in hun eigen drek en komt dan aan met een euthanasiepilletje en verkoopt dat als het summum van menselijkheid. Onze samenleving is totaal nihilistisch geworden. Een samenleving die sterk op zijn retour is.

Heb bijna alles van Houellebecq gelezen. In dit boek lijkt hij wat "milder" geworden. Sommige gebeurtenissen/ karakters worden te vlak en abrupt gepresenteerd waardoor het voor mij ongeloofwaardig is. Kan ook aan de vertaling liggen. Bijzonder is de gelaagdheid van individu naar gezin, streek, land, politiek en weer terug.

Unieke opbouw over de hedendaagse internationale angst tegenover het persoonlijk drama van het individu! Geniaal!!

fijn boek