Gids voor vrouwen met ADHD Overwin de chaos, richt je aandacht en krijg meer gedaan

De tips die Terry aanreikt zijn ronduit lachwekkend. Ik heb ze gierend van de lach gelezen mij voorstellend hoe haar huis eruit ziet met al die systeemkaartjes, whiteboards met verschillende kleuren markers, gele Post-its. Iemand met ADHD is niet instaat om deze systemen te handhaven. Dat zou zijzelf toch moeten weten als ervaringsdeskundige,....als je tips wil over dit onderwerp zou ik het niet lezen, als je wil lachen wel ;-)

Het boek viel mij tegen. Het is heel vlot geschreven maar er worden tips gegeven die ik persoonlijk echt belachelijk vind en waardoor ik mij afvraag of deze schrijfster wel adhd heeft. Bv: systeemkaartjes maken met recepten en alle ingrediënten ervan. Deze kaartjes vervolgens meenemen naar de winkel zodat je nooit weer iets vergeet te kopen. Of systeemkaartjes maken van kledingcombinaties voor elke gelegenheid, zoals werk, zomeravonduitjes enz. En deze in een kaartenbakje of digitaal met foto's bewaren zodat je niet bij elke gelegenheid hoeft te bedenken wat je aan moet trekken. Deze tips zullen mijn leven niet overzichtelijker maken maar als je denkt dat t wel werkt voor jou dan moet je het boek zeker kopen want het staat bol van zulke tips.

Ik heb net de diagnose ADHD en heb daarom behoefte aan uitleg over wat de stoornis is en op basis daarvan praktische tips. En dat had ik van dit boek verwacht. Dat eerste komt nauwelijks aan bod. Af en toe staan er een paar losse zinnen over executieve functies, maar duidelijke uitleg ontbreekt. Ik vind het boek een seksistische grondslag hebben. Het gaat over ADHD bij vrouwen en het halve boek staat vol met tips over schoonmaken, opruimen, koken en voor de kinderen zorgen. Bovendien zijn het ontzettend algemene tips (tijdens het opruimen van rechts naar links werken, op rustige tijden naar de supermarkt, extra koken en invriezen), niet specifiek voor vrouwen met adhd, sommige tips staan er zelfs haaks op. Er wordt telkens gezegd dat plannen lastig en en saaie dingen doen ook voor mensen met ADHD. Maar de tips die gegeven worden maken alle klussen juist nog groter, saaier en meer planwerk (4 bakken voor papieren, een lanceerplatform in de ochtend waar je voor de tijd alles op klaar moet hebben gelegd, systeemkaartjes met maaltijden erop die je helemaal moet maken). Door dit alles vind ik dat het boek beter de titel had kunnen hebben: gids voor het worden van een perfecte huisvrouw. Ik kreeg een nare smaak in mijn mond door het lezen van dit boek.

Ik heb dit boek gelezen en ik ben er enthousiast over. Het is enorm humoristisch, informatief en behoorlijk uitgebreid. Ik vond de warme toon fijn en de verhalen zijn erg realistisch. Terry geeft mooie, gedetailleerde beschrijvingen van situaties die wij als ADHD-er tegen kunnen komen. Herkenbaar. Hoewel ik behoorlijk wat over dit onderwerp gelezen heb, leerde ik veel nieuwe dingen. Het hoofdstuk over hormonale hobbels, bobbels en opvliegers was een eyeopener. Eerlijk gezegd is dit het eerste boek over ADHD dat ik zelf aan wil schaffen omdat er zoveel goede tips in staan. En wijze lessen. Volgens de achterkant is dit één van de beste boeken over vrouwen met ADHD. Ik ben het daar helemaal mee eens. Het is niet alleen een gids voor als je zelf ADHD hebt, ook wanneer je er mee te maken hebt zou het een goede aanschaf zijn.

De eerste twee hoofdstukken van het boek vond ik informatief, maar daarna ging het over zaken die bij mij niet spelen (een heel hoofdstuk over koken, hetgeen bij mij geen probleem geeft, over kinderen hebben, die heb ik niet, over kleding, dat mij niet interesseert, een hoofdstuk over het krijgen van een nieuwe relatie, gelukkig heb ik een dijk van een relatie en een hoofdstuk over werk en wergevers/collega's, dat ook niet bij mij van toepassing is). Dus nee, het was geen onverdeeld succes.

Had ik vooraf maar de reviews gelezen, maar ik was al meteen verkocht door de titel en zoals een echte ADHD-er betaamt, had ik het boek binnen 5 minuten aangeschaft. Hoewel ik mij meen te herinneren dat de schrijver begint met de stelling dat de ene ADHD-er niet de andere is, barst het boek van de stereotypische aannames. Eerst een heel hoofdstuk over rommel en daarna een heel hoofdstuk over de moeilijkheid van koken. Alsof iedere ADHD-er moeite heeft met rommel en koken? Ik heb in de loop der jaren mijn eigen systemen ontwikkeld en heb een zeer opgeruimd huis en kook graag en het is nog te eten ook! De nuance die er kan zijn bij ADHD-ers, zoals een opgeruimd huis, maar trek geen kelderkast open, want daar vind je de chaos, is ver te zoeken in dit boek. Het gaat uit van stereotypes, waarna je een bult aan waardeloze adviezen krijgt. Jammer, ik had er veel meer van verwacht! Dit is niet het boek waar ik iets uit kan halen als vrouw met ADHD...