Inferno

Een prachtig en boeiend verhaal. Spannend tot het einde.

1. de foto in uw advertentie suggereert een veel donkerder en aangenamer uiterlijk 2. suggereert een gesloten bovenzijde : helaas 3.vragen naar leeftijd ????? onzin 4.zeer slechte info overplaatsen van batterijen 5.ean moet in de "handleiding ": opzoeken irriteert

Gelukkig keerde Dan Brown met Inferno terug op zijn schreden, schreef ik eerder voor de e-bookuitgave. Brown is uniek zolang hij zich beperkt tot het genre van de Da Vinci Code: de verbinding van intriges met kunst, katholicisme, het oude Italië en een beetje liefde. En ook schreef ik: Of die er is, weet ik niet, maar dit boek verdient – gezien de vele verwijzingen naar plaatsen, bouwkunst en kunstwerken – een uitgave zoals de geïllustreerde uitgaven van De Da Vinci Code en Het Bernini Mysterie. Die voegen nog iets extra’s toe. Nu is die uitgave zoals die van De Da Vinci Code en Het Bernini Mysterie er en heb ik deze luxe, geïllustreerde uitgave gelezen, maar vooral…genoten. Wat een meesterwerk weer, schitterend. Een zwaar boek, gladde, glimmende bladzijden, een prachtige bladspiegel, unieke illustraties en dat alles omgebouwd rond een intelligente, actuele plot. Voor deze keer heeft Brown zijn verhaal gebouwd rond een meesterwerk van de wereldliteratuur, de Goddelijke Komedie van Dante Alighieri en zijn boek is doorspekt met citaten daaruit. Elk citaat spreekt voor zich en past naadloos bij de tekst. Niet alleen zijn er foto’s van de vele bezienswaardigheden waarbij het verhaal zich afspeelt, ook zijn er talloze foto’s van (details van) kunstwerken, beelden, schilderijen, plattegronden van belangrijke plaatsen in het verhaal en zelfs grafieken, en weergaven van menselijk dna en virussen. De woorden van het verhaal en de illustraties vullen wat mij betreft elkaar prachtig aan (een voorbeeld: kijk eens naar de foto van het Pallazo Vecchio Florence op bladzijde 22, wanneer Brown dit in de tekst beschrijft in de een na laatste alinea van die pagina!) Dat is de kracht van een boek als dit: je kunt zien waar een en ander zich afspeelt, of hoe die kunstwerken eruit zien. Ben ik blij dat deze uitgave er inderdaad gekomen is!

De eerste tot de laatste pagina kenmerkt zich met spanning. Dan Brown slaagt er weer in om het heden en het verleden met elkaar te interfereren. Het boek zit vol spanning en heeft een verrassende omwenteling. Niemand wordt minder slim met het lezen van Dan Browns boeken. Ik vond het heel indrukwekkend om het verhaal met spanning te volgen en daarbij getrakteerd te worden met dante, venetie, firenze en Istanbul. Inferno is geslaagd. Nu hopen dat de film dat ook wordt.

Dan Brown heeft natuurlijk met ‘De Da Vinci Code’ en 'Het Bernini mysterie’ aardige boeken geschreven, maar ja: het blijft allemaal wel erg gekunstelde formule-fictie in een soms tenenkrommend proza. Door enkele gunstige reviews durfde ik het toch aan om me aan zijn nieuwste worp, ‘Inferno’ te wagen. Om te ervaren dat Brown me meteen verraste met een goede vondst. Zijn hoofdpersoon Robert Langdon kan een nogal gelijkhebberige en pedante ‘held’ uithangen, en waarschijnlijk voelde Brown dit aan, want hij brengt Langdon meteen in een heel wat kwetsbaarder situatie. Hij raakt door een schampschot van een kogel namelijk zijn geheugen kwijt. Dit leidt ertoe dat nu ook Langdon eens een keer niet precies weet wat er nu speelt aan het begin van het boek en is hij eens een keer iets kwetsbaarder. Bovendien is het geheugenverlies ook verhaaltechnisch een vondst, omdat je als lezer hierdoor met precies dezelfde kennis als Langdon zelf het avontuur induikt. Daarmee is wel het beste vermeld. Brown zit in de rest van het boek in de bekende spagaat tussen enerzijds een razendsnel plot te ontwikkelen maar anderzijds zijn sappige geschiedkundige kennis met je te delen (natuurlijk met name over Dante’s Commedia Divina, maar ook over de drie steden die we aandoen: Florence, Venetië en Istanboel). Verder zijn er nog twee opvallende dingen. Ten eerste Brown's interessante achterliggende Malthusiaanse boodschap over de gevaren van de exponentieel groeiende wereldbevolking. En, ten tweede is het een opvallend detail dat Brown blijkbaar goed naar Stieg Larsson gekeken door een pittig punkmeisje als personage op te voeren. Kortom: weer een echte Dan Brown, die al met al toch best de moeite waard is.

Heb er niets aan geef het kado